รวมเื่สั้นแนวนอกใจสามี
ตอน คุณนายเ้าขาเสร็จพม่าจนท้อง (ต่อ)
หลายวันต่อมา สามีกลับมาจากต่างประเทศด้วยท่าทางอ่อนล้าจากการเดินทาง เขาร่วมรักกับนิภาดาแบบเชื่องช้าก่อนจะเสร็จสมในตัวเธอ
ก่อนที่จะผล็อยหลับไป สามีรักก็บ่นพึมพำถึงเื่ที่พวกเขายังไม่มีทายาท เขาโทษนิภาดาด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความไม่พอใจ ว่าเธอผอมเกินไป กินน้อย และรักสวยรักงามมากเกินไปจนทำให้มีลูกยาก
นิภาดาฟังทุกคำพูดของสามีด้วยความรู้สึกจุกที่อก น้ำตาไหลกระซิกๆ ออกมาจากดวงตาที่ปิดสนิท เธอหันหลังให้สามี ปล่อยให้ความเงียบและความมืดมิดโอบล้อมเธอไว้
อาทิตย์ต่อมา สามีก็เดินทางไปต่างจังหวัดอีกครั้ง เรือนไทยหลังใหญ่กลับคืนสู่ความเงียบเหงาอีกครั้ง นิภาดานอนไม่หลับ กระสับกระส่ายอยู่บนเตียงกว้าง ความเหงาและความปรารถนาที่แอบซ่อนไว้เริ่มกัดกินใจเธอทีละน้อย
ในที่สุด นิภาดาก็ตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังห้องพักคนรับใช้ด้านหลังเรือนไทย เธอเรียกซานและเทินขึ้นมาหาเธอในห้องนอนใหญ่ บนเตียงสามี
พม่าหุ่นกำยำสองคนมองหน้ากันเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนจะเดินตามคุณนายสาวไปยังห้องนอนใหญ่ แสงจันทร์ส่องลอดหน้าต่างเข้ามาในห้องเป็ลำยาว นิภาดานั่งรออยู่บนเตียง มองพวกเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด
ซานและเทินยืนอยู่ตรงหน้าเตียง มองคุณนายสาวด้วยความเคารพและความสงสัย
"ถอดเสื้อผ้าของฉันออก" นิภาดาสั่งด้วยน้ำเสียงที่แ่เบา แต่หนักแน่น
พม่าทั้งสองคนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ มองหน้ากันอีกครั้งด้วยความไม่แน่ใจ ก่อนที่ซานจะค่อยๆ เอื้อมมือมาััชายเสื้อนอนผ้าบางเบาของนิภาดาอย่างช้าๆ
ซานค่อยๆ เลิกเสื้อของนิภาดาขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดบริเวณหน้าท้องแบนราบ มือใหญ่ดำของเขาแตะลงบนผิวเนื้ออย่างแ่เบา
เทินเองก็ยืนมองร่างของคุณนายสาวด้วยความเคารพและความอยากจนตาเยิ้ม
นิภาดาหลับตาพริ้ม ปล่อยให้ความรู้สึกผิดบาปและความปรารถนาที่คืบคลานครอบงำเธออย่างช้าๆ เธอรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมาที่ร่างกายของเธออย่างกับจะกลืนกิน
ซานค่อยๆ รูดกระดุมเสื้อนอนของนิภาดาลงช้าๆ เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มของเธออย่างมิดชิด ลมหายใจของพม่าทั้งสองเริ่มถี่ขึ้นเล็กน้อย
เทินค่อยๆ เลื่อนมือไปััชายกางเกงนอนผ้าไหมบางเบาของนิภาดาอย่างแ่เบา ก่อนจะค่อยๆ รูดลงช้าๆ เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนที่สั่นระริกเล็กน้อย
ความเงียบปกคลุมห้องนอนใหญ่ มีเพียงเสียงลมหายใจแ่เบาของคนทั้งสาม แสงจันทร์ส่องลอดหน้าต่างเข้ามาเป็ลำยาว ราวกับเป็พยานเงียบต่อความลับที่ฉาวโฉ่
