พ่อเลี้ยง

                รุ่งเช้า พราวฟ้าตื่นขึ้นด้วยความสดใส ผ้าม่านเปิดรับแสงอ่อน ๆ จากสวนด้านนอก บ้านหลังใหญ่เต็มไปด้วยเสียงคนเดิน เสียงเปิด-ปิดประตู และเสียงจัดของจากแม่บ้าน

                เธอเดินไปยังห้องครัวและเห็นรำเพยกำลังจัดอาหารเช้า ผิวขาวเนียนและท่าทางว่าง่ายทำให้พราวฟ้าหยุดมองเล็กน้อย
                “สวัสดีค่ะ…” พราวฟ้าพูดเบา ๆ 

                "สวัสดีค่ะ คุณหนูพราวฟ้า" รำเพยยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น

                "รับประทานอาหารที่ห้องใหญ่ได้นะคะ" รำเพยพูดขึ้นเป็๞เชิงแนะนำ

                ขณะที่เธอจะเดินกลับไปห้องเพื่ออาบน้ำและเปลี่ยนจากชุดนอน พราวฟ้าพบเลขาสาวนิราและอริสา กำลังถือเอกสารเดินไปยังอีกด้านหนึ่งของบ้าน เธอสังเกตสายตาที่นิราจับมาที่เธอ แม้เพียงวูบหนึ่ง แต่เหมือนกำลังถูกประเมิน พราวฟ้าพยักหน้าให้อย่างสุภาพ ก่อนเดินขึ้นบันไดไป

                นอกหน้าต่างจากห้องนอนของเธอ จะมองเห็นสวนขนาดกว้างใหญ่ที่โอบล้อมตัวบ้านไว้ ทางด้านซ้ายเป็๞สนามหญ้ากับไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงามีเรือนกระจกขนาดย่อม ๆ เธอเห็นน้ามั่นคนขับรถให้คุณพิภพกำลังเก็บกวาดใบไม้ที่หน้าเรือนกระจกนั่น ในสวนด้านขวาซึ่งตรงกับห้องของเธอเป็๞พันธ์ไม้หอมที่ปลูกอยู่หลากหลาย เธอเห็นอ้นและอั๋นคนสวนฝาแฝด กำลังช่วยกันตัดแต่งต้นไม้ แต่ก็ส่งสายตาขึ้นมาแอบมองพราวฟ้า
                “พวกเขาจับจ้องฉันจริง ๆ หรือ?” เธอคิดในใจ รู้สึกทั้งตื่นเต้นและแปลกใจ

                หลังมื้ออาหารเสร็จ ก็เป็๲เวลาสายมากแล้ว เหมือนดาวแม่ของพราวฟ้าออกไปทำงานให้คุณพิภพ โดยมีนายมั่นขับรถให้ พราวฟ้าจึงไม่รู้จะต้องทำอะไร เธอจึงมีเวลามากพอที่จะเดินสำรวจบ้านหลังนี้ให้มากขึ้น

                เธอเดินออกไปยังสวนหน้าบ้าน และเดินอ้อมไปทางด้านซ้ายที่เป็๞เรือนกระจก พ้นจากจุดนั้นเธอจึงเห็นเป็๞ลานกว้างและสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ และมีทางเดินเชื่อมเข้าไปที่ตัวบ้าน และบันไดที่ขึ้นไปยังระเบียงชั้นบนได้จากจุดนี้  สีดาแม่บ้านอีกคนกล่าวทักเธอระหว่างที่มือยังสาละวนกับการจัดเตรียมผ้าขนหนูและอุปกรณ์ไว้ในตู้ไม้ใกล้กับห้องอาบน้ำ พราวฟ้าพูดคุยกับน้าสีดา จึงได้รู้ว่าเธอมาอยู่ที่นี่๻ั้๫แ๻่วัยรุ่น เป็๞แม่บ้านมา๻ั้๫แ๻่คุณพ่อของคุณพิภพยังมีชีวิตอยู่ก็เกือบ 20 ปีแล้ว ตอนนี้เธอก็อายุเพียง 30 กว่าเท่านั้น ส่วนรำเพยสาวลาวอายุ 16 เพิ่งมาอยู่ได้ปีเดียว เพราะพ่อแม่ทำงานที่โรงงานแถวชายแดนของบริษัทคุณพิภพ เลยขอฝากให้ลูกมาอยู่รับใช้ในบ้าน ส่วนตัวพราวฟ้าก็เห็นว่ารำเพยดูใสซื่อและขยันช่วยงานน้าสีดา

                ใน๰่๥๹เย็น ขณะที่พราวฟ้าอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอสังเกต คุณพิภพ นั่งอยู่มุมหนึ่ง อ่านเอกสาร แต่สายตาของเขาสบกับเธอโดยไม่ละสาย
แม้เป็๲เพียง๰่๥๹เวลาสั้น ๆ แต่หัวใจพราวฟ้าเต้นแรงและมือสั่นเล็กน้อย
เธอเริ่มรู้สึก… โลกของคฤหาสน์นี้ไม่เหมือนที่เคยรู้จัก

ก่อนเข้านอน พราวฟ้าเดินไปริมระเบียงและมองสวนด้านล่าง มีเงาของคนสวนและแม่บ้านเคลื่อนไหวอยู่
หัวใจของเธอสั่นแรงอีกครั้ง พร้อมความคิดที่แวบขึ้นว่า…
“ฉันต้องทำความเข้าใจกับโลกใบนี้ให้ได้”