ช่วยด้วยฉันโดนเพลย์บอยตามจีบ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

นิยายเรื่องนี้มี E-BOOK วางขายแล้วนะคะ

(เป็นการอ่านแบบรวดเดียวจบเลยค่ะ)

# IOS แนะนำให้ซื้อผ่านเว็บซาฟารีนะคะจะได้ราคา Android ค่ะ #

ปล. อ่านจบแล้วอย่าลืม กดหัวใจ และ พิมพ์รีวิว ให้หยกด้วยนะคะ

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

จากนั้นเสียงรอสายก็ดังขึ้นพร้อมชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

นี่เขากำลังโทรหายัยพรีมงั้นเหรอ! แล้วจะเปิดสปีกเกอร์โฟนทำไมเนี่ย ไม่ได้การละ...

“!” ฉันที่กำลังจะคว้ามือถือมากดวางสาย แต่ก็ไม่ทันเมื่อมือถือเครื่องนั้นกลับไปอยู่ในมือเจ้าของเดิมของมัน

“ฮัลโหล” ยังไม่ทันได้พูดอะไรยัยพรีมก็รับสายเสียก่อน

“อาจารย์ตอนนี้เราสองคนคบกันอยู่เหรอ” คำถามของเขาเล่นทำฉันมองตาโตจนเกือบจะหลุดออกมาจากเบ้า

“ฮ้า! พูดบ้าอะไรเนี่ย เมาแต่หัววันหรือไง” ทว่าคำตอบที่ออกมาจากยัยพรีมคือคำด่าที่ดูเหมือนกำลังตกใจ

“…” ฉันฟังสิ่งที่ได้ยินเงียบ ๆ ไม่ส่งเสียงอะไรเพราะกลัวจะถูกจับได้ว่าตอนนี้เราสองคนอยู่ด้วยกัน

“พอดีมีคนกำลังเข้าใจผิดว่าเราสองคนคบกัน” มือสองข้างของฉันตะบบไปที่ปากของเขาแต่ก็ไม่ทันเมื่อคำพูดทั้งหมดนั้นถูกส่งไปหาคนในสายแล้ว

“ยัยหลินแกอยู่ตรงนั้นด้วยใช่ไหม” เสียงยัยพรีมทำฉันใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม จากนั้นฉันก็มองหน้าโทนเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ดูเหมือนโทนจะเลือกเมินกันแทน

ผ่านไปสักพัก

“อือแค่นี้นะ” ฉันกดวางสายไปหลังจากได้ฟังเรื่องราวมากมายจากปากเพื่อนของตัวเองโดยทุกวินาทีที่มันเล่าโทนเองก็นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ไปไหนแม้เขาจะไม่ได้ยินอะไรก็ตามเพราะฉันเลือกที่จะปิดสปีกเกอร์โฟนไป

“ทีนี้เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรือยัง” พอเขาเห็นว่าฉันวางมือถือลงปุ้บเจ้าตัวก็ดึงฉันเข้าไปกอดแน่น

ฉันไม่ปฏิเสธอะไรนอกจากมองหน้าเขาที่กำลังอ้อน

เรื่องทั้งหมดเป็นการเข้าใจผิดของฉันเองที่เลือกเชื่อแต่สิ่งที่เห็นโดยไม่ถามความจริงจากเขาเหมือนอย่างที่พ่อเอาแต่เตือนแม่ในวันนั้นและก็กลายเป็นว่าคนที่ทำร้ายจิตใจกันมากที่สุดดันเป็นฉันคนนี้เสียเอง

เขาคงจะเสียใจมากเลยใช่ไหมที่โดนฉันทำแบบนั้นแต่ทำไมเขาถึงยังทนมันอีกทั้งที่เขาจะเดินออกไปก็ได้

