ตอนที่ 45 พิษมารรัญจวน
" พรึ๊บบบ "
" อ๊ะ ! ที่นี้มันที่ไหนกัน ทำไมมันจึงหนาวเย็นเช่นนี้ "
" ขณะนั้นเองมีการต่อสู้เกิดขึ้นท่ามกลางอากาศอันหนาวเย็น มีคลื่นพลังจากเปลวเพลิงอัคคีอันร้อนแรงของจอมเทพอสูรหงสาเพลิงปะทะกับพลังมารอันแสนชั่วร้ายที่คละครุ้งไปด้วยคาวโลกีย์ทั่วทั้งบริเวณพื้นที่อันหนาวเย็นแห่งนี้่่ "
" บึ๊มม ! บึ๊มมมม !! "
" เ้าจอมปีศาจมารราคะเ้าบังอาจใช้พิษมารรัญจวนอันชั่วช้ามาใช้กับข้าอย่างนั้นหรือ เ้าอย่าได้คาดหวังมาพรากพรมจรรย์ที่ข้าหวงแหนรักษามาได้หลายล้านปีเลย อ้าาา ! มะ ไม่มีทาง อ้าาา "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" แม่นางหงสาเพลิงที่แสนงดงามเ้าไม่ต้องขัดขืนพิษมารรัญจวนของข้าไปหลอก ต่อให้เป็จอมเทพขั้นที่ 5 ขั้นที่ 6 ก็ไม่สามารถแก้พิษนี้ได้ มีวิธีเดียวที่จะแก้พิษนี้ได้เท่านั้นเ้าต้องเสพสมกับผู้ัที่มีที่มีพลังบ่มเพาะขั้นจอมเทพหรือจอมปีศาจมารขั้นที่ 7 ขึ้นไปเท่านั้นจึงจะสามารถแก้พิษมารรัณจวนนี้ได้ ทั้งสุริยะดวงดาวแห่งนี้ไม่มีใครที่มีขั้นยุทธนี้เท่าข้า เ้าต้องร่วมรับนอนและเสพสมกับข้าให้ครบ 1 ล้านครั้งเ้าจึงจะสามารถแก้พิษนี้ได้ พิษนี้ยิ่งเ้าใช้พลังมากเท่าไรมันก็จะทำให้เ้ามีความ้าร่วมเสพราคะกับข้าไวยิ่งขึ้น เ้าจะฆ่าตัวตายเ้าก็จะทำไม่ได้เ้ามาเป็ ฮูหยินของข้าดีกว่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" จะ เ้ามารชั่วช้า อ้าา ! ซี๊ดดด !! บังอาจมาใช้วิธีอันเลวทรามเ้ามันชั่วช้ายิ่งนัก ขะ ข้า อ้าา ! ยอมตาย ข้าไม่ยอมให้เ้ามาพรากสิ่งที่ข้าห่วงแหนรักษามาหลายล้านปีนี้ได้เป็อันขาด "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" นี้นับเป็ครั้งแรกของข้าที่จะได้เสพสมกับขั้นจอมเทพที่เป็หญิงสาวที่งดงามเช่นนี้ข้าจะเอาพลังลมปราณของเ้ามาเพิ่มพลังบ่มเพาะของข้า เ้าไม่ต้องห่วงไปหลอกเ้าจะไม่มีทางตายเป็อันขาดข้าจะดูดพลังบ่มเพาะของเ้าเป็ของข้าแล้วเ้าก็มาเป็ฮูหยินใหญ่ของข้า ข้าจะให้เ้าเป็ใหญ่คอยดูแลบรรดานางบำเรอของข้านับแสนนับล้านคน ข้าจะสร้างพระราชวังอันงดงามให้เ้าได้อยู่อย่างสุขสบาย เ้าอยากได้อะไรข้าจะหามาให้หรือแม้แต่สุริยะดวงดาวนี้ข้าก็ให้เ้าได้ มาม๊ะ มารับรสชาติที่แสนหอมหวานที่เ้าไม่เคยพานพบมาหลายล้านปี เ้าต้องเสพสมกับข้าให้ครบล้านครั้งเท่านั้นพิษมารรัณจวนนี้จึงจะสลายไปได้ "
