"ห๊ะ!!!!ปลอมตัวหรือ"
ซีซีรีบยกมือปิดปากของซีเหมยไว้จะะโทำมะเขืออะไรเนี่ยเดี๋ยวความก็แตกพอดี
"เงียบเสียงหน่อยซิซีเหมยพี่้าให้เราออกไปแบบส่วนตัวแค่เราไม่มีทหารตามหลังเป็ขบวน"
ซีเหมยเข้าใจทันทีอย่างนี้ก็มันก็เข้าทางเลยพวกเธอเคยลองปลอมตัวบ่อยๆั้แ่อยู่โลกนู้นแล้วแค่อาศัยอุปกรณ์ไม่กี่ชิ้นก็ปลอมตัวได้แล้วยิ่งภพนี้ใส่เสื้อผ้าคล้ายๆกันมันยิ่งง่ายในแผนการครั้งนี้
"เอาซิท่านพี่ข้าอดใจรอไม่ไหวแล้ว"ซีเหมยยังคงความเป็เด็กมากอยู่ถึงตัวจะโตแต่ความคิดยังไม่ทันโตตามเมื่อเห็นเื่ที่น่าสนุกก็รีบวิ่งเข้าหาทันที
"งั้นรีบแต่งตัวก่อนที่พวกหลินเออร์ ชิงเออร์ หลงเออร์ จะเข้ามาละกัน"ทั้งสองรีบแต่งตัวก่อนที่สาวใช้ทั้งสามที่ท่านแม่ให้มารับใช้พวกเธอจะเข้ามาก่อนพวกเธอกำลังแข่งกับเวลานี่คงต้องขอบใจพวกคุณหนูแปดหลอดทั้งหลายที่ส่งเสียงดังปลูกพวกเธอซินะ
ทั้งสองสาวปลอมตัวเสร็จก็แอบย่องออกจากห้องทางหน้าต่างโดยอาศัยวิชาตัวเบาเหาะออกไปมันดีอย่างนี้นี่เองวันไหนอยากแอบเที่ยวก็แว๊บออกหน้าต่างได้เลย55
ทั้งสองใช้วิชาตัวเบาออกมาถึงทางเข้าตลาดก็เดินตีเนียนไปกับผู้คนที่มาจับจ่ายตลาดกันคนทั่วไปต่างมองหนุ่มหน้าสวยที่ดูหล่อเหลาหญิงสาวทั้งน้อยใหญ่ต่างกระซิบกระซาบกันหญิงนางโลมต่างส่งสายตาเชื้อเชิญพวกนางไม่เคยเห็นบุรุษที่สง่างามเช่นนี้มาก่อน
"คุณชายเข้ามาพักผ่อนก่อนไหมเ้าค่ะ"
หญิงนางโลมที่เป็ที่เลื่องชื่อในที่แห่งนี้มั่นใจตนเองมากถึงกลับเดินมายั่วยวนทั้งสองคิดว่าความงามของตนจะดึงดูดใจของชายหนุ่มทั้งสองได้
"ไม่หรอกแม่นางข้ารีบไปทำธุระคงต้องขอตัว"ซีซีถึงกลับรีบชักมือกลับเธอไม่ได้รังเกียจนางหรอกแต่เธอกลัวความจะแตกซะมากกว่า
"ท่านพี่ของข้ายังไม่เคยผ่านเื่แบบนั้นข้าขอตัวด้วย"
ซีเหมยรีบพาซีซีออกจากตรงนั้นให้เร็วโดยไวประหนึ่งหนีตายแต่เธอคงไม่รู้ว่าคำที่เธอบอกไปช่างทำให้เหล่าสตรีที่แอบมองนั่นหวั่นไหวเสียจริงศึกชิงชายหนุ่มทั้งสองได้ก่อเกิดขึ้นอย่างเงียบๆโดยที่หญิงสาวทั้งสองไม่รู้ตัวเสียเลย
