“อั่ก!! โอ้ย~ แรงบ้าแรงบออะไรกันเนี้ย ถ้าเราใช้ดาบกันไว้ไม่ทันไม่รู้จะเป็ยังไง”
นอสลุกขึ้นออกมาจากเศษซากต้นไม้ สภาพของนอส ณ ตอนนี้ ไม่ได้หนักหนาเท่าไหร่ ในจังหวะที่กำลังโดนท่าดีดกะโหลกของกระทิงไปนอสก็ใช้ดาบกันเพื่อดูดซับแรงออกไป
และใน่ที่ลอยกลางอากาศนอสก็พยายามควบคุมและหมุนตัวเองกลางอากาศเพื่อลดแรงกระแทกให้มากที่สุด ทำให้นอสไม่ได้รับาเ็มากขนาดนั้น
“คุณนอสครับปลอดภัยหรือป่าวครับ”
ควานยังะโเรื่อยๆเพราะเป็ห่วงนอส นอสที่ได้ยินก็รีบตอบกลับไป
“ผมสบายดีครับคุณควานไม่ต้องห่วง”
ควานได้ยินนอสตอบกลับมาก็รู้สึกโล่งอกทันที
“แล้วเราจะเอายังไงต่อ ยังสู้ไหวไหมครับ”
“ทำตามแผนเดิมครับ ผมยังสู้ไหวอยู่”
มอ!!!!
กระทิงที่เห็นว่านอสไม่ได้เป็อะไรมากจากการที่มันโจมตีสวนกลับไป ก็ทำให้มันมีอารมณ์ฉุดเฉียวขึ้นมันก็พุ่งออกไปแล้วเปลี่ยนเป้าหมายจากควานเป็นอสแล้วตอนนี้
หลังจากที่โดนนอสฟันเอ็นที่ข้อเท้าสองข้างไป เป็ผลให้กระทิงตอนนี้มีท่าทางการวิ่งมันแปลกไปและวิ่งลงอย่างเห็นได้ชัดเลย
“เยี่ยมมันได้ผล!! ตอนนี้ความเร็วมันเริ่มตกแล้วครับคุณควานเหลือแค่ต้องระวังการโจมตีมันก็พอครับ”
นอสะโบอกควานที่อยู่อีกด้านหนึ่งได้ฟัง ควานที่ได้ยินและเห็นว่ากระทิงมันวิ่งแปลกไปก็ทิ้งผ้าสีแดงในมือและหยิบดาบออกมาและพุ่งเข้าไปหากระทิงต่อทันที
นอสที่กำลังตกเป็เป้าหมายของกระทิงก็ไม่มีท่าทีรีบร้อนอะไรเลย แถมยืนนิ่งตัวตั้งตรงอยู่บนกองเศษซากต้นไม้อีก นอสที่บอกควานเสร็จไปแล้วก็หันไปถามลิลิธ
“นี่ลิลิธ ฉันใช้ความสามารถพิษของแหว่งไปแล้ว มันจะได้ผลกับเ้ากระทิงนี้หรือเปล่า”
ลิลิธที่คอยอยู่ข้างๆนอสก็ตอบกลับ
“ค่ะ แต่ฉันว่าท่านนอสอย่าคาดหวังเลยจะดีกว่าเพราะความต่างของระดับทำให้พิษมันแทบจะไม่ได้ผลเลยสำหรับกระทิงตัวนั้น แต่ถ้าเ้ากระทิงนั้นเป็ระดับสีส้มหรือต่ำลงไปพิษจะได้ผลดีกว่าค่ะ”
“ไม่ได้ผลสินะ แต่ฉันก็ทำมันาเ็ได้ขนาดนี้ก็ดีแล้วล่ะ เอาล่ะ! มีแต่ต้องลุยต่อไป”
“ก็ไม่ได้บอกว่าไม่ได้ผลค่ะแค่มันจะได้ผลในบริมาณที่น้อยมากๆเท่านั้นเอง ถ้าท่านอยากให้พิษมันใช้งานได้ดีมากขึ้น ท่านนอสก็แค่ต้องสร้างาแให้มันเยอะขึ้นก็แค่นั้นเองค่ะ”
“แบบนั้นฉันก็ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย”