" มะ ไม่ เ้ามารชั่วช้าเ้าห้ามแต๊ะต้องร่างกายข้าเป็อันขาด "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่างไรเ้าก็ไม่มีทางพ้นเงื้อมมือของข้าไปได้ วันนี้ข้าจะยัดเยียดความเป็ชายของข้าให้เ้า เสื้อผ้าเ้ามันช่างขวางหูขวางตาข้ายิ่งนัก "
" ควั๊บบ "
" แค๊วกก "
" อ้า ! ร่างกายเ้าช่างงดงามยิ่งนักผิวขาวดุจหิมะ ทรวดทรงองค์เอว ช่างสมส่วนยิ่งนัก มามะมาให้ข้าััร่างกายของเ้าหน่อย "
" เ้าจอมปีศาจมารได้เผยร่างที่แท้จริงอันเปลื่อยเปล่าซึ่งร่างกายมันใหญ่ั์ิัครุคละยิ่งกว่าคางคก ยิ่งอวัยวะสืบพันธ์ของมันยิ่งน่าเกลียดน่ากลัวใหญ่โตยิ่งกว่าอสรพิษั์กวัดแกว่งสบัดไปมาเข้าไกล้จอมเทพอสูรหงสาเพลิง ซึ่งจอมเทพหงสาเพลิงตอนนี้ไม่สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้แล้ว จอมมารที่มีร่างกายใหญ่ั์ิัคลุคละอันแสนน่าเกลียดน่ากลัวกำลังจะจับขาทั้งสองข้างของจอมเทพอสูรหงสาเพลิงแยกออกและกำลังใช้อวัยวะสืบพันธ์อันน่าเกลียดน่ากลัวใหญ่โตยิ่งกว่าอสรพิษร้ายเพื่อจะนำมันเข้าไปยังสถานที่อันหวงแหนของจอมเทพอสูรหงสาเพลิง ขณะนั้นเองหยางโจวได้มาถึงและได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพอดี "
" เ้าจอมปีศาจมารเ้าช่างชั่วช้ายิ่งนักเ้าใช้สิ่งที่น่าเกลียดน่ากลัวนี้มาทำในสิ่งที่น่าขยะแยงกับท่านผู้าุโหงสาเพลิงอย่างนั้นรึแม้แต่ปลายเส้นผมเ้าก็อย่าได้ััเลย เ้าอย่าอยู่เลย กระบี่น้ำแข็งออกมา ตัดไอ้ของชั่วร้ายนั้นทิ้งซะ ไป "
" ควั๊บบบ ! "
" ฉึ๊บบ ! ฉึ๊บบบ !! "
" ฉึ๊บบบ ! อ๊ากกก !! อ๊ากกกก !!! "
" เ้าสารเลวตัวไหนมันบังอาจมาตัดของรักของหวงข้า อ๊ากกก !! "
" ม่านเกราะคุ้มกันเปลวเพลิงอัคคีปกป้องคุ้มครองท่านผู้าุโหงสาเพลิง ไป "
" ครึ๊มมม ! ครึ๊มมมม !! "
" ท่านผู้าุโหงสาเพลิงท่านเป็อย่างไรบ้าง "
" มั๊บบบ "
" อ้าา ซี๊ดดด จะ เ้าเป็ใคร อ้าาา เ้าจับถูกหน้าอกข้า อ้าาา เ้าช่วยข้าด้วย อ้าาา มือเ้าช่วยบีบแรง ๆ อีก อ้าา "
" อ๊ะ ! ข้าขอโทษท่านผู้าุโข้าไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินจับของสงวนของท่าน นี้ท่านโดนพิษนี้แย่แล้วพิษนี้คล้ายครึงกับสุราทิพย์เสน่หามายา 4 ทิวาราตรีของชนเผ่าอสูรพฤษาเลยแต่พิษมารรัญจวนนี้มันร้ายแรงยิ่งกว่ามากมันเป็พิษชั่วช้าของเผ่ามาร ท่านผู้าุโท่านกินโอสถทิพย์ของข้านี้ก่อนมันสามารถแก้พิษได้ทุกอย่าง "
