You are my heart รักอีกครั้ง ก็ยังเป็นเธอ [อัพทุกวัน]

        ตึกตัก-ตึกตัก
        เมอารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นแรงจนแทบกระดอนออกมาจากอก ทั้งจากอาการเหนื่อยหอบ และตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่งที่ได้เจอคนที่เธอแอบปลื้มมาโดยตลอด
        แต่คาดว่าอาการอย่างหลังน่าจะมีอิทธิพลต่ออัตราความเร็วการเต้นหัวใจเธอมากกว่า
        ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอสวมชุดกาวน์สีขาวทับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนลายตาราง
        ...เจเจ ตัวจริง เสียงจริง 
        หญิงสาวเหม่อมองชายหนุ่มอยู่พักใหญ่
        เจเจตัวเป็นๆ หน้าตาไม่ผิดแผกไปจากรูปถ่ายที่เฝ้ามองมาตลอด แต่บรรยากาศยามเมื่อเจอตัวจริงกลับให้ความแตกต่างกับที่เคยจินตนาการไว้ลิบลับ
        ยามมองไปยังใบหน้าเขา ภายในใจเธอรู้สึกดีใจ เต็มตื้น คิดถึง โหยหา ปนเปกันอย่างน่าประหลาด อยากจะพูดคุย ถามไถ่เรื่องราวชีวิตที่ผ่านมาของเขาว่าดีร้ายอย่างไร 
        แต่คงได้แต่คิดเท่านั้น ในความเป็นจริงแล้วเธอได้แต่ยืนนิ่งไม่กล้าพูดอะไรออกไป กลัวผิดหวัง กลัวเขาจำเธอไม่ได้               "จ..เจ-" หญิงสาวแทบจะกัดลิ้นตัวเอง ที่เผลอไผลเรียกชื่อชายหนุ่มออกมา
        "อะไรนะครับ" ชายหนุ่มได้ยินไม่ถนัด 
        "เอ่อ จะ-เจ็บ เจ็บจังเลยค่ะ" เมอารู้สึกตัวว่าหลุดปากไปแล้ว เสกลบเกลื่อนด้วยคำพูดอื่นด้วยความกระอักกระอ่วนใจ
        ชายหนุ่มเห็นสีหน้าฝ่ายหญิงไม่ปกติ ก็ตีความไปว่าอุบัติเหตุเมื่อครู่หญิงสาวคงจะได้รับบาดเจ็บ
        "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ขอผมดูหน่อยครับ" แพทย์หนุ่มก้าวเท้าเข้าหาเพื่อจะขอดูอาการ
        "อ๋อ...เอ่อ...ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ" เมอารีบตอบปฏิเสธแทบทันทีโดยไม่ต้องหยุดคิด พร้อมทั้งโบกไม้โบกมือว่าไม่เป็นไร 
        "แน่ใจนะครับ" ชายหนุ่มแปลกใจกับท่าทีหลุกหลิกนั้น
        ตอนที่เซเสียหลัก เมอาตกใจมากจนไม่ทันสังเกตสภาพตัวเอง แต่ตอนนี้เมื่อเริ่มได้สติบางส่วน เห็นว่ารอบตัวมีกระดาษหล่นเกลื่อนกลาด ซ้ำร้ายกระดาษบางแผ่นมีรอยเท้าของเธอประทับอยู่เด่นหรา รวมทั้งอุปกรณ์เครื่องเขียนอย่างอื่นตกกระจัดกระจาย
        จากความรู้สึกตื่นเต้นในตอนแรก กลับกลายมาเป็นความรู้สึกผิดติดอยู่ในใจแทน 
        หญิงสาวหน้าเสีย รีบก้มตัวลงช่วยเก็บของที่กระจายเหล่านั้น
        โดยเฉพาะแผ่นกระดาษที่มีรอยเท้า เธอพยายามปัดหลายๆ ครั้งให้รอยเท้าจางหาย แต่...ร่องรอยยังคงปรากฏอยู่เด่นชัด ราวกับตราบาปที่ติดอยู่ในใจ นอกจากนี้ยังเป็นการเพิ่มรอยยับๆ ของกระดาษจากการปัดซ้ำๆ เข้าไปอีก
        ครั้นจะนำกระดาษแผ่นนั้นมาเก็บซ่อนไว้ เธอก็ไม่กล้า กลัวว่าจะเป็นงานสำคัญของเขา ในใจนึกพะวักพะวน สุดท้ายเธอตัดสินใจยื่นกระดาษนั้นและบรรดาเครื่องเขียนที่เก็บจากพื้นส่งคืนให้ชายหนุ่มด้วยอาการกล้าๆ กลัวๆ เป็นการสารภาพบาปต่อหน้าไปกลายๆ 
        "ขอบคุณมากค่ะ แล้วก็ขอโทษนะคะที่ทำให้ของเสียหาย เดี๋ยวทางนี้ขอชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดเองค่ะ" เมอาสำนึกผิด หลุบตาลงมองพื้น พูดเสียงแผ่ว และลอบสังเกตดูปฏิกิริยาของชายหนุ่ม เนื่องจากกลัวว่าเขาจะโกรธ หรือไม่พอใจ
        เขาเอื้อมมือไปรับของจากหญิงสาว "ไม่ต้องหรอกครับ มันเป็นอุบัติเหตุ" น้ำเสียงชายหนุ่มยังคงสุภาพ ไม่มีร่องรอยความโกรธเคือง
        "ไม่ได้หรอกค่ะ ขอทางนี้รับผิดชอบเถอะค่ะ รบกวนขอเบอร์ติดต่อด้วยนะคะ" หญิงสาวส่งสายตาวิงวอนจนชายหนุ่มอ่อนใจ อดไม่ได้ที่จะล้วงหยิบนามบัตรในกระเป๋าเสื้อกาวน์ยื่นให้
        "นี่ค่ะเบอร์ติดต่อดิฉัน คุณสามารถติดต่อได้ที่เบอร์นี้เลยค่ะ" หญิงสาวหยิบกระดาษ และปากกาในซองเอกสารขึ้นมาจดเบอร์โทรศัพท์และส่งให้คุณหมอ
        เมอาไม่ได้นึกดีใจที่ได้เบอร์ชายหนุ่มมาด้วยสถานการณ์แบบนี้ และนาทีนี้เธอไม่สนใจแล้วว่าตนเองจะมาสายสักแค่ไหน นึกกล่าวโทษตัวเองในใจหลายครั้งที่ประมาทจนทำให้ข้าวของชายหนุ่มเสียหาย ไม่รู้ว่าจะมีของสำคัญเสียหายด้วยหรือไม่
        "ต้องขอโทษอีกครั้งจริงๆ ค่ะ" เมอาก้มหัวให้ชายหนุ่มอีกครั้ง และรีบผละตัวจากไปด้วยความรู้สึกผิด...ทำให้ไม่ทันได้ฟังคำพูดตอนท้ายของชายหนุ่ม
        "ไม่เป็นไรครับ"  
        ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าลำบากใจ "แต่...หน้าของคุณ..." / "คุณหมออติวิชญ์คะ มาอยู่ตรงนี้นี่เอง ได้เวลาแล้วนะคะ"
        หญิงสาวแต่งชุดพยาบาลเดินมาเรียกแพทย์หนุ่ม               คุณหมอที่มองตามหญิงสาวที่เดินจากไปอย่างรีบเร่งหายเข้าไปในห้องประชุม หันกลับมาตอบรับพยาบาลสาว                "ขอบคุณครับ"