“วันนี้ขอบใจมากสำหรับข้อมูลนะน้องลู่คือน้องพอจะแนะนำแพลตฟอร์มที่ผู้ใช้บริการเยอะ ๆ และค่าสมัครไม่แพงมากแบบนี้มันมีไหม?”
เฉินโจวถามด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมตั้งใจฟังข้อมูลเต็มที่ ตอนนี้เขามีงบอยู่ 10,000 ซานี่ ซึ่งถ้าเป็ไปได้ เขาเองก็ไม่อยากใช้จนหมด
ลู่เซิ่งยิ้มน้อยๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า
“พี่เฉินครับเท่าที่ผมเคยดูมา ค่าสมัครแบบที่ถือว่าแพงแต่คุ้มและเหมาะกับคนเริ่มต้นจะอยู่ที่ประมาณ 5,000 ซานี่ต่อปีต่ำกว่านั้นก็มีนะครับพวกที่ราคา 4,000 หรือ 3,500 ก็พอใช้ได้ส่วนที่ถูกที่สุดที่ผมเคยเจอก็อยู่ที่ 100 ซานี่ต่อปีครับแน่นอนว่าพวกแพลตฟอร์มราคา5,000 ซานี่ จะมีผู้ใช้งานเยอะมาก
แต่คุณภาพก็ดีตามไปด้วยเครื่องมือในการใช้งานสะดวกและเข้าใจง่ายคล้ายกันแทบทุกเ้าแถมยังมีส่วนแบ่งรายได้ที่ดีกว่าแพลตฟอร์มราคาถูกด้วยครับ ข้อเสียก็คือการแข่งขันค่อนข้างสูง เพราะมีคนดูเยอะ และก็มีคนทำคอนเทนต์เยอะตามไปด้วยต้องแข่งขันกันดึงความสนใจจากผู้ชมมากพอสมควร
เอาแบบนี้ดีกว่าครับเดี๋ยวผมจะส่งข้อมูลของแพลตฟอร์มต่าง ๆ ที่ผมรู้จักพร้อมรายละเอียดการสมัครไปให้ทาง แชทโอม ยังไงรบกวนขอไอดีโอมของพี่เฉินหน่อยครับ”
เฉินโจวยื่นไอดีแชทโอมให้พร้อมกล่าวขอบใจลู่เซิ่งสำหรับข้อมูลดี ๆและขอบคุณหลิวจื้อิที่พามาเลี้ยงข้าวและช่วยติดต่อกับคนที่มีประสบการณ์ตรงให้เขาได้รู้จัก
หลังจากพูดคุยกันอีกเล็กน้อยเขาก็ขอตัวลา เพื่อเดินทางกลับห้องพัก
ระหว่างเดินกลับห้องพักเฉินโจวก็แวะร้านสะดวกซื้อ เพื่อซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไว้กินเป็มื้อเย็นขณะกำลังเลือกอยู่นั้น เขาก็อดแปลกใจไม่ได้
‘อ้าว...มีรสชาติใหม่ออกมาอีกแล้วเหรอเนี่ย? สำหรับซีรีส์ ไฮคัพของยี่ห้อนี้’
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบรนด์นี้ออกซีรีส์พิเศษที่ราคาสูงกว่าปกติแต่เส้นบะหมี่กลับนุ่มเหนียวกว่าแบบทั่วไปมาก แถมยังมีจุดเด่นตรงที่ นำเสนอรสชาติแปลกใหม่ที่ไม่มีในยี่ห้ออื่น ๆ เขาเองก็ติดตามมาั้แ่รุ่นแรกที่ออกเมื่อต้นปีจนตอนนี้ก็ปาเข้าไปเดือนสิงหาคมแล้ว
‘ถ้าจำไม่ผิด...นี่น่าจะเป็รสชาติที่เจ็ดแล้วสินะ ช่างขยันออกของใหม่จริง ๆ ’
คิดได้ดังนั้นเขาก็หยิบรสชาติใหม่ใส่ตะกร้าทันทีแล้วเดินไปจ่ายเงิน
เมื่อกลับถึงห้องพักเฉินโจวก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง พร้อมครุ่นคิดไปด้วย
‘ระหว่างรอข้อมูลแพลตฟอร์มที่ลู่เซิ่งจะส่งมาความจริงเราก็สามารถหาข้อมูลเองได้นะแต่ยังไงก็คงไม่ละเอียดเท่าคนที่เคยทำมาก่อนอยู่ดี’
จากที่ลู่เซิ่งบอกราคาค่าสมัครแพลตฟอร์มที่ดูคุ้มที่สุดคือ 5,000 ซานี่ต่อปีถ้าจ่ายไปก็ยังเหลืองบอีกครึ่งหนึ่งอยู่ดี
‘ปัญหาต่อไปก็คือกล้องถ่ายคลิป...’
