กลิ่นคาวเืข้นคลัคผสมกับเถ้าถ่านลอยคลุ้งไปทั่วอากาศ ท้องฟ้าของกรุงโซลที่เคยเป็สีคราม บัดนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานราวกับาแที่เหวอะหวะของโลกใบนี้
ท่ามกลางซากปรักหักพังของตึกระฟ้าที่ถล่มลงมาเป็กองพะเนิน ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งนอนพิงเศษคอนกรีตอย่างหมดสภาพ ลมหายใจของเขาดังครืดคราดอยู่ในลำคอ เืสีดำข้นไหลทะลักออกจากริมฝีปากที่แตกแห้ง ทุกครั้งที่เขาสูดอากาศ ความเ็ปร้าวรานจะแล่นพล่านไปทั่วอกซ้ายราวกับถูกมีดนับร้อยเล่มกรีดแทง
'คิมโดจิน' ฮันเตอร์แรงค์ F ที่ไร้ค่าที่สุด
ดวงตาที่พร่ามัวของเขาพยายามเบิกกว้าง ทอดมองไปยังภาพเบื้องหน้าที่ทำให้หัวใจของมนุษยชาติต้องแตกสลาย
ร่างของ 'ซองจินอู' วีรบุรุษแรงค์ S อันดับหนึ่งของโลก ผู้เป็ดั่งแสงสว่างสุดท้าย บัดนี้ถูกหอกสีดำทมิฬขนาดมหึมาเสียบทะลุกลางอก ตรึงร่างที่ไร้ิญญานั้นไว้กลางอากาศ เืหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงมาปะทะพื้นดินราวกับหยาดฝนแห่งความสิ้นหวัง
"อึก... แค่ก!" โดจินกระอักเืก้อนใหญ่ออกมา
ขาทั้งสองข้างของเขาขาดวิ่นไปั้แ่หัวเข่าลงมา ร่องรอยไหม้เกรียมจากเปลวเพลิงทมิฬปิดปากแผลไว้ทำให้เขาไม่เสียเืตายไปซะก่อน แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย
เราแพ้แล้ว... ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
เบื้องบนนั้น มัจจุราชในร่างเงาสีดำที่ลอยเด่นอยู่เหนือซากศพนับล้าน ไม่ได้แม้แต่จะปรายตามองเศษสวะแรงค์ F อย่างเขา จอมมารแห่งจุดจบเพียงแค่ยกมือขึ้นช้าๆ รวบรวมกลุ่มก้อนพลังงานสีแดงดำที่อัดแน่นไปด้วยความตาย เตรียมที่จะลบดาวเคราะห์ดวงนี้ให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ของจักรวาล
น้ำตาอุ่นๆ ไหลอาบแก้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าควันของโดจิน มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความกลัวตาย แต่เป็ความสมเพชตัวเองที่กัดกินหัวใจมาตลอดสิบปี
'เวรเอ้ยย... ฉันนี่มันไร้ค่ายิ่งกว่าเศษเดนซะอีก'
เขาเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเื ดวงตาที่เคยหลบซ่อนจากทุกสิ่ง บัดนี้จ้องเขม็งไปยังแสงแห่งความตายที่กำลังขยายตัวขึ้น
'ถ้าหากว่า... ถ้าฉันมีโอกาสอีกสักครั้ง... ฉันสาบาน... ฉัน…จะไม่ยอมตายอย่างหมาข้างทางอีกเด็ดขาด!'
ในเสี้ยววินาทีที่ลำแสงสีดำพุ่งทะลวงลงมากลืนกินทุกสรรพสิ่ง เสียงเครื่องจักรที่ไร้อารมณ์ก็ดังก้องขึ้นในโสตประสาทที่กำลังจะดับสูญ
[เงื่อนไขลับ 'ผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย' บรรลุผล]
[คุณคือตัวตนสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่บนดาวเคราะห์โลก (Earth)]
[ผู้ดูแลระบบ 'หอคอยแห่งจุดจบ' ประทับใจในความดื้อรั้นอันน่าสมเพชของคุณ]
[เปิดใช้งานสิทธิพิเศษของ 'ผู้บรรลุเงื่อนไขลับ' : ย้อนเวลากลับสู่จุดเริ่มต้น]
"หือ...?"
โดจินเค้นเสียงแหบพร่าได้เพียงแค่นั้น ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะถูกกระชากลงสู่ความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง พร้อมกับแสงสว่างวาบที่ฉีกกระชากมิติเวลาจนแหลกสลาย
"เฮือก!!"
คิมโดจินสะดุ้งสุดตัวราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งตะเกียกตะกายขึ้นผิวน้ำได้ เขาลืมตาโพลง สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเฮือกใหญ่จนเจ็บหน้าอก ร่างกายของเขาเกร็งกระตุก สองมือตะปบลงบนที่นอนอย่างบ้าคลั่ง
นุ่ม...? ไม่ใช่เศษหิน?
เขารีบยกมือขึ้นลูบคลำใบหน้า ลำคอ หน้าอก... และขาทั้งสองข้าง
ครบถ้วน ทุกอย่างยังอยู่ครบ! ไม่มีความเ็ป ไม่มีาแเหวอะหวะ ไม่มีกลิ่นคาวเืที่ชวนสะอิดสะเอียน มีเพียงกลิ่นอับของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและกลิ่นเหงื่อจางๆ
โดจินตวัดสายตาที่เบิกกว้างไปรอบๆ ห้องอย่างตื่นตระหนก ผนังห้องสีหม่นที่มีรอยคราบน้ำฝน โปสเตอร์ไอดอลเกิร์ลกรุ๊ปที่มุมห้อง และแสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเก่าๆ
นี่มัน... ห้องเช่ารูหนูย่านกังนัมของเขา?
มือที่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้เอื้อมไปคว้าสมาร์ทโฟนที่วางอยู่ข้างหมอน หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาเผยให้เห็นตัวเลขที่ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น
[วันพฤหัสบดีที่ 5 มีนาคม 2026 เวลา 06:49 น.]
"ปี 2026..." เสียงของเขาสั่นพร่า น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตาอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันคือความปีติที่ท่วมท้นจนแทบะเิ "สิบปีก่อน... วันแห่งการตื่นขึ้น (Awakening Day)"
เขาย้อนเวลากลับมาจริงๆ! กลับมาในวันแรกที่ขุมนรกได้เปิดประตูต้อนรับมนุษยชาติ!
ติ๊ง!
เสียงกังวานใสที่คุ้นเคยในอดีตชาติกระแทกเข้าโสตประสาท พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าที่สว่างจ้าขึ้นเบื้องหน้า
[ระบบกำลังทำการซิงโครไนซ์กับโฮสต์...]
[โฮสต์: คิมโดจิน]
[คลาส: ไม่มี]
[ระดับ: 1]
[สเตตัส:]
พละกำลัง: 5
ความอดทน: 5
ความเร็ว: 6
มานา (Mana): 0
โดจินจ้องมองสเตตัสที่แสนจะอ่อนแอและน่าสมเพชนั้น เขาแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ก่อนที่รอยยิ้มเย้ยหยันจะทันได้จางหายไป ข้อความสีแดงฉานก็เด้งแทรกขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราด
[คำเตือน! ตรวจพบข้อมูลิญญาที่ผิดปกติจาก่เวลา (Timeline) อื่น]
[ระบบกำลังทำการปรับสมดุลข้อผิดพลาดของมิติเวลา...]
[คุณได้รับฉายาลับระดับเทวตำนาน (Mythic): 'ผู้หวนคืนจากจุดจบ']
[เอฟเฟกต์ฉายา:]
จิตใจแห่งเหล็กกล้า (EX): คุณจะมีภูมิคุ้มกันต่อสถานะผิดปกติทางจิตใจทุกชนิด (ความกลัว, ภาพลวงตา, แรงกดดัน)
คลังความรู้แห่งจุดจบ (S): คุณจดจำข้อมูลของดันเจี้ยน มอนสเตอร์ และไอเทมลับทั้งหมดจากเส้นเวลาเดิมได้อย่างสมบูรณ์
การเติบโตไร้ขีดจำกัด (Passive): ขีดจำกัดในการอัปเลเวลและสเตตัสของคุณถูกทำลายทิ้ง
ดวงตาของคิมโดจินเบิกกว้างจนแทบถลน ฉายาระดับ Mythic? ในโลกที่แล้ว แม้แต่วีรบุรุษอันดับหนึ่งยังเพียงแค่ฉายาระดับ Legendary เท่านั้น
นี่มันไม่ใช่แค่โอกาสครั้งที่สอง... แต่มันคือพลังที่สามารถฉีกทึ้งโชคชะตาเดิมให้แหลกเป็ชิ้นๆ!
"ฮะ... ฮ่าๆๆๆ!"
เสียงหัวเราะที่แหบพร่าในตอนแรก ค่อยๆ ดังขึ้นและแปรเปลี่ยนเป็เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งที่เต็มไปด้วยความคับแค้นและความทะเยอทะยานที่ถูกปลดปล่อย น้ำตาแห่งความยินดีไหลอาบแก้ม
เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ เขาไม่ใช่ไอ้สวะแรงค์ F ที่ต้องคอยหลบอยู่หลังแผ่นหลังของคนอื่นอีกต่อไปแล้ว
ทันใดนั้นเอง...
วี้ดดดดด!! วี้ดดดดด!!
เสียงไซเรนเตือนภัยฉุกเฉินที่แสนคุ้นเคยดังกึกก้องไปทั่วทั้งมหานครโซล ตามมาด้วยเสียงประกาศจากหอกระจายข่าวที่สั่นเครือ
[ประกาศฉุกเฉิน! ตรวจพบความผันผวนของมิติในเขตพื้นที่กังนัม... ขะ... ขอให้ประชาชนทุกคนหาที่หลบภัยโดยด่วน!!]
รอยยิ้มบนใบหน้าของโดจินจางหายไป แววตาที่เคยสับสนและตื่นเต้นเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบและเฉียบคมประดุจใบมีดที่ถูกลับมาอย่างดี
[ผลของฉายา 'จิตใจแห่งเหล็กกล้า (EX)' ทำงาน]
ความรู้สึกตื่นตระหนกในใจถูกล้างบางจนหมดสิ้น เหลือเพียงสติปัญญาและสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกหล่อหลอมจากความตายนับครั้งไม่ถ้วน
โดจินลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาเดินตรงไปที่ห้องครัวโดยไม่ต้องคิด สายตาจับจ้องไปที่ชั้นวางมีด เขาไม่ได้มองหาอาวุธวิเศษ เพราะในยุคนี้มันยังไม่ถือกำเนิดขึ้น มือที่นิ่งสนิทดึง 'มีดทำครัวด้ามยาว' ที่ดูแข็งแรงที่สุดออกมา น้ำหนักของมันคุ้นมืออย่างประหลาด
เขาหันไปมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกหน้าต่าง แววตาของชายหนุ่มในกระจกไม่ใช่คนขี้ขลาดที่เขารู้จักอีกต่อไป แต่มันคือดวงตาของปีศาจร้ายที่พร้อมจะฉีกทึ้งทุกอย่างที่ขวางหน้า
"เอาล่ะ..." โดจินพึมพำเสียงเย็น "ชีวิตที่สองเอ่ยย…"
1K
