ตอนที่หนึ่ง Born Barbarian
World of Wonder โลกแห่งความอัศจรรย์คือเกมส์หนึ่งที่ผมชื่นชอบมาั้แ่เด็กที่เคยคิดฝันว่าหากอยู่ในโลกแบบนั้นเราจะได้ผจญภัยต่างๆมากมาย
แต่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้มาผจญภัยด้วยตนเองเลยล่ะครับ
ผมได้กลับมาเกิดให้ด้วยหน้าอกที่ใหญ่โต่ขาที่ยาว ผมสีดำยาวประบ่า
แต่ไม่ใช่กลายเป็ผู้หญิงแต่อย่างใด
ผมกลายเป็บาบาเรี่ยนที่หน้าตาราวกับลูกพี่ลูกน้องของจ้าวภูผา(The Rock) อย่างไรอย่างนั้นเลยล่ะครับ
กล้ามที่ใหญ่เท่าหัวและกล้ามท้องที่ราวกับหลุดมาจากตัวละครในเื่บากิ
ทำให้แม้แต่ผมที่ยืนอยู่เฉยๆก็เดินราวกับกระเรียนในฝูงไก่ตามสุภาษิตหนังจีนว่าแม้แต่ที่คนตัวสูงแบบโซนยุโรป
ร่างกายของเขานี้ก็ยังตัวสูงจนคนธรรมดาไม่กล้าแม้แต่จะสบตา
หากผมคำนวณคร่าวๆร่างกายของผมน่าจะสูงกว่าสองเมตรได้แม้แต่พวกโทรลที่เดินไปมาก็ยังดูไม่สูงกว่าผมไปสักเท่าไร
ผมได้มาในโลกนี้ได้เพราะดันไปเผลอทำตามที่บอกว่าในนิตยสารเกมส์แท้ๆ
อย่างที่บอกล่ะครับ
ผมนึกมาตลอดว่ามันเป็มุก meta ว่าพ่อมดในเื่นั้นมาเล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นให้นักเขียนบรรณาธิการฟัง เป็มุกที่มีมาต่อเนื่องกว่าสามสิบกว่าปีแล้ว
ว่าทุกสุดสัปดาห์พ่อมดจะมาเจอกับนักเขียนและบรรณาธิการพร้อมกับบ่นเื่ราวต่างๆที่เกิดขึ้นในจักรวาลของWorld of Wonder
แม้กระทั่งกฎของเวทย์ที่เปลี่ยนไปก็เล่นมุกว่ามาจากการเปลี่ยนตัวของเทพเ้าแห่งเวทย์และการแบนเวทย์บางอย่างก็เพราะข้อตกลงของเทพเ้าแห่งเวทย์กับเทพเ้าองค์อื่นๆเป็ต้น
ที่จะห้ามการใช้ purifying ชำระล้าง ใส่เืในร่างกายของมอนสเตอร์
เพราะนั่นเท่ากับว่าเราจะสามารถ one hit kill มอนสเตอร์ได้ทุกตัวที่มีเืในร่างกาย
ว่าต่อให้ไฮดร้าหรือัหากเืกลายเป็น้ำต่อให้ไม่ตายก็ต้องอ่อนแอลงอย่างมาก
หรือการบ่นของผู้เล่นว่าทำไมอาชีพวิซาร์ดพ่อมด wizard ดันไม่มีคาถารักษาตัว
ก็แถว่านั่นเพราะบรรดาเทพเ้าตกลงกันเอาไว้
ทำให้การ Heal นั้นไปตกอยู่ในมือของพวกนักบวชประเภทต่างๆหรือต้องไปเรียนเนโครแมนเชอร์เอาแบบคนที่ไม่เชื่อในเทพเ้าเท่านั้น
“ผู้ถือครองกุญแจเอ๋ยจงมาเข้าร่วมในการผจญภัยช่วยมิติของเราเอาไว้กันพวกท่านเคยเป็นักผจญภัยกันมาครั้งหนึ่ง ขอท่านให้รวมความกล้าหาญขึ้นมาอีกครั้งผจญภัยกันอีกครั้งหนึ่ง มิตินี้และอีกหลายมิติ้าความช่วยเหลือจากดาบและเวทย์ของท่านsword and sorcery ..”
