(จบ) หวนกลับมาพลิกชีวิตใหม่ในยุค 80

บทที่ 36 จัดฉาก (รีไรต์)

“มีอะไรเหรอ? ฉันไม่เห็นมีอะไรเลยนะ” ถงเสี่ยวอวี้พูด

อวิ๋นซานรู้สึกเขินเล็กน้อย “ฉันคงมองผิดไป น่าจะเป็นเสื้อผ้าที่ตากไว้ข้างนอกแล้วลมพัดมา ฉันนึกว่าเป็นอะไรซะอีก”

ถงเสี่ยวอวี้มองไปที่แก้วของเธอ “เธอดื่มหมดแล้วเหรอ?”

อวิ๋นซานพยักหน้า “อืม ฉันอยากดื่มอีกแก้ว เสี่ยวอวี้ เธอก็ดื่มของเธอให้หมดสิ เดี๋ยวฉันรินให้ใหม่ มือเท้าเธอมักจะเย็นเวลาถึงฤดูหนาว ควรดื่มให้มากหน่อย”

ถงเสี่ยวอวี้ไม่อาจปฏิเสธน้ำใจ จึงดื่มชาในมือจนหมด แต่เธอก็ไม่คิดจะเติมอีก บอกว่าอยากจะไปเข้าห้องน้ำ

ห้องพักของหลินเวยไม่ใหญ่นัก ไม่ต่างจากห้องพักของคนอื่น ๆ เป็นห้องเดี่ยว กินนอนในห้องเดียวกัน ส่วนห้องครัวและห้องน้ำจะอยู่ด้านนอกเป็นพื้นที่ส่วนรวม

อวิ๋นซานก็ลุกขึ้นยืนด้วย “ฉันก็จะไปห้องน้ำเหมือนกัน”

ถงเสี่ยวอวี้จ้องมองเธอ “ซานซาน ฉันค่อนข้างด่วน เธอรอให้ฉันกลับมาก่อนแล้วค่อยไปได้ไหม? ฉันกลัวว่าเดี๋ยวหลินเวยกลับมาแล้วไม่เห็นพวกเราจะตกใจ”

อวิ๋นซานดูเหมือนจะอั้นจนหน้าแดงเล็กน้อย “เสี่ยวอวี้ ฉันก็ด่วนเหมือนกัน ทั้งมวนท้องทั้งมึนหัว ฉัน...พวกเราไปด้วยกันเถอะ”

อวิ๋นซานคว้าแขนถงเสี่ยวอวี้ เหมือนต้องการพยุงตัว

ตอนนี้ถงเสี่ยวอวี้ก็รู้สึกว่าตัวเองมีอะไรผิดปกติ หรือว่าหลินเวยจะใส่ยาผิด?

คิดได้ดังนั้นเธอรีบสะบัดมืออวิ๋นซานออกแล้วจะเดินออกไปข้างนอก แต่อวิ๋นซานไม่ยอมให้เธอหลุดไปและจับเธอไว้แน่น

“เอ๊ะ เสี่ยวอวี้ ทำไมหน้าเธอแดงจัง? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? เธอนั่งพักก่อนดีกว่า ฉันจะไปตามหลินเวยมา”

ตอนนี้ถงเสี่ยวอวี้รู้แล้วว่าเธอดื่มชาที่ใส่ยาเข้าไปจริง ๆ ตอนนี้หัวเธอมึนงง ตัวร้อนผ่าว ไม่มีแรง แต่เธอก็รู้ว่าเธอต้องออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด

ถงเสี่ยวอวี้ไม่พูดอะไร พยายามดิ้นรนเดินออกไป แต่อวิ๋นซานก็จับเธอไว้แน่น แล้วกดเธอลงบนเตียงพร้อมดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเธอ “ไม่ได้นะเสี่ยวอวี้ เธอไม่ปกติจริง ๆ ฉันจะรีบไปเรียกหลินเวยมา พาเธอไปโรงพยาบาลดีกว่า เธออย่าขยับนะ รอฉันก่อน ฉันจะรีบกลับมา”

พูดจบก็รีบวิ่งออกไปแล้วปิดประตู

เธอไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นถงเสี่ยวอวี้พยายามวิ่งออกไปสุดชีวิต เธอก็รู้ว่าตัวเองต้องรีบออกจากห้องนั้นเช่นกัน

พอออกมาข้างนอก เห็นประตูบ้านเพื่อนบ้านของหลินเวยเปิดอยู่ ข้างในมีแม่บ้านกับลูกสองคนกำลังดูทีวี เธอจึงเดินไปที่ประตูแล้วพูดอย่างเกรงใจ “ขอโทษนะคะ ฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นของหลินเวยบ้านข้าง ๆ พอดีฉันออกมาแล้วดันล็อกประตูห้องเธอโดยไม่ตั้งใจ ฉันขอนั่งรอเธอที่นี่ได้ไหมคะ? ฉันรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย รบกวนหน่อยนะคะ”

โชคดีที่เพื่อนบ้านใจดีมาก “ไม่เป็นไร ๆ นั่งเลย ดื่มน้ำหน่อยไหม?”