กล้องโทรศัพท์ของเขาในตอนนี้คุณภาพค่อนข้างแย่ ภาพแตก ไม่มีกันสั่น
‘ ก็ไม่แปลกหรอกมือถือเราก็ไม่ได้แพงอะไร กล้องมันก็เลยสมราคา’
เขาครุ่นคิด
‘หรือเราควรจะใช้เงินที่เหลืออีก5,000 ซานี่ไปซื้อกล้องดี ๆ ซักตัว?’
แต่แล้วก็ลังเลขึ้นมาอีกครั้ง
‘แต่ก็นะคลิปแรกไม่น่าจะต้องใช้กล้องคุณภาพสูงอะไรขนาดนั้นหรอกมั้ง’
คิดไปคิดมา...
‘เราลองขอยืมกล้องมือถือรุ่นแพงๆ มาถ่ายก่อนก็น่าจะพอไหวอยู่นะ’
เฉินโจวเคยดูคลิปที่มีคนนำกล้องจากสมาร์ทโฟนราคาแพงหลากหลายรุ่นมาทดสอบถ่ายวิดีโอให้ชมกันซึ่งผลที่ได้ก็ทำให้เขาประทับใจไม่น้อย
คุณภาพของภาพที่ได้จากกล้องมือถือเ่าั้ดีมาก ทุกตัว การกันสั่นก็ยอดเยี่ยมเรียกได้ว่าเอามาถ่ายวิดีโอเพื่ออัปโหลดจริงจังได้แบบไม่ต้องอายใคร
‘คลิปของเราไม่จำเป็ต้องชัดเป๊ะระดับรายการทีวีหรือช่องใหญ่ ๆ ที่มีคนติดตามเยอะหรอก ขอแค่ดูแล้วไม่เวียนหัวไม่แตกเป็พิกเซลจนดูไม่ได้ ก็โอเคแล้ว’
เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็ตัดสินใจในใจทันที
‘ยังไงพรุ่งนี้ลองไปขอยืมมือถือของหลิวจื้อิดูก็แล้วกันหมอนี่ใช่มือถือตัวท็อปอยู่แล้วแน่ ๆ ถ้าขอยืมได้เื่กล้องก็หมดห่วงไปเปลาะหนึ่ง’
แต่ปัญหาที่ยังคงค้างอยู่ในหัวเขาคือ...
"จะทำคอนเทนต์อะไรดีในคลิปวิดีโอนี้?"
เพราะเงื่อนไขของภารกิจนั้นชัดเจน8,000 วิว ภายใน 168 ชั่วโมง
รูปแบบคอนเทนต์อะไรก็ได้ขอแค่ไม่ผิดกฎของแพลตฟอร์มที่สมัคร และต้องมี บุคคลที่ 3 โผล่มาในคลิปด้วย
‘สำหรับช่องใหญ่หรือช่องระดับกลางยอดแค่นี้สบายมาก บางคลิปไม่กี่ชั่วโมงก็แตะยอดได้แล้วมั้ง...’