ซีซีปลอมตัวออกมาเหมือนบุรุษมากว่าซีเหมยเพราะซีเหมยนั้นร่างเล็กแถมส่วนสูงของเธอช่างต่ำเตี้ยปลอมตัวออกมาเหมือนน้องชายที่ยังไม่ถึงวัยออกเรือนเสียด้วยซ้ำแต่หารู้ไม่ว่าสาวน้อยทั้งหลายกลับอยากสานสัมพันธ์ไว้เพื่อได้เป็คู่หมั้นคู่หมายก็ยังดีซีเหมยรู้สึกขนลุกโดยไม่ทราบสาเหตุ
"ท่านพี่ข้าอยากกินเ้านั่น"ซีเหมยชี้ไปที่พุทราเชื่อมสายตาแวววามบ่งบอกเสียจริงว่าอยากกินแค่ไหน
"ได้ๆ พ่อค้าข้าเอาพุทราเชื่อมสองไม้"ซีซีก็อยากลองกินดูหวังว่ามันคงจะอร่อยนะ
"อื้ม ขนมยุคนี้อร่อยดีจังเราจะไปไหนต่อดี"ซีเหมยรีบถามหาจุดหมายต่อไปทันที
"ลองเดินดูของไปฝากท่านแม่ดีกว่านะเผื่อพวกนางด้วยที่เราแอบหนีมาก่อนคงจะยุ่งน่าดู"
ซีซีนึกถึงสาวใช้ทั้งสามก็แอบขำๆเหมือนกันถึงจะเป็สาวใช้แต่ก็นับว่าเป็สายลับที่สำคัญสำหรับทั้งสองคนมาก
"ข้าอยากดูปิ่นปักผม"ซีเหมยร้องขึ้น
"อันนี้คงเป็ความอยากได้ของตัวเ้าเองซินะ"ซีซีเอ่ยอย่างระอาก่อนจะมองตามหลังเล็กๆไป
"ท่านพ่อค้ามีปิ่นอันใดที่สวยสมกับสตรีที่งดงามบ้าง"
ซีเหมยถามพ่อค้าสายตาก็กวาดมองหาเธอ้าอันที่สวยที่สุดเพื่อเป็ของฝากให้มารดา
"นายน้อง้าไปฝากคุณหนูจวนไหนหรือ"
"อึก..อึก."
ซีซีกลั้นขำจนหน้าแดงมองหน้าซีเหมยที่ทำหน้าเหวอสุดขีดคงจะลืมว่าตัวเองปลอมเป็บุรุษอยู่
"ช้าก่อนท่านพ่อค้าข้าแค่้าของฝากท่านแม่ของข้าหาได้เอาไปให้หญิงอื่นไม่ท่านจงทำความเข้าใจให้ถูก"
ชิชะเ้าพ่อค้าเนี่ยชักจะพูดไม่เข้าหูซะแล้ว
"ขออภัยที่ข้าน้อยล่วงเกินท่านอย่าใส่ใจในคำพูดของข้าเลยนายน้อยโปรดเลือก"
พูดจบพ่อค้าหยิบกล่องที่ภายในมีปิ่นมากมายออกมาให้คนทั้งสองได้เลือกกันมือเรียวสวยทั้งสองคู่ต่างหยิบชิ้นนั้นชิ้นนี่ดูแล้วช่างไม่เหมือนบุรุษเสียจริงจากที่เลือกอยู่นานทั้งสองก็หยิบมาคนล่ะสามชิ้น
"ท่านแม่ของพวกท่านช่างโชคดีที่มีบุตรชายที่เอาใจเก่งเยี่ยงนี้ถ้าอีกหน่อยแต่งภรรยาเข้าสกุลภรรยาของพวกท่านคงเป็ที่อิจฉาเป็แน่
ทั้งสองต่างมองหน้ากันถ้าแต่งเข้ามาจริงคงมีแต่โชคร้ายมากกว่าพวกนางก็ไม่ขอตอบสิ่งใดนอกจากรีบจ่ายเงินและเดินหนีให้เร็วที่สุด