" อึ๊กก อึ๊กก "
" อ้าาา ซี๊ดดด "
" ทำไมไม่ได้ผลกัน แย่แล้วเหมือนกับโอสถทิพย์ของข้าไปเพิ่มกำหนัดของท่านผู้าุโมากยิ่งขึ้น ท่านผู้าุโท่านปล่อยข้าก่อน ท่านก่อนรัดข้าแน่นมาก "
" จ๊วบบบ ! ท่านผู้าุโท่านเอาปากและลิ้นออกจากปากข้าก่อนข้าหายใจไม่ออก มือท่านด้วย อ้ายย ท่านผู้าุโอย่าจับตรงนั้น "
" ทางด้านเ้าจอมปีศาจมารราคะเมื่อถูกตัดอวัยวะสืบพันธ์ไปแล้วพลังลมปราณและขั้นบ่มเพาะที่สะสมมาหลายล้านปีก็ได้รั่วไหลออกมาเกือบหมดจากขั้นจอมปีศาจมารขั้นที่ 7 สูงสุดเหลือแค่ขั้นจอมปีศาจมารขั้นต้นเท่านั้นและมันได้ใช้การสกัดกั้นลมปราณได้สำเร็จพลังการบ่มเพาะจึงหยุดการรั่วไหล "
" เ้าเป็ใครบังอาจมาขัดขวางความสุขของข้าและยังบังอาจมาตัดของรักของหวงของข้าอีก "
" เ้ามารร้ายเ้าใช้วิธีอันแสนชั่วช้าเช่นนี้กับท่านผู้าุโหงสาเพลิงได้อย่างไร เ้าเอายาถอนพิษมาให้ข้าเดี๋ยวนี้แล้วข้าจะให้เ้ามีชิวิตอยู่ได้อีกเล็กน้อย "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" ที่แท้ก็เป็เพียงมนุษย์อันต่ำต้อยนี้เองแม้แต่พลังลมปราณและขั้นยุทธใด ๆ ก็ไม่มี ยาถอนพิษก็คือตัวข้าเพียงคนเดียวนี้แหละแต่เ้าได้ตัดของรักของหวงข้าไปแล้วตอนนี้ข้ามีเพียงขั้นจอมปีศาจมารยุทธขั้นต้นเท่านั้นเดิมที่ข้าอยู่ถึงขั้นที่ 7 สูงสุดซึ่งสามารถใช้การร่วมเสพสมกับข้า 1 ล้านครั้งจึงจะถอนพิษนี้ได้แต่เ้าได้ทำลายโอกาสมันไปแล้ว จอมเทพอสูรหงสาเพลิงตนนี้จะตายก็ไม่สามารถตายได้ ถ้านางไม่ได้รับการถอนพิษเกินครึ่งชั่วยามนี้นางต้องเป็บ้าวิกลจริตและนางจะต้องเสพสมกับทุกสิ่งทุกอย่างไม่ว่าจะเพศผู้ทุกเผ่าพันธ์ ไม่ว่าจะเป็มนุษย์เป็อสูรหรือปีศาจมารหรือแม้แต่พวกสัตว์อสูรเพศผู้ทุกชนิด ฮ่า ฮ่า ฮ่า หรือไม่อย่างนั้นเ้าก็จงหารนาง ซะ "
" เ้ามันสารเลวยิ่งนักเ้าอย่าอยู่เลย "
" หยางโจวด้วยอารมณ์ที่โกรธแค้น ได้ดึงเอาพลังงานงานฟ้าดินพลังทุกสรรพสิ่งมาสร้างเป็ร่างมหาเทพเทวะบรรพการณ์ขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว ซึ่งเป็ร่างที่รวบร่วมพลังชิวิตทุกสรรพสิ่งสรรพในเอกภพนี้ เพียงพลังที่แผ่ออกมาก็สามารถทำลายร่างกายจอมมารไปในพริบตาแม้แต่เศษเสี้ยวผงธุรีก็ไม่มีให้เห็นแม้แต่เ้าจอมมารราคะจะขยับร่างกายยังไม่สามารถทำได้จนไม่รู้ว่าตัวมันเองตายได้อย่างไรดวงจิตดวงิญญามารร้ายก็สูญหายสลายไปสิ้น "