ซานค่อยๆ ถอดเสื้อนอนของนิภาดาออกจนพ้นศีรษะ เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่สั่นระริกเล็กน้อย ยอดอกสีชมพูเล็กชูชันอย่างท้าทายภายใต้แสงจันทร์
เทินเองก็ค่อยๆ รูดกางเกงนอนของนิภาดาลงจนถึงต้นขา เผยให้เห็นกางเกงชั้นในผ้าไหมบางเบาที่เปียกชื้นเล็กน้อย
ซานมองไปยังทรวงอกของนิภาดาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลงต่ำ ริมฝีปากหนาของเขาัักับเนินอกของเธออย่างแ่เบา จุ๊บ! ๆ ปากดำๆดูดยอดเต้าน้อยจนแข็งเป็ไต
เทินมองไปยังหว่างขาของนิภาดาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาเช่นกัน เขาค่อยๆ คุกเข่าลงตรงหน้าระหว่างเรียวขาที่ปิดสนิทของเธอ เอามือหยาบใหญ่จับขาอ่อนสองข้างบีบจนแดงแล้วฉีกขายาวอ้าถ่างออกจากกัน
ซานและเทินสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของตนเองออกโยนลงพื้นอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นร่างกำยำล่ำสันกล้ามเนื้อเป็มัดๆ ผิวสีแทนเข้มของทั้งสองคน พวกเขาคุกเข่าลงข้างเตียงไม้สักของคุณนายสาว คนละฝั่ง ก้มหน้าดำกร้านลงมารุมเลียเนื้อตัวบอบบางขาวใสของคุณนายคนละข้าง
แผล๊บ! ๆ ๆ ริมฝีปากหนาและลิ้นสากของซานเลียไล่ั้แ่ฝ่าเท้าเล็กๆ ของนิภาดาขึ้นมาตามเรียวขาขาวเนียน ผ่านข้อพับเข่าขึ้นมาถึงต้นขาด้านใน ส่วนเทินก็เลียไล่ั้แ่ฝ่าเท้าอีกข้างหนึ่งขึ้นมาเช่นกัน ััที่หยาบกระด้างแต่แฝงไปด้วยความปรารถนาทำให้ร่างของนิภาดาสั่นสะท้านเล็กน้อย
ซานเลียขึ้นมาถึงทรวงอกอวบอิ่มของนิภาดา ริมฝีปากของเขาดูดดึงยอดอกสีชมพูเล็กอย่างหิวกระหาย ในขณะที่เทินก็เลียขึ้นมาถึงลำคอระหงของเธอ ซุกไซ้ริมฝีปากไปตามผิวเนื้อขาวผ่อง
"อร๊ะ! อื้อ! อือ!" นิภาดานอนส่ายเอวไปมา ร้องครางออกมาด้วยความสยิวเสียว ความรู้สึกแปลกประหลาดและห้ามใจยากแล่นแปล๊บไปทั่วร่างกายของเธอ มือเรียวของเธอกำผ้าปูเตียงแน่น
ซานเลียขึ้นมาถึงแก้มขาวของนิภาดา จูบเบาๆ ตรงมุมปาก ก่อนจะเลื่อนลงมาเลียลำคออีกครั้ง ส่วนเทินก็เลียขึ้นมาถึงแก้มอีกข้างของเธอเช่นกัน
ซานและเทินสบตากันอย่างรู้ใจ ก่อนจะจับร่างบอบบางของคุณนายพลิกคว่ำอย่างไม่ปราณี จัดท่าให้เธอคุกคลานในท่าหมาอยู่บนเตียงไม้สักกว้าง แสงจันทร์ส่องลอดหน้าต่างเข้ามาเป็ลำยาว ทาบทับบนแผ่นหลังขาวเนียนที่สั่นระริกของเธอ
ซานคุกเข่าลงด้านหลังนิภาดา มือใหญ่ดำของเขาจับสะโพกมนของเธอไว้มั่น ก่อนจะจ่อแท่งเอ็นดำใหญ่ที่แข็งเต็มลำ กดเสียกเข้ารูสาวที่ยังคงบวมช้ำและเปียกชื้น
ในขณะเดียวกัน เทินก็คุกเข่าลงตรงหน้าศีรษะของนิภาดา จับใบหน้าสวยหวานของเธอหันข้างมา ก่อนจะเอาแท่งเอ็นดำคล้ำอีกแท่งยัดเข้าไปในปากสีชมพูเล็กอย่างไม่รีรอ
