บทที่ 10 จงซื่อสัตย์
เมื่อเื่ราวต่าง ๆ ได้ลุกลามใหญ่โตขึ้น ไป๋ลั่วฝานก็ไม่ได้โทรหาเหยียนซีแม้แต่สายเดียว เท่านี้ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่คุ้มค่ากับความเสียใจและอาลัยอาวรณ์ของเธอเลย
และเธอจะไม่มีวันยอมแพ้ชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้เด็ดขาด!
เจียงโม่เฉินต้องยอมรับว่าเป็การตัดสินใจที่ดีสำหรับเขาทีเดียวที่เก็บผู้หญิงคนนี้ไว้ข้างกาย
เหยียนซียิ้มอย่างสงบ ต่อหน้าเขา เธอเลือกที่จะทำตัวเป็กระดาษเปล่า
การแต่งงานไม่ใช่พิธีการ แม้พวกเขาจะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่เหยียนซีก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่อธิบายไม่ได้กำลังดึงดูดให้เธอเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้
“ท่านคะ ของที่สั่งมาส่งถึงห้องนอนและห้องอาบน้ำแล้วค่ะ” แม่บ้านกล่าวอย่างสุภาพ
เหยียนซีจับมีดและส้อมไว้แน่น ใจเต้นตึกตักเหมือนมีกวางน้อยะโไปมา ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอที่เหลือบมองเจียงโม่เฉินค่อย ๆ เปลี่ยนเป็สีแดง
คืนแต่งงาน!
เหยียนซีเดินตามหลังเจียงโม่เฉิน และเดินเข้าไปในห้องนอนทีละก้าว ภายในห้องเต็มไปด้วยกลีบกุหลาบ ไฟหลากสี และเทียน เหมือนอย่างห้องหอที่ควรจะเป็สำหรับคืนแต่งงานของคู่บ่าวสาวทุกคู่
เหยียนซีเตรียมพร้อมมานานแล้ว แต่เมื่อมาถึงจุดนี้จริง ๆ เธอก็ยังคงกลัวและประหม่าอยู่ดี
เธอยังััได้ถึงความอ่อนโยนของชายที่ดูโเี้และน่าเกรงขามผู้นี้ เท้าของเธอััลงบนพรมสีเบจนุ่ม ๆ การเตรียมการของเขาได้ทำให้เธอสบายใจขึ้นไม่น้อย
เมื่อมองปฏิกิริยาของหญิงสาว เจียงโม่เฉินก็เอ่ยแ่เบา "ผมจะอาบน้ำก่อนนะ คุณเตรียมตัวได้เลย ผมหวังว่าคุณจะสามารถเป็คุณนายเจียงได้โดยไม่ลังเล แต่ผมจะไม่บังคับขืนใจคุณ"
วาจาของเขาดูอบอุ่นมาก แต่การแต่งงานครั้งนี้ก็เป็เส้นทางที่เหยียนซีเลือก ความสัมพันธ์ของพวกเขาเท่าเทียมกัน และเจียงโม่เฉินก็ไม่สามารถรับผิดชอบต่ออดีตของเธอได้
เหยียนซีรวบรวมความกล้า หญิงสาวยกข้อมือขึ้น และคว้าเสื้อของเขา
“ฉันเชื่อว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันเสียใจ”
“เหยียนซี...”
“หืม?” เหยียนซีขานรับเบา ๆ พร้อมกับมือของเธอที่โอบรอบคอของเขาไว้
ไหล่กว้างของเขาอยู่ใกล้เธอ เจียงโม่เฉินเอ่ยกับหญิงสาวตรงหน้าด้วยดวงตาเป็ประกายวับวาว “คืนนี้คุณสวยมาก แต่ผมไม่อยากทำร้ายคุณ”
"ฉัน… ฉันทำอะไรให้คุณไม่พอใจเหรอ?" เหยียนซีคิดว่าเธอกำลังทำอะไรผิดและถามอย่างระมัดระวัง
“แล้วเราก็แค่…” เหยียนซีอดไม่ได้ที่จะถาม มองดูท่าทางประหม่าของเขา
“ไม่ว่าจะมีหรือไม่ก็ตาม คุณคือคุณนายเจียงของผม” หลังจากพูดจบ เจียงโม่เฉินก็กอดเหยียนซี “ยังไงก็เถอะ ให้ผมตรวจสอบหน่อยสิว่าคุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
เหยียนซีะเิหัวเราะออกมา เธอดิ้นทันที “ทำไมคุณถึงใจดีกับฉันขนาดนี้ล่ะคะ?”
ดวงตาของเขาล้ำลึกขึ้น จู่ ๆ ก็มองที่เธออย่างจริงจัง “นี่คือโชคชะตา แม้ว่าผมจะพลาดไป ผมก็จะมีแค่คุณ”
การครอบงำของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นโดยไม่คาดคิด เขาแสดงออกถึงความคิดแท้จริงของตัวเองออกมา ใช่คือใช่ ไม่ใช่คือไม่ใช่ ซึ่งเื่นี้ถูกใจเหยียนซีอย่างยิ่ง
เธอยินดีที่จะเป็แมวน้อยในอ้อมแขนของเขา ทอดกายให้และจมอยู่ภายใต้ความอ่อนโยนของเขา...
มีเพียงการเชิดชูซึ่งกันและกัน และความซื่อสัตย์ต่อกันเท่านั้นที่หัวใจสองดวงจะใกล้ชิดกันมากขึ้น
อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ เหยียนซีก็ไม่เสียใจที่ตอนนี้ตัวเองเป็ฝ่ายเริ่มเข้าหาเขาก่อน!