" พรึ๊บบบบ !! "
" ท่านผู้าุโท่านเป็อย่างไรบ้างข้า หยางโจวเองท่านจำข้าได้หรือไม่ข้าคือคนที่ช่วยแม่นางลั่วหงซิงไว้อย่างไร "
" จะ เ้า คือเ้านี้เอง อ้าา อ้าาา เ้าช่วยสังหารข้าที่ อ้าาาา ข้าไม่ไหวแล้ว "
" ไม่ได้ข้าสังหารท่านไม่ได้ ข้าต้องมีวิธีช่วยให้ท่านปลอดภัยได้แน่ "
" วิธีเ้าก็รู้อยู่แล้วต้องเป็ผู้ที่มีขั้นจอมเทพยุทธขั้นที่ 7 ขึ้นไปเท่านั้นจึงจะสามารถช่วยข้าได้ อ้าาา อ้าาา เ้าช่วยกอดข้าที อ้าา "
" ถ้าข้าบอกว่าข้าสามารถช่วยท่านได้ ท่านยินดีที่จะให้ข้าช่วยเหลือหรือไม่ "
" เ้านะหรือ อ้าาา ถ้าเ้าช่วยข้าได้ร่างกายนี้ความบริสุทธิและพรมจรรย์ของข้าข้าขอมอบให้เ้า อ้าาาาา ข้าจะต้องรีบไปช่วยหงซิงศิษย์ของข้าอีก อ้าาา เ้าช่วยกอดข้าให้แน่น ๆ อีก อ้าาาา อย่างนั้นแหละ "
" ได้ผู้าุโข้าขอล่วงเกินท่านแล้วแต่สถานที่นี้ไม่เหมาะสมที่เราจะมอบร่างกายให้กัน ข้ามีสถานที่หนึ่งที่ท่านจะได้ประโยชน์ต่อการบ่มเพาะคู่ของเรา ไปกัน ไปยังใจกลางดวงใจมหาเทพเทวะ "
" กรึ๊มมม ! กรึ๊มมม !! "
..................................................
" ณ ใจกลางดวงใจมหาเทพเทวะ "
" อ้าา ที่นี้คือที่ไหนกันทำไมจึงมีดวงดาวมากมายล้อมรอบตัวเรา อ้าาา ซีี๊ดดดดด เ้ากอดข้าที อ้าา พลังลมปราณที่นี้ทั้งบริสุทธิและเข้มข้นยิ่งนัก อ้าาา "
" ท่านผู้าุโสถานที่แห่งนี้คือสถานที่ใดนั้นแล้วข้าจะอธิบายให้ท่านฟังที่หลังตอนนี้ข้าต้องถอนพิษมารรัญจวนให้ท่านก่อนข้าขอถามท่านอีกครั้งท่านยินดีให้ข้าถอนพิษนี้หรือไม่ "
" อ้าาา เ้าจะทำอะไรกับข้าก็รีบทำเถิดข้าไมไหวแล้ว "
" ข้าต้องขอล่วงเกินท่านแล้วตัวข้าก็ทนไม่ไหวเช่นกันร่างกายท่านช่างงดงามยิ่งนักผิวท่านนั้นขาวราวกระต่ายป่างดงามกว่าหยกอัญมณีล้ำค่าทั้งทรวดทรงองค์เอวของท่านนั้นไม่มีหญิงสาวนางใดเปรียบเทียบกับท่านได้ นับเป็บุญวาสนาของข้ายิ่งนักที่ได้ท่านเป็ภรรยาของข้า ข้าทนไม่ไหวแล้วัน้อยของข้าพร้อมจะเข้าไปสำรวจถ้ำจอมเทพอสูรหงสาเพลิงของท่านแล้ว "
" ฝ่ามือคู่ทลายูเา "
" มั๊บบ มั๊บบบ "
" อ้าาาา "
" ดัชนีทะลวงถ้ำอสูร "
" อ๊ายยยยยยย "
............................................
8K