หรือมันจะจริงอย่างที่ยัยพรีมบอก

เขาชอบฉันจริง ๆ งั้นเหรอ

แต่ถ้ายัยพรีมเลือกที่จะช่วยแสดงว่ามันก็คงเห็นแล้วว่าเขาคิดจริงจังกับฉัน แต่ก็น่าโมโหนะที่มันรู้ทุกอย่างแต่กลับแสร้งทำเป็นไม่รู้จนหลอกฉันมาได้ถึงทุกวันนี้

“นอกจากมีรูปยัยพรีมแล้ว ก็มีรูปคนอื่นด้วย” แต่มันยังมีเรื่องที่ฉันสงสัยอยู่ก็เลยถามไปตรง ๆ เลย เพราะไม่อยากเก็บไว้คนเดียวอีก

“โทนไม่เห็นรูปแต่อยากถามว่าคนอื่นที่ว่าหน้าตาคนเหล่านั้นหลินรู้สึกคุ้นบ้างไหม”

“…” ฉันเงียบพร้อมกับพยายามนึกอีกครั้ง

“ก็คุ้นอยู่นะเป็นนักเรียนในคลาสของฉัน” พอเริ่มจำได้ก็พึ่งมารู้ว่าแต่ละคนเป็นเด็ก ๆ ที่มักจะลงเรียนกับฉันบ่อยที่สุด

“อย่าบอกนะ” ฉันมองหน้าเขาหลังเริ่มจับทางทุกอย่างได้

“โทนอยากรู้จักหลินให้มากขึ้นอยากรู้ว่าหลินไม่ชอบหรือชอบอะไรบ้างก็เลยไปถามจากคนที่เขารักหลินไง” ใบหน้าหล่อซุกลงมาตรงหน้าอกฉัน สองมือแกร่งโอบรัดที่เอว พลางเอ่ยคำอู้อี้อยู่ด้านล่าง

“ขอโทษนะที่ฉันไม่ถามอะไรนายเลย” ฉันเองก็กอดผู้ชายตรงหน้าแน่น ตอนนี้เขาคงได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของฉันแล้ว

“ขอโทษนะ” เสียงที่พูดเริ่มสั่นจนคนที่ซุกหน้าเงยขึ้นมามอง

“อย่าร้องสิไม่งั้นโทนจะรู้สึกแย่นะ” เขาลูบหน้าฉันพลางดึงฉันเข้าไปกอดแน่น

“ถามอะไรอย่างหนึ่งได้ไหม” น้ำเสียงอ่อนโยนของเขาเอ่ยถามถึงบางอย่างขึ้นมา

“อะไรเหรอ” ฉันมองเขาอย่างสงสัยจนลืมเรื่องที่จะร้องไห้ไป

“ก่อนหน้านี้โทนเห็นหลินอยู่กับผู้ชายที่ชื่อเทมแล้วดูเหมือนจะมีความสุขกันด้วย”

“หึงเหรอ” ฉันแย้งขึ้นมาก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ

“ใช่” ทีแรกก็ไม่คิดว่าเขาจะยอมรับ แต่ลืมไปว่าโทนเป็นแบบนี้เสมอ เขามักจะพูดตรงโดยไร้ความอายตลอด

“แม่ของหลินเขากำลังจับคู่หลินกับคุณเทมน่ะ เราสองคนเลยตกลงกันว่าจะแสดงละครตบตาไปก่อน อีกอย่างช่วงนี้หลินกับคุณเทมก็กำลังทำโพรเจกต์บางอย่างอยู่ก็เลยต้องนัดเจอกันบ่อย อย่าคิดมากเลยนะ หลินคิดกับเขาแค่เพื่อนร่วมงาน”

“แล้วมันคิดแบบหลินหรือเปล่า” คำถามของเขาทำเอาฉันเงียบไป

“ผู้ชายด้วยกันยังไงก็มองออก สายตาที่มันใช้มองหลินดูยังไงก็ไม่น่าคิดเหมือนกับหลินหรอก”