"อุ๊! ๆ ๆ" นิภาดาคาบแท่งเอ็นไว้ในปาก ตาเหลือกตาต้าง ความคิดตีรวนอยู่ในหัว คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะมีวันนี้ วันที่โดนลูกจ้างพม่าจับเธอเล่นท่าหมาอยู่บนเตียงของสามีรัก
ปรั่บ! ๆ ๆ อรั่ก! ๆ ๆ ๆ พวกเขากระแทกแท่งลำเข้ามาในร่างกายของเธออย่างไม่ยั้ง กลีบเนื้ออ่อนนุ่มของนิภาดาบานเบ่ง แก้มของเธอพองตุ่ยเป็รูปแท่งเอ็นที่อยู่ในปาก
แล้วความรู้สึกสุดยอดก็แล่นแปล๊บไปทั่วร่างของนิภาดา น้ำอุ่นข้นแตกพุ่งเข้ามาในท้องของเธอและในปากของเธออย่างมากล้น
แฮ่ก! ๆ ๆ คุณนายสาวหมดแรงทรุดลงนอนหงายแผ่หรา น้ำคาวขาวไหลออกจากปากและรูสวาทเลอะเต็มผ้าปูที่นอนเป็วงวาว
หนึ่งเดือนต่อมานิภาดาก็มีอาการแพ้ท้อง เธอแอบไปตรวจกับหมอในเมืองก็พบว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์จริงๆ ด้วยความดีใจจึงรีบโทรเลขไปบอกสามีที่ไปทำงานต่างประเทศ
หลายวันต่อมา สามีรักกลับมาจากต่างประเทศด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขจนล้นออกมาทางดวงตา เขากอดนิภาดาแน่น ยกเธอหมุนไปรอบห้องอย่างดีใจ ปากก็พร่ำบอกรักและขอบคุณเธอไม่หยุด
"ที่รัก ในที่สุดเราก็จะมีลูกแล้ว ผมดีใจที่สุดในชีวิตเลยรู้ไหม!" เสียงของสามีรักสั่นเครือด้วยความตื้นตันใจ
นิภาดายิ้มทั้งน้ำตา มองสามีรักด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความรู้สึกผิดบาปที่เคยกัดกินใจค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นและความหวัง
บรรยากาศในเรือนไทยกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง คุณหญิงยายและคนรับใช้ต่างก็แสดงความยินดีกับนิภาดาและสามีรัก คุณหญิงยายสั่งให้คนครัวทำอาหารบำรุงครรภ์ให้นิภาดาเป็พิเศษ ดอกไม้ในสวนถูกตัดแต่งให้สวยงามยิ่งขึ้น แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมากระทบเรือนไทยสีทองอร่าม ราวกับร่วมยินดีกับข่าวดีนี้
สามีรักดูแลนิภาดาเป็อย่างดี เขายกเลิกการเดินทางไปต่างประเทศที่ไม่จำเป็ เพื่ออยู่เคียงข้างและดูแลเธออย่างใกล้ชิด เขามักจะลูบท้องที่เริ่มนูนเด่นของนิภาดาเบาๆ พูดคุยกับลูกน้อยในครรภ์ด้วยความรักใคร่
นิภาดาเองก็มีความสุขกับการตั้งครรภ์ เธอรู้สึกถึงสายใยที่เชื่อมโยงเธอกับลูกน้อยที่กำลังเติบโตขึ้นในท้อง เธอเริ่มอ่านหนังสือเกี่ยวกับการดูแลครรภ์และทารก เตรียมของใช้สำหรับลูกน้อยด้วยความตั้งใจ
ในสวนสวยรอบเรือนไทย ซานและเทินยังคงดูแลต้นไม้ใบหญ้าอย่างขยันขันแข็ง พวกเขามองนิภาดาด้วยแววตาที่อ่อนโยนและเป็ห่วงเป็ใย แม้ความลับใต้ถุนเรือนฝนพรำจะยังคงถูกเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกของจิตใจนิภาดา แต่ความสุขในปัจจุบันก็เริ่มเข้ามาแทนที่ความรู้สึกผิดบาปเ่าั้
512
