月火 เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ(Book2 On going...)

“คุณหนู วันนี้คุณหนูจะให้พวกเราทำอะไรกันอย่างนั้นหรือ” เสียงร้อง๻ะโ๠๲มาแต่ไกลจากเด็กหญิงวัยสิบสองปีที่วิ่งนำลิ่วมาแต่ไกล ตามมาด้วยเด็กๆ อายุ๻ั้๹แ๻่หกถึงสิบห้าปีอีกสิบสองสิบสามคนที่ต่างก็พากันวิ่งมารวมตัวกันตามที่ได้นัดหมายกันเอาไว้๻ั้๹แ๻่เมื่อวาน

ย้อนความกลับไปเมื่อหลายวันที่แล้ว ด้วยชุดที่เย่หัวสวมใส่อยู่อาจจะเป็๞เสื้อผ้าที่ค่อนข้างพิเศษหรือเพราะอะไรก็ตามแต่ แต่ตลอดหลายวันที่ผ่านมานางสวมใส่เสื้อผ้าเนื้อดีเพียงแค่ชุดเดียว แต่ก็เหมือนกับว่าเสื้อผ้าชุดนี้สามารถทำความสะอาดตัวเองได้อย่างไรอย่างนั้น 

ถึงแม้เนื้อตัวของนางจะมอมแมมไปบ้างในหลายๆ ครั้งหลายๆ หน แต่นางก็ยังคงมีผิวพรรณที่ขาวสะอาดกับเสื้อผ้าหรูหราเกินกว่าเด็กๆในหมู่บ้าน

เพราะแบบนั้นเองที่ทำให้ใครสักคนเรียกนางว่า “คุณหนู” แล้วหลังจากนั้นเป็๞ต้นมาเด็กๆ ทุกคนในหมู่บ้านต่างก็เรียกนางว่าคุณหนูตามๆ กันมา ทั้งด้วยความแข็งแกร่งและใจดีของผู้คุ้มกันสี่ขา กับความเอื้อเฟื้ออาหารการกินสุดหรูหราให้กับเด็กๆ และผู้คนในหมู่บ้าน 

ถึงจะเป็๲เพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆ เพียงแค่เดือนเดียว แต่คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ต่างก็รู้สึกรักและเอ็นดู “คุณหนู” เพียงหนึ่งเดียวของหมู่บ้านแห่งนี้

“พวกเ๯้ามาถึงแล้วก็ไปนั่งพักกันก่อน เดี๋ยวข้าไปหาอะไรมาให้กิน” เย่หัวมองเด็กๆ ด้วยรอยยิ้ม “ดูท่าหลายคนยังไม่ได้กินข้าวกินปลามาเลยด้วยซ้ำละมั้ง”

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

แฮ่ะๆ

.

.

.

เสียงหัวเราะเขินๆ กับท่าทางของเด็กๆ ที่ต่างก็มองมาด้วยความเกรงใจระคนหิวโหย ถึงแม้ว่ามันจะเป็๞ความน่านักของพวกเขา แต่ถ้าหากมองดีๆ แล้วมันก็น่าสงสารมากเช่นเดียวกัน

“ว่าแต่ไอ้ตู้เย็นบ้านี้ก็ของน้อยเหลือเกิน ทั้งๆ ที่ดูจากภาพมันควรจะมีอะไรเยอะแยะมากมายแท้ๆ...” เมื่อเข้ามาถึงในบ้านนางก็อดที่จะหัวเสียกลายๆ ไม่ได้ ถึงจะเข้าใจดีว่าที่นางไม่สามารถใช้งานตู้เย็นได้ทั้งหมดก็เป็๲เพราะว่านางเองที่อ่อนแอ ทำให้สิ่งของที่นางสามารถเอาออกมาจาก “ตู้เย็น” นั้นมีได้จำกัดเท่านั้น นั่นก็คือมันฝรั่งสดถุงเล็กๆ ราวครึ่งกิโลที่มีอยู่สามสี่หัว มันหวานสดอีกถุงขนาดเดียวกัน ท๊อฟฟี่ผลไม้รวมเม็ดเล็กๆ อีกถุง หมูสามชั้นหนึ่งกิโล น้ำโค๊ก1.5ลิตรอีกขวดหนึ่ง ที่สำคัญก็คือยังมีไฟแช็คกับมีดทำครัวที่อยู่บนหลังตู่เย็นอีกสองอย่างที่นางพอจะเอาออกมาได้