“...” ฉันไม่ตอบอะไรเพราะก็รู้สึกเหมือนอย่างที่เขาพูด และที่ไม่เลือกทำตามใจคุณเทมเพราะไม่อยากไปให้ความหวังเขานี่แหละ

แต่ฉันก็ไม่กล้าปฏิเสธคุณเทมตรง ๆ เพราะกลัวเขาเสียใจ เห็นทีตอนนี้ฉันคงจะเอาแต่คิดแบบนั้นไม่ได้แล้ว เพื่อความชัดเจนฉันต้องจบเรื่องนี้ให้ไวที่สุด และต้องไปคุยกับแม่ด้วยว่าฉันไม่ได้รู้สึกเหมือนอย่างที่เคยพูด

“หลินจะจัดการเองโทนไม่ต้องกังวลนะ” ฉันเอื้อมมือขึ้นไปลูบหัวเขาพลางส่งยิ้มให้

“โทน!” ทว่าสิ่งที่ทำต้องหยุดเอาไว้เมื่อเขายกฉันให้ขึ้นไปนั่งบนตัก

“แล้วกับโทนละหลินคิดยังไง” คำถามที่ไม่คาดคิดถูกส่งผ่านออกมาจากปากของคนตรงหน้า เขาจับใบหน้าฉันไว้ไม่ให้หนีแถมยังเอาแต่จ้องมองกันไม่ละสายตาอีก

“อะอะไร” ฉันเม้มปากแน่นและมองเขาด้วยใจที่เต้นตึกตักพลางพยายามกรอกสายตามองไปทางอื่น แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ยังเห็นเขาในสายตาอยู่ดี

“โทนรักหลินนะเรื่องนี้โทนว่าหลินคงจะรู้อยู่แล้วแต่โทนอยากรู้ว่าหลินเองก็รักโทนเหมือนกันหรือเปล่า”

“นะนายรู้จักอายบะบ้างไหมเนี่ย!” ฉันยกมือขึ้นมาหมายจะปัดมือที่จับใบหน้าฉันอยู่ออก แต่กลับโดนมืออีกข้างของเขาจับรวบไปแทน

“นะบอกโทนหน่อยโทนอย่างรู้” เข้าเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้นจนปลายจมูกของเราแตะเข้าหา

“…” ฉันมองเขาด้วยใบหน้ารุมร้อนจากความอายและไม่คิดจะพูดอะไรต่อเพราะถ้าพูดยังไงปากของเรามันคงได้แตะเข้าหากันก่อนแน่

จุ๊บ ~

ความอ่อนนุ่มจากริมฝีปากเขาแตะลงมาบนปากของฉันอย่างอ่อนโยน จากนั้นเขาก็เว้นระยะห่างพอให้ฉันสามารถพูดได้

“กะก็ระรัก” ฉันเสียงสั่นมากและพูดเบาจนอีกฝ่ายต้องขยับเข้ามาใกล้

“ว่าไงนะ โทนไม่ได้ยินเลย” รอยยิ้มเจ้าเหล่ปรากฏให้เห็น ทำเอาฉันอยากยกมือขึ้นไปข่วนหน้าหล่อให้รู้แล้วรู้รอด

“ไม่พูดแล้ว!” ฉันเอนตัวออกห่างเขาพลางสะบัดหน้านี้

“อย่าหนีสิ” แต่หนีได้ไม่นานก็ถูกคนตรงหน้าจับให้หันกลับไปและเขาก็ขยับเข้ามาใกล้มากกว่าเดิมจนใบหน้าเราสองคนอยู่ติดกัน

จุ๊บ ~

“อื้อ ~” ฉันครางในลำครางเมื่อสัมผัสของเขามันแตกต่างจากการจูบทั่วไป

มือปลาหมึกกลับมาทำงานอีกครั้งด้วยการลูบเข้ามาใต้สาบเสื้อบนแผ่นหลังของฉันก่อนจะลากมาด้านข้างแล้วบีบลงที่เอวอย่างเบามือ

“วันนี้ขอนะ”

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————