นอสพูดกับลิลิธก่อนจะะโพูดกับควาน
“คุณควานโจมตีมันพร้อมกันกับผมเลย ผมจะเน้นสร้างาแให้มันเยอะที่สุดคุณควานทำตามแบบที่ถนัดได้เลย”
“รับทราบครับผม~”
แผนของนอสอยากจะสร้างความเสียหายให้มากที่สุดเพื่อใช้งานความสามารถพิษของแหว่งให้เกิดประโยชน์ แต่พวกนอสก็มีสิทธิจะฆ่ามันได้ก่อนที่พิษจะส่งผลกับเ้ากระทิงก่อนก็ได้
กระทิงที่มัวแต่สนใจนอส มันไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวของมันกำลังโดนโอบทางด้านหน้าและด้านหลัง ด้านควานก็พุ่งตามหลังมาและนอสที่บอกควานปุ๊บก็พุ่งเข้าใส่กระทิงทางด้านหน้าเหือนกัน
เข้าระยะประชิดไปเรื่อยๆ ทั้งสองคนเริ่มมีเหงื่อไหลซึมเพราะความกดดัน เมื่อนอสหน้าแต่จะจูบกับกระทิงอยู่แล้ว นอสก็ใช้จังหวะนั้นสไลด์ลอดใต้ท้องของกระทิงและจับเ้าแหว่งให้ถนัดมือพร้อมมากที่สุดแล้วก็เริ่มเสริมพลังและถ่ายโอนพลังเวทย์ไปที่เ้าแหว่ง
ทางด้านควานก็เหมือนกันที่ตอนนี้อยู่้าของตัวกระทิงควานก็เสริมอาวุธและโจมตี
ทั้งคู่เริ่มฟันไปที่่ท้องและ่หลังแทบจะพร้อมกันเหมือนกับว่านัดกันไว้
มอ!!!!~
กระทิงที่โดนลอบโจมตีอีกแล้วเป็ครั้งที่สองร้องออกมาด้วยเสียงที่ดูทรมานและเสียหลังล้มลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้น
นอสลอดออกมาและยืนขึ้นแล้วหันไปดูผลงานที่ทำ และควานที่ก็ะโออกมาจากหลังของกระทิงมาอยู่ข้างๆนอสเพื่อดูผลงาน
“แฮ่กๆ ได้ผลหรือเปล่าครับ”
ควานตัดสินใจถามขึ้น
“ผมว่าน่าจะยังนะครับ ผมยังไม่ได้รับเสียงแจ้งเตือนจากยูโทเปียเลยว่ามันถูกฆ่า”
“งั้นก็ต้องรีบแล้วล่ะครับ”
ควานเร่งให้นอสไปฆ่ามัน
นอสที่รู้สึกกังวลว่ามันมีอะไรแปลกๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างที่เขาลืมไป แต่สุดท้ายเขาก็ทิ้งความกังวลไปก่อนแล้วเรียกควาน
“งั้นมาเถอะครับ มาช่วยกัน”
นอสและควานรีบวิ่งตรงดิ่งไปที่บริเวณหัวของกระทิงที่กำลังนอสหมดสภาพอยู่กับพื้นเพราะาแที่โดนไปเมื่อกี้
“งั้นเราฟันตัดหัวมันทีเดียวเลยละกันนะครับ”
ควานเสนอความคิดให้กับนอส นอสหยักหน้าตอบรับ ตกลงกันได้ทั้งสองก็เริ่มรวมพลังเวทย์เสริมไปที่อาวุธกันอีกครั้ง
และสับลงมาพร้อมๆกัน กระทิงที่เริ่มรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่ามันกำลังจะตายก็เริ่