แต่สำหรับเขาที่เป็เพียงแค่คนธรรมดา ไม่มีชื่อเสียง ไม่ใช่ดารา นักร้อง นักกีฬาหรืออินฟลูเอนเซอร์ที่คนรู้จักมาก่อนมันไม่ง่ายเลยที่จะสร้างยอดวิวระดับนี้ั้แ่คลิปแรก
‘ต่อให้ลงในแพลตฟอร์มที่มีผู้ใช้เยอะก็ใช่ว่าคลิปเราจะมีคนเข้าดูทันที’
“คนดูเยอะก็จริงแต่คนทำคอนเทนต์ก็เยอะไม่แพ้กัน”
ผู้ชมเองก็คงไม่ได้มีเวลามากพอจะดูทุกคลิปที่ถูกอัปโหลดในแต่ละวัน
เฉินโจวนอนพลิกตัวไปมาพยายามคิดยังไงก็ยังคิดไม่ออกว่าจะลงคลิปคอนเทนต์ไหนดี หรือแม้ว่าจะคิดออกแล้วก็ยังต้องหาคนมาร่วมถ่ายทำอีก “อืม... ช่างมันก่อนก็แล้วกัน” ว่าแล้วก็เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เปิดแอปแชทโอมขึ้นมาดูว่าลู่เซิ่งส่งข้อมูลของแพลตฟอร์มมาให้หรือยัง
ปรากฏว่ายังไม่มีข้อความใดๆ เขาส่ายหน้าเบา ๆ แล้วถอนหายใจยาวก่อนจะลุกไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสชาติใหม่ที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อเมื่อคืน‘กินเสร็จก็นอนเลยดีกว่า พรุ่งนี้ยังมีเรียนคาบเช้าเวลาเก้าโมง ถ้าไม่นอนก่อนคงได้แต่นอนคิดฟุ้งซ่านไปทั้งคืนแน่ ๆ ’
เช้าวันถัดมาหลังเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้น เฉินโจวก็รีบเอื้อมมือไปปิดพร้อมเปิดแอปแชทโอมทันทีเพื่อตรวจดูว่าลู่เซิ่งส่งข้อมูลมาแล้วหรือยังแต่ก็ต้องผิดหวังอีกครั้งเพราะยังไม่มีข้อความส่งมาเช่นเดิม
เขาเริ่มสงสัยว่าหรือเพราะข้อมูลมันเยอะเกินไป ลู่เซิ่งเลยใช้เวลารวบรวมอยู่นานแต่ถ้า่เย็นวันนี้ยังไม่ได้รับข้อมูลอีก เขาคงต้องลงมือหาข้อมูลเองแล้วล่ะจะมัวแต่รอให้คนอื่นป้อนให้ฝ่ายเดียวแบบนี้คงไม่ได้ แบบนี้มันเสี่ยงเกินไป
หลังเรียนคาบเช้าเสร็จตอนสิบเอ็ดโมงวันนี้เฉินโจวยังมีเรียนคาบบ่ายอีกหนึ่งวิชาในเวลา 15.00 น.ตอนนี้ยังพอมีเวลาว่าง เลยลองนั่งคิดดูว่าจะทำคอนเทนต์วิดีโอแบบไหนดีถึงจะสามารถดึงดูดความสนใจให้มีคนเข้ามาดูเยอะ ๆ ได้ ทั้งที่ช่องยังเป็ช่องใหม่อยู่
“เฮ้เฉินโจว วิชาวันนี้มีอะไรพิเศษบ้างไหมวะ”
หลิวจื้อิโบกมือทักพร้อมรอยยิ้มสดใสขณะเดินเข้ามาหา
เฉินโจวเห็นแล้วก็ถอนหายใจพร้อมส่ายหน้าเล็กน้อย“ไม่มีอะไรพิเศษ หลิวจื้อิ ว่าแต่นายทำไมไม่มาเรียนตอนเช้านี้?”
“ี้เีน่ะแถมวิชานั้นต่อให้ไม่เข้าเรียนก็ไม่เป็ไรหรอกน่า ฮ่าฮ่าฮ่าว่าแต่เ้าลู่เซิ่งมันส่งข้อมูลมาให้แล้วรึยัง?”