"ข้าแทบสำลักที่พ่อค้าพูดเื่แต่งภรรยาเข้าบ้าน"ซีเหมยพูดและกลั้นหัวเราะไปด้วย
"ข้าว่าน่าสนใจนะที่ภพนู้นก็มีให้เห็นจนชินตาความรักมันเลือกไม่ได้หรอก"
ซีซีพูดจบแล้วขยิบตาให้ซีเหมยอย่างซุกซนเธอไม่ได้ชอบแบบนั้นหรอกแค่อยากแกล้งน้องสาวเฉยๆ
"ถ้าอย่างนั้นข้าคงต้องหาสตรีที่งดงามและเหมาะสมกับท่านพี่ด้วยตัวเองก่อนที่จะให้แม่สื่อไปขอมาดีหรือไม่"
ซีเหมยจงใจพูดเสียงดังให้สตรีที่แอบมองอยู่ได้ยินเธอไม่ยอมถูกแกล้งอยู่ฝ่ายเดียวหรอกเหอะๆ
ซีซีรู้ว่าโดนเอาคืนแล้วก็ได้แค่ส่ายหัวเด็กที่ว่าดื้อก็คงไม่สู้ซีเหมยสักคน
"เลิกพูดเถอะเราไปหาอะไรกินกันก่อน"
ข้างหน้าที่จะถึงเป็โรงเตี๊ยมของตระกูลเหลียนของท่านพ่อของเธอท่านพ่อบอกว่าที่นี่มีพ่อครัวฝีมือดีอยู่ทำให้โรงเตี๊ยมเป็ที่ขึ้นชื่อของที่นี่นั่นเอง
"เชิญครับๆคุณชายทั้งสองเชิญนั่งก่อน้าสิ่งใดขอรับ"
ภายในโรงเตี๊ยมคนคึกคักมากต่างมาจากที่ต่างๆมีทั้งจอมยุทธและพ่อค้าที่มาอาศัยโรงเตี๊ยมที่นี่
"ขออาหารขึ้นชื่อสัก5อย่างและน้ำเปล่าให้ข้าทั้งสองที"ถึงจะอยู่ที่นี่ได้พักใหญ่แล้วพวกเธอก็ไม่คุ้นกับการดื่มชาสักที
"รอสักครู่ขอรับ"
"ท่านพี่คนมองมาที่เราเต็มเลย"โรคหน้าบางกำเริบอีกแล้วซีเหมยที่ไม่ค่อยชอบให้ใครมองออกอาการอึดอัดเสียแล้ว
"ทำตัวให้นิ่งเข้าไว้ทำใจให้สบายเรามาเที่ยวพักผ่อนอย่าสนใจเลยใครอยากมองก็มองไปเราก็อยู่ส่วนของเราหาได้ยุ่งเกี่ยวกัน
ซีซีเดาสาเหตุน่าจะมาจากหน้าตาของพวกนางที่ดูโดดเด่นเกินไปมันมีทั้งดีและไม่ดีเหล่าสตรีอาจจะชื่นชอบแต่เหล่าบุรุษคงจะชักหน้าพวกเธอถ้าดวงไม่ดีมากหน่อยอาจมีพวกโจรที่ปะปนอยู่และคอยหาเหยื่อชั้นดีอย่างพวกเธอก็ได้
"อาหารและน้ำดื่มได้แล้วขอรับ"เสี่ยวเอ้อขนอาหารตามที่เธอสั่งมาให้กลิ่นของอาหารช่างหอมยั่วน้ำลายเธอทั้งสองเสียจริง
"น่าอร่อยจังท่านพี่ข้าขอลงมือก่อนนะ"ซีเหมยไม่พูดเปล่าลงมือคีบอาหารมาที่ชามข้าวของตนมองผิวเผินเป็บุรุษที่กินเยอะแต่ความจริงตะกละล้วนๆ
ซีซีลงมือทานอาหารตามขืนไม่รีบมีหวังหมดก่อนคงได้หิ้วท้องรอมื้อต่อไป
ในขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งทานอาหารอยู่ที่จวนเ้าเมืองต่างวุ่นวายราวกับมดแตกรังคุณหนูของตระกูลรองทั้งหลายต่างคิดว่าตนเหนือกว่าพวกสาวใช้จึงแสดงอำนาจทั้งยังเอาแต่ใจอยากได้นู่นได้นี่จนสาวใช้จนวุ่นกันที่เดียว
"ฮูหยินเ้าค่ะพวกข้าน้อยไปไม่ทันคุณหนูทั้งสองก่อนที่จะออกไปเที่ยวข้างนอกกันเลยไม่ได้ติดตามไปด้วยต้องขออภัยเ้าค่ะ"หลังจากที่พวกนางทั้งสามไปหาคุณหนูของพวกเธอที่ห้องพวกเธอกลับไม่เห็นแม้แต่เงาต่างวิ่งหน้าตื่นมารายงานฮูหยินแทนพลางก้มหน้ารับโทษที่ปล่อยให้นายของตัวหายไปโดยที่ไม่รู้เลย
"พวกเ้าลุกขึ้นเถอะท่านพี่ส่งคนคอยประกบดูแลแล้วล่ะเป็พวกนางเองที่แอบหนีออกไปทางหน้าต่าง"เมื่อเช้าท่านพี่ของนางได้มาบอกนางก่อนที่จะเข้าไปสะสางงานต่อตอนแรกนางก็ใแต่ท่านพี่ของนางได้ให้คนตามไปนางถึงเบาใจได้ลง
"เ้าค่ะฮูหยินแต่พวกข้าน้อยก็อดห่วงไม่ได้"หลินเออร์พูดพลางนึกถึงสิ่งที่คุณหนูทั้งสองใช้ให้นางไปหาให้เมื่อคืนถึงจะไม่เข้าใจเธอก็ไม่กล้าขัดพวกนางทั้งสองคน
"มีอะไรหรือ"
"เมื่อวานคุณหนูได้ให้ข้าน้อยนำชุดของท่านเ้าเมืองไปให้ก่อนที่จะปรับเย็บให้พอดีตัวเกรงว่าคุณหนู..จะ"
"จะอันใดหลินเออร์ "หลงเออร์คอยฟังด้วยหัวใจที่เต้นแรงนักหวังว่าคุณหนูทั้งสองจะไม่เล่นซนจนเกินเหตุนะ
"เ้าคิดเห็นว่าลูกของข้าทั้งสองจะปลอมตัวเป็ชายหรือ"
ฮูหยินพอจะนึกได้ถ้าเป็พวกนางมันก็ไม่ใช่เื่แปลกพวกนางช่างมีความเป็ตัวของตัวเองร่าเริงและจิตใจงามนางอมยิ้มเมื่อนึกถึงข้อสุดท้ายที่ว่าทั้งสองงดงามยิ่งนัก
"พวกเ้าอย่ากังวลเลยพวกนางแค่เล่นซนไม่ได้ฆ่าใครตายพาข้ากลับห้องดีกว่าข้ารู้สึกปวดเมื่อยตัวแล้ว"
ทั้งสามต่างกุลีกุจอพานายหญิงกลับตามคำสั่งถ้านายของพวกเธอเบาใจก็คงไม่มีอะไรอย่างที่พวกนางนึกกลัว
อีกด้านของห้องทำงานของเ้าเมือง
หลังจากที่เขาอนุญาตให้ตระกูลรองเข้ามาพักอาศัยในบ้านแล้วเขาก็หาสนใจในการมีอยู่ของคนเ่าั้ไม่เพราะคนอย่างเขาดูออกว่าคนตระกูลรอง้า
สิ่งใดก่อนหน้านี้เขาก็ปลงแล้วทุกสิ่งยกให้หลี่หลงเป็ทายาทในการครองตำแหน่งเ้าเมืองต่อจากเขาแต่คนเ่าั้กลับไม่พอใจในสิ่งที่เขาให้เมื่อมีอำนาจเป็สิ่งล่อใจคนพวกนั้นก็ส่งนักฆ่ามาลอบสังหารเขาทุกครั้งที่มีโอกาสช่างน่าขันนักสิ่งที่ไม่ใช่ของตนกลับไขว่คว้าอยากได้มาเป็ของตนยิ่งตอนนี้เขา
รับธิดาบุญธรรมพวกนั้นก็ยิ่งเคลื่อนไหวมากขึ้น
"ใครน่ะ"ตงโฉััได้ถึงแรงกดดันที่อยู่ข้างหลังเขาน่าจะมากันสองคนเขาเอื้อมมือไปหยิบดาบที่ใต้โต๊ะกระชับดาบให้มั่นก่อนจะโจมตีออกไป
"ท่านช่างลงมือโเี้นักท่านตงโฉ"เสียงนี้เขารู้จักดีแม้จะไม่เจอกันถึงสองปีแล้วก็ตาม
"ข้าน้อยตงโฉต้องขอประทานอภัยองค์ชายจ้าวหลงเยี่ยน"
"ลุกขึ้นเถิดตงโฉข้ามาที่นี่อยากให้เป็ความลับ"
จ้าวหลงเยี่ยนองค์ชายผู้มากความสามารถของแคว้นลั่วหยางได้เดินทางมาที่เมืองหนายโจเพื่อพักผ่อนก่อนที่จะเข้ารับการทดสอบชิงตำแหน่งฮ่องเต้ในไม่กี่เดือนข้างหน้านี้เขาตั้งใจจะมาพักที่จวนเ้าเมืองเหมือนเมื่อครั้งก่อนที่ตนออกมาเที่ยวนอกวังแต่กลับต้องเจอคนมากมายที่อยู่ในจวนเขาถึงต้องหลบมาถามเ้าเมืองถึงเหตุการณ์ขณะนี้
"ข้ามารบกวนท่านหรือไม่ท่านตงโฉแขกของท่านถึงได้มีเต็มจวนเช่นนี้"
"ไม่เลยพ่ะย่ะค่ะองค์ชายจ้าวมีเหตุใดให้กระหม่อมรับใช้พ่ะย่ะค่ะ"
"โปรดเรียกข้าว่าคุณชายจ้าวเถิดข้ายังไม่อยากให้ใครรู้ว่าข้ามาที่นี่ข้าแค่อยากมาหาที่พักแต่มองดูแล้วคงไม่สะดวกเท่าไหร่"
"ขอรับคุณชายจ้าว คนของตระกูลรองได้มาขอพักเพื่อที่จะรอให้ถึงวันไหว้ศาลหลักเมืองข้าก็เห็นว่าไม่เป็ไรเลยอนุญาตไม่คิดว่าคุณชายจ้าวจะมาเยือน"
"ตงโฉท่านไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกข้าต่างหากที่มารบกวนหากที่นี่ไม่ว่างข้าก็จะไปพักที่โรงเตี๊ยมของท่านอยู่ดี"
"ถ้าอย่างนั้นข้าน้อยจะให้คนไปเตรียมที่พักให้นะขอรับ"ตงโฉมองบุรุษที่สง่างามตรงหน้าบุคคลนี้คืออนาคตของแคว้นหลั่วหยางคนต่อไป
"ข้าคงต้องขอรบกวนท่านแล้ว"จ้าวหลงเยี่ยนพูดจบก่อนที่ใช้วิชาตัวเบาออกไปตามด้วยองค์รักเงาของเขา
"ส่งคนไปบอกที่โรงเตี๊ยมให้เตรียมห้องให้คุณชายจ้าวด้วยเอาห้องที่ดีที่สุดนะ"
"ขอรับท่านเ้าเมือง"
486
