ตอนที่ 16 เจออันหยวนเฟิง (1)
พวกเด็กๆ เหมือนจะกระสับกระส่ายไม่สบายใจ วันนี้เดิมทีเป็วันที่สบายใจที่สุดกลับนึกไม่ถึงว่าจะเกิดเื่เช่นนี้ขึ้น
อันเสี่ยวเย่ว์ก็รู้ว่าอันเสี่ยวหลีพูดถูก ขณะครุ่นคิดในใจว่าควรทำอย่างไรดี ก็มีทหารแห่กันเข้ามา
“ยกพวกทะเลาะวิวาท จับตัวไปให้หมด” คนเป็หัวหน้าะโออกคำสั่ง พวกทหารก็กระจายตัวออก
อันเสี่ยวเย่ว์คิดในใจว่าแย่แล้ว เมื่อซิ่วไฉเผชิญหน้ากับทหาร แม้มีเหตุก็ชี้แจงได้ไม่ชัดเจน อย่าว่าแต่เหตุยกพวกทะเลาะวิวาทเป็เื่จริง หากเ้าของที่ดินถูกจับเข้าคุกก็ยุ่งยากแล้ว ไม่เพียงพวกเขาไม่สามารถนั่งรถม้ากลับบ้านได้ทันก่อนฟ้ามืด ยังมีข้าวของที่ซื้อมาย่อมจะไม่มีที่เก็บซ่อน ยิ่งต้องสูญเสียที่พึ่งพิงอย่างตระกูลเกาไป นอกจากนี้ครอบครัวเ้าของที่ดินเกาล้วนดีต่อนางไม่น้อย นางก็ไม่อยากให้ภรรยาเ้าของที่ดินกับเกาหม่านไฉต้องรับผลกระทบจากเื่นี้ไปด้วย ขอเพียงเ้าของที่ดินเกาไม่ถูกจับตัวไป ทุกอย่างยังมีหนทางรอด
อันเสี่ยวเย่ว์รวบรวมข้าวของในมือตัวเองยัดใส่มืออันเสี่ยวหลี “พี่หญิง ท่านพาพี่หญิงเสี่ยวเหมยกับหยวนเซิงอ้อมไปที่โรงเก็บม้า บอกบ่าวรับใช้เมื่อขามาผูกรถม้าให้เรียบร้อย พวกท่านขึ้นไปรอบนรถม้า ข้าจะไปช่วยท่านลุงเกาออกมา พวกเราออกจากที่นี่ได้แล้วก่อนค่อยว่ากัน”
“เสี่ยวเย่ว์ ไม่ได้นะ อย่าไป นั่นมันทหารนะ!” อันเสี่ยวหลีใจนหน้าซีดขาว คิดจะดึงอันเสี่ยวเย่ว์ไว้แต่ข้าวของล้นมือ ไม่สามารถยื่นมือออกมาได้
“พี่หญิง เชื่อข้านะ” อันเสี่ยวเย่ว์พูดยังไม่ทันจบก็ฉวยโอกาสตอนกำลังวุ่นวายพุ่งเข้าไปในร้านข้าวสาร
พอเห็นพวกทหารมาถึง การทะเลาะวิวาทกันก็ไม่รุนแรงเหมือนเมื่อครู่ ถึงอย่างไรชาวบ้านย่อมหวาดกลัวทหาร
อันเสี่ยวเย่ว์หาตัวเ้าของที่ดินเกามาตลอดทาง จนในที่สุด นางเห็นว่าเ้าของที่ดินเกากลับหลบซ่อนตัวอยู่ที่ลานหลังบ้านอย่างหวาดกลัว เขาหมอบอยู่กับพื้น สองมือกุมศีรษะ ตลอดทั้งร่างสั่นระริก อันเสี่ยวเย่ว์แค่ตบไหล่เขาหนึ่งที ร่างเขาก็สั่นเทายิ่งกว่าเดิม
“ท่านลุงเกา ข้าเอง อันเสี่ยวเย่ว์!” อันเสี่ยวเย่ว์ลดเสียงลง “ข้ามาช่วยท่านนะ ตามข้ามา”
“ฮะ ส...เสี่ยวเย่ว์!” เ้าของที่ดินเกายอมหันมองอันเสี่ยวเย่ว์ในที่สุด “ข...ข้าป...ไปไม่ไหวแล้ว! ข...ข้าเข่าอ่อน”
“ไปไม่ไหวหรือ เช่นนั้นก็ต้องยอมถูกทหารจับโบย ส่งตัวเข้าคุก ปล่อยให้หม่านไฉกับท่านป้าหญิงร้องไห้อยู่บ้าน ยอมเสียเงินจนหมดตัวก็ไม่แน่ว่าจะช่วยท่านออกมาได้” อันเสี่ยวเย่ว์คำรามอยู่ในลำคออย่างดุดัน นางหิ้วคอเสื้อเ้าของที่ดินเกาขึ้น “ลุกขึ้นยืนเดี๋ยวนี้ ไป!”
เ้าของที่ดินเกากลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์อย่างที่อันเสี่ยวเย่ว์บอก นั่นมันบ้านแตกสาแหรกขาดเลยนะ! เขาอาศัยแรงที่อันเสี่ยวเย่ว์หิ้วคอเสื้อไว้ ลุกขึ้นยืนทั้งที่ขาสั่นพั่บๆ
“ไปทางโรงเก็บม้า เร็ว!” อันเสี่ยวเย่ว์พูดพลางคว้าก้อนโคลนจากข้างบ่อน้ำมากำมือหนึ่ง ถูทาใบหน้าเ้าของที่ดินเกาแล้วดึงเขาให้วิ่ง ลานด้านหลังของร้านข้าวสารกว้างใหญ่เกินไป เพราะว่าวันที่มีแดดดีจะใช้ลานของร้านตากข้าวจนเต็ม สถานที่จึงเล็กไม่ได้! ดังนั้น การเดินไปถึงโรงเก็บม้ายังมีระยะห่างพอสมควร
ระหว่างทางพบเจอทหารอยู่เหมือนกัน แต่ถึงอย่างไรชาติก่อนอันเสี่ยวเย่ว์ก็เคยได้เรียนต่อสู้มาบ้าง แม้จะเป็แค่มือสมัครเล่น แต่ยังพอเอาชนะพวกทหารชั้นผู้น้อยปลาซิวปลาสร้อยที่ใช้แต่กำลังพวกนี้ได้อยู่ จึงสามารถพาเ้าของที่ดินเกามาถึงโรงเก็บม้าจนได้ ส่วนบ่าวรับใช้ที่ขับรถตอนขามาก็เตรียมรถม้าไว้แล้ว พวกอันเสี่ยวหลีนั่งรออยู่บนรถม้า กำลังรอพวกเขาอย่างร้อนใจพอดี
“ท่านลุงเกา ขึ้นรถ” อันเสี่ยวเย่ว์ปีนขึ้นรถม้าไปก่อน แล้วช่วยออกแรงร่วมกับบ่าวรับใช้ดึงตัวเ้าของที่ดินเกาที่แข้งขาอ่อนขึ้นรถม้า
“ไป!” อันเสี่ยวเย่ว์บอกกับบ่าวรับใช้ “อย่างเร็วเลยนะ!”
“ขอบคุณ์” อันเสี่ยวหลีพนมมือ “เสี่ยวเย่ว์ เมื่อครู่เ้าขู่ขวัญข้าจนเกือบตายแล้ว”
“ไม่เป็ไร” อันเสี่ยวเย่ว์ยิ้มออกมา ท่าทางราวกับไม่กลัวอะไรเลย “พวกท่านก็เห็นแล้ว พวกคนงานร้านข้าวสารกับคนของร้านยาตระกูลเซวียรุมตีกันขนาดนี้ ทหารมาแค่สิบสองคน ท่ามกลางความวุ่นวายจะช่วยใครออกมาสักคน ไม่ใช่เื่ยากอะไรเลย ข้ารู้ว่าท่านลุงเกาไม่มีวรยุทธ์ ย่อมต้องหาที่หลบซ่อนตัว ไม่ถูกทหารพบเห็นแต่แรกแน่”
8K