“ยังเลย...”เฉินโจวตอบ ก่อนจะเว้น่เล็กน้อย แล้วพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง
“เอ่อ...หลิวจื้อิ ตอนถ่ายทำคลิป...ฉันขอยืมโทรศัพท์มือถือของนายมาถ่ายวิดีโอก่อนได้ไหม?”
เขาพูดพลางมองสบตาหลิวจื้อิด้วยความตั้งใจถึงจะมั่นใจว่าเพื่อนคนนี้ไม่น่าจะปฏิเสธ แต่พอถึงเวลาขอจริง ๆก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้ เพราะถ้าอีกฝ่ายไม่ให้ยืมขึ้นมา เขาคงจะขายหน้าไม่น้อยและหากไม่มีใครให้ยืมจริง ๆ สุดท้ายก็คงต้องเสียเงินซื้อกล้องมาใช้เองแน่
หลิวจื้อิยิ้มกว้างพร้อมพยักหน้า“ฮ่าฮ่า ไม่มีปัญหาเพื่อน ยืมใช้ได้ตามสบายเลยโทรศัพท์เครื่องนี้ของฉันตัวท็อปแพงสุดของตอนนี้แล้ว เื่คุณภาพวิดีโอนี่หายห่วงว่าแต่เฉินโจว เื่เ้าลู่เซิ่ง เดี๋ยวฉันโทรไปทวงมันให้เอามั้ย?”
“ตอนนี้ยังไม่ต้องหรอกข้อมูลมันอาจจะเยอะมากก็ได้ เลยต้องใช้เวลาหานานหน่อย” เฉินโจวตอบพร้อมส่ายหน้าเบาๆ ในใจเขาคิดว่าเื่แบบนี้เป็เื่ของน้ำใจถึงสุดท้ายลู่เซิ่งจะไม่ส่งข้อมูลมาให้ ก็โกรธเคืองไม่ได้ยังไงซะก็เป็การช่วยกันฟรี ๆ ไม่ใช่การจ้างงานที่มีค่าตอบแทนอะไร
ระหว่างที่กำลังพูดคุยกันโทรศัพท์ของหลิวจื้อิก็ดังขึ้น เขารับสายแล้วพูดคุยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันมาบอกเฉินโจวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“เฮ้ยเฉินโจว เ้าลู่เซิ่งมันโทรมาบอกว่า หาข้อมูลมาให้ครบหมดแล้วนะแถมพรินต์ใส่กระดาษมาให้ด้วย ตอนนี้มันรอเราอยู่ที่โรงอาหารมหาลัย ไปกันเลยไหม?”
เฉินโจวฟังแล้วถึงกับแอบใเล็กน้อยแค่ช่วยหาข้อมูลให้ก็ถือว่าเกินคาดแล้วแต่นี่ลู่เซิ่งถึงกับพิมพ์ออกมาเป็กระดาษให้อ่านสะดวกอีกต่างหากเขาแน่ใจว่าที่ลู่เซิ่งลงทุนทำให้ขนาดนี้ ต้องเป็เพราะหลิวจื้อิร้องขอให้แน่ ๆแต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า หมอนี่ไปทำอะไรให้ลู่เซิ่ง ถึงได้ดูทั้งสุภาพ ทั้งเกรงใจและทุ่มเทขนาดนี้
เมื่อเดินมาถึงโรงอาหารมหาวิทยาลัยเฉินโจวกับหลิวจื้อิก็มองหากันอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งเห็นลู่เซิ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะอาหารแห่งหนึ่ง
ขณะกำลังเดินเข้าไปหาลู่เซิ่งที่หันมาเห็นพอดีก็ลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม
“สวัสดีครับพี่หลิวพี่เฉิน เชิญนั่งทางนี้เลยครับ”ลู่เซิ่งพูดพร้อมกับผายมือเชิญที่เก้าอี้โต๊ะที่เขานั่งอยู่