มีการเขียนอย่างนี้ในนิตยสารผมก็นึกว่าแค่แคมเปญใหม่ที่อ้างถึงนิตยสารเมื่อสามสิบปีที่แล้ว
ที่ผมต้องลอกสติกเกอร์จากขนมหลอกเด็กกว่าห้าสิบซองและส่งสติกเกอร์ไปแลกกุญแจกับน้ำยาวิเศษมาได้
ก็เป็มุกขำๆกันสมัยก่อนที่
กุญแจพลาสติกรูปดาบธรรมดาตั้งชื่อเสียเท่ว่า
“กุญแจแห่งมิติ”
น้ำที่เหมือนสบู่ในหลอดหนึ่งก็เรียกเสียเท่ว่า
“ศิลานักปราชญ์”
และก็มีของแถมจากการส่งมาให้คือสมุดนักผจญภัย
ที่ผมเล่นเกมส์กับเพื่อนเอาไว้ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปตามทางของชีวิต
เราเล่นกันอย่างสนุกสนานแบบไม่คิดอะไรใน่แรกๆ
ผมสร้างตัวละครที่เล่นได้ง่ายมากๆในยุคนั้นว่าแม้แต่คนที่ไม่คิดอะไรก็ใช้ได้
Barbarian ยอดคนแดนเถื่อนนั่นเอง
เพราะแผนการเล่นนั้นง่ายมาก
“เอาตัวคนเถื่อนไปไว้ประชิดเป้าหมายที่้าฆ่า”
ซึ่งแผนการมีเท่านั้นล่ะ
บาบาเรี่ยนยอดคนแดนเถื่อนไม่้าอะไรที่ซับซ้อนกว่านั้น
บาบาเรี่ยนไม่ได้ไร้เทียมทานแผนการที่ใช้แก้ทางบาบาเรี่ยนคือขัดขวางการเคลื่อนไหว ควบคุมพื้นที่ วางกับดักคาถารัดตัวต่างๆ
เพราะบาบาเรี่ยนไม่มีการโจมตีทางไกลมากนัก
แต่ทั้งหมดทั้งปวงมันแปลว่า
“ป้องกันไม่ให้บาบาเรี่ยนเข้าประชิดตัวเราที่เป็เป้าหมายได้”
คือแผนการที่ใช้รับมือบาบาเรี่ยน
เรียกว่าหากส่งบาบาเรี่ยนไปเอาขวานจามหัวศัตรูได้ถือว่าประสบความสำเร็จแล้วนั่นเอง
จากนั้นจะให้บาบาเรี่ยนทำอะไรต่อศัตรูก็เรียกว่าตามใจบาบาเรี่ยนได้เลย
ฉากในเกมส์ที่ผมประทับใจมากที่สุดฉากหนึ่งคือ
ตอนที่สู้กับลิช
ลิชใช้คาถาลดอายุ Age ravaging
ััแห่งความตาย Death Touch
เืออก Bleeding
บาบาเรี่ยนของผมยังเอาดาบจามใส่หัวลิชจนต้องยอมแพ้เพราะรู้ตัวว่าแข่งกันทำความเสียหายสู้บาบาเรี่ยนไม่ได้ในระยะประชิด
จนตอนหนีผมคว้าตัวลิชและจับตรึงกับพื้นจากนั้นลิชก็กลายเป็โครงกระดูกที่โดนกระทืบติดพื้น
แน่นอน นั่นมันในเกมส์
คนที่เดินไปมาต่างมองดูผมในสภาพที่เปลือยหน้าอกใส่ผ้าเตี่ยวผืนเดียวแบบไม่ปกปิดร่างกายส่วนอื่นๆ
ทำเอาผมอดรู้สึกเขินไม่ได้
Smoldering Intensity
ตีหน้าเข้มเร้าใจ
ผมใช้ทักษะตีหน้าเข้มเร้าใจใส่คนรอบข้างจนแม้กระทั่งพี่กล้ามผมทองแรงก์ซีที่อยู่หน้ากิลด์นักผจญภัยถึงกับมาเปิดประตูให้ผม