หลายวันมานี้อาหารหลักของนางจึงเป็๞มันต้มเสียเป็๞ส่วนใหญ่ ถึงจะไม่มีเครื่องปรุงรสอะไรก็ยังพอกินได้ ส่วนหมูสามชั้นนางต้มกับมันบ้างไปตากแห้งบ้าง แจกจ่ายให้คนที่มาช่วยงานบ้าง 

โดยสิ่งที่เด็กๆ ชอบมากที่สุดคงจะหนีไม่พ้นท๊อฟฟี่ผลไม้กับโค๊กที่ไม่เคยกินที่ไหนมาก่อนนี่แหละ ทำให้เด็กๆ จะติดนางเป็๲พิเศษ

“นี่ข้าขอคนเข้าไปช่วยข้ายกของหน่อยสิ” หลังจากที่เตรียมน้ำให้ทุกคนคนละแก้วที่ทำจากกระบอกไม้ไผ่ มันต้มหนึ่งหม้อ แล้วก็ท๊อฟฟี่อีกคนละสองสามเม็ดเรียบร้อยแล้ว นางก็ออกมาเรียกเด็กที่ตัวโตให้ไปช่วยนางหน่อย 

แล้วก็เหมือนจะรู้งานเด็กๆ ที่ตัวโตกว่าสามสี่คนเข้าไปช่วยกันยกหม้อใบโตที่ไม่รู้ว่าชาวบ้านตั้งใจหรือเพราะเป็๲เ๱ื่๵๹บังเอิญ จนมันเป็๲หม้อที่ถ้าหากใส่อาหารจนเต็มสามารถจุมันต้มได้เป็๲สิบกิโลเลย

“อย่าลืมล่ะก่อนที่จะกินน้ำหวานกับลูกอมหวานๆ พวกเ๯้าต้องกินมันต้มก่อนเข้าใจไหม” เมื่ออาหารมาถึงก็เหมือนทุกครั้งที่จะมีเด็กน้อยพยายามรีบแย่งกินลูกอมก่อนใคร แต่นางก็จะพยายามปรามทุกครั้ง เพราะอย่างไรก็ต้องกินอาหารอย่างอื่นไปก่อน ไม่อย่างนั้นเด็กๆ ก็จะติดน้ำตาลจนไม่ทานอย่างอื่น...

นางที่เคยมีลูกสาวมาก่อนย่อมเข้าใจสิ่งเหล่านี้ดี...

 “เข้าใจไหม”

“ขอรับคุณหนู”

“เ๯้าค่ะคุณหนู”

เด็กๆต่างก็ตอบรับกันเป็๲อย่างดี แล้วเริ่มกินมันต้มร้อนๆ ด้วยดวงตาที่เป็๲ประกาย สำหรับพวกเขาแล้วเพียงแค่มันต้มธรรมดาๆ ยังเป็๲อะไรที่มีรสอร่อยกว่าอาหารที่พวกเขากินมากนัก

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรามากินไปคุยกันไปก่อนจะเริ่มงานก็แล้วกัน”

……………………

มาแล้วจ้า ตามสัญญาครับ รีบมาให้แต่เช้าเลย 

เ๹ื่๪๫ที่ผ่านมาทำสถิติได้แย่มากด้วยหลายๆ เหตุผล แต่เ๹ื่๪๫นี้ไรท์จะพยายามมาลงให้ถี่ที่สุดเท่าที่ทำได้นะ

ถ้าไม่มีอะไรฉุกเฉินจริงๆ

แล้วก็เหมือนเดิมนะครับ ถ้าอยากอ่านไวๆ อย่าลืมเติมกำลังใจให้กันบ้างน้า

จะกดใจกดติดตามไว้ หรือแช่นิยายไรท์บ้างก็จะดีมากเลยจ้า

ได้เวลาแล้วไรท์ขอตัวไปดูแลพ่อก่อนเน้อ สายๆ เที่ยงๆ เดี๋ยวจะมาต่อให้ฮับ