อวิ๋นซานรีบพูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันนั่งแป๊บเดียวเอง หลินเวยบอกว่าไปซื้อเต้าหู้ น่าจะกลับมาแล้ว ขอบคุณสหายนะคะ”

เมื่อรับเก้าอี้ที่เพื่อนบ้านส่งมาให้ เธอเพิ่งนั่งลงก็เห็นบ้านของหลินเวยมีความเคลื่อนไหว มีคนเปิดประตูเข้าไป

หอพักของหลินเวยอยู่ใกล้บันได มีคนขึ้นมาจากบันไดโดยไม่ต้องผ่านบ้านเพื่อนบ้าน ดังนั้นคนที่เปิดประตูเข้าไปจึงไม่เห็นอวิ๋นซาน

อวิ๋นซานลุกขึ้นทันที บอกกับเพื่อนบ้านว่า “คงเป็นหลินเวยกลับมาแล้วละค่ะ ขอบคุณนะคะ ฉันขอตัวก่อน”

พูดจบก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านนอก มีคนเปิดประตูบ้านของหลินเวย แล้วก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น

“ซานซาน เว่ยเหอ พวกนายกำลังทำอะไรกันน่ะ?”

ตอนนี้อวิ๋นซานก็เดินออกมาจากบ้านเพื่อนบ้านแล้ว ได้ยินเสียงตะโกนที่มีชื่อของตัวเองด้วย จึงรู้ทันทีว่าพวกเขารอเธออยู่ที่นี่

“นี่! พวกเธอ?” อวิ๋นซานแสร้งเป็นตกใจ ร้องอุทานออกมามองไปที่หลี่เว่ยเหอกับถงเสี่ยวอวี้ในห้อง เสื้อผ้าของทั้งสองคนยับยู่ยี่ คนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง อีกคนยืนอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“อวิ๋นซาน?” มีคนเรียกชื่อเธอ เมื่อหันกลับไปมอง เป็นชายหญิงคู่หนึ่งหน้าตาคุ้น ๆ นี่คือพยานที่หลินเวยพามาจับผิดงั้นเหรอ?

“ฉันคือเก๋อตงหมิงนะ เราเคยเรียนห้องเดียวกันตอนมัธยมปลาย”

ที่แท้ก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันนี่เอง

เยี่ยมมาก…หาคนรู้จักร่วมกันมาจับผิด แบบนี้ถึงจะแพร่ข่าวได้กว้างขวางยิ่งขึ้น

หลินเวยกับหลี่เว่ยเหอต่างจ้องมองอวิ๋นซานที่ยืนอยู่ที่ประตูอย่างงุนงง “เธอ... เธอออกไปได้ยังไง?”

สีหน้าของหลี่เว่ยเหอซีดเผือด เขาไม่รู้ว่าคนที่อยู่ใต้ผ้าห่มไม่ใช่อวิ๋นซาน แต่เป็นถงเสี่ยวอวี้! เขารีบอธิบายอย่างลนลาน “ซานซาน ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด ฉันกับเสี่ยวอวี้…”

อวิ๋นซานพูดขัดขึ้น “หลี่เว่ยเหอ นายนี่มันจริง ๆ เลย ทำแบบนี้ต่อไปเสี่ยวอวี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? พวกนายคบกันก็คบกันดี ๆ สิ ทำไมต้องมาทำเรื่องแบบนี้ที่บ้านคนอื่นด้วย?”

“ไม่ใช่อย่างนั้น…”

หลินเวยมองไปที่อวิ๋นซานด้วยสายตาคมกริบ “ซานซาน เมื่อกี้เธอไม่ได้อยู่ในห้องกับเสี่ยวอวี้หรอกเหรอ? ทำไมถึงเหลือแค่พวกเขาสองคน?”

อวิ๋นซานตอบว่า “เสี่ยวอวี้บอกว่าเธอไม่สบาย ฉันเลยออกไปตามเธอ ไม่คิดว่า…”

เรื่องวุ่นวายนี้ทำให้เกิดเสียงดังมาก เพื่อนบ้านข้าง ๆ ก็วิ่งมาดู พอประตูห้องของหลินเวยเปิดออก สถานการณ์ข้างในก็ปรากฏชัดแจ้งต่อสายตาทุกคน

ถงเสี่ยวอวี้กรีดร้องขึ้นทันที เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วชี้ไปที่หลี่เว่ยเหอ “นาย... นายลวนลามฉัน!”

หลี่เว่ยเหอหน้าแดงก่ำ “ผม... ผมไม่ได้ทำอะไรเลย…” เขาไม่ยอมรับข้อกล่าวหาว่าลวนลามเด็ดขาด

ถงเสี่ยวอวี้ร้องไห้สะอึกสะอื้น ดูเหมือนเธอจะเสียใจมาก

ไม่นานสามีของหลินเวยก็กลับมาพร้อมกับเพื่อนร่วมงานสองคน เมื่อเห็นสถานการณ์แบบนี้ ใบหน้าของเขาก็เขียวคล้ำ

มีคนแอบมาเล่นชู้บนเตียงของเขางั้นเหรอ?

ถงเสี่ยวอวี้ตะโกนว่าจะแจ้งตำรวจ เธอบอกว่าเมื่อครู่รู้สึกเวียนหัวเลยนอนพักบนเตียง ไม่คิดว่าหลี่เว่ยเหอจะเข้ามาลวนลามเธอทันทีที่เข้ามา

หลี่เว่ยเหอปฏิเสธอย่างสุดกำลัง

เพื่อนร่วมงานสองคนที่หลินเวยพามาก็พูดว่า “พวกเธอทั้งคู่ยังโสด ไม่เป็นไรหรอกถ้าจะคบกัน”

เพื่อนผู้หญิงคนนั้นยังเข้าไปพูดกับถงเสี่ยวอวี้ว่า หลี่เว่ยเหอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย หน้าตาก็หล่อเหลา ถ้าได้คบกับเขาก็ไม่เสียเปรียบหรอก

แต่ถงเสี่ยวอวี้ไม่ยอมรับ

สามีของหลินเวยรู้สึกอับอายมาก ที่มีเรื่องสกปรกเกิดขึ้นในบ้านของเขา เขาหน้าบึ้งตึง อยากไล่คนพวกนี้ออกไปให้หมด แต่ก็คิดว่าถ้าแจ้งตำรวจจริง ๆ ตัวเขาเองในฐานะเจ้าของบ้านก็คงจะได้รับผลกระทบด้วยแน่ ๆ

หลินเวยก็เข้าไปพูดกับถงเสี่ยวอวี้ “เสี่ยวอวี้ เอาแบบนี้ดีไหม ที่นี่ล้วนเป็นคนคุ้นเคยกัน พวกเราจะไม่พูดเรื่องนี้ออกไป แล้วให้หลี่เว่ยเหอชดใช้ค่าเสียหายให้เธอเป็นการส่วนตัว แล้วก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอว่ายังไง…”

ถงเสี่ยวอวี้มองไปที่หลี่เวยเหอ ในดวงตาเต็มไปด้วยแววเย็นชา

หลี่เว่ยเหอรู้ว่าเธอคงจะโกรธเขาแล้ว แต่นี่ก็เพราะความโง่ของเธอเองไม่ใช่เหรอ? ที่ทำให้ตัวเองติดกับ

ถงเสี่ยวอวี้ตกลงตามข้อเสนอนี้ ให้หลี่เว่ยเหอชดใช้ค่าเสียหายและเขียนจดหมายขอโทษ

หลี่เว่ยเหอจะทำอย่างไรได้ ก็ต้องยอมรับไป ยังดีกว่าถูกข้อหาลวนลาม

อวิ๋นซานแอบยิ้มในใจ ถ้าวันนี้ตัวเอกเป็นเธอจะเป็นยังไงนะ? จะยอมความกันแบบนี้ไหม? คงไม่มีทางแน่ ๆ ถึงแม้จะทำเป็นยอมความ แต่หลังจากนั้นก็คงจะแพร่เรื่องนี้ออกไป ไม่อย่างนั้นถงเสี่ยวอวี้กับหลินเวยจะเสียแรงวางแผนทำแบบนี้ทำไมกัน?

ถงเสี่ยวอวี้เพื่อนรักของเธอ ก่อนที่เธอจะย้อนเวลากลับมา เธอเคยเห็นเสี่ยวอวี้ยืนอยู่ข้าง ๆ หลินสุยอัน ดูเหมือนคู่สามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียว แม้จะไม่ได้ยินว่าพวกเขาแต่งงานกัน แต่การคบหากันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

เธอเริ่มหมายปองหลินสุยอันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? หรือว่าแอบมีความสัมพันธ์กับหลินสุยอันอยู่แล้ว จึงวางแผนจัดฉากเธอเพื่อให้นำไปสู่การหย่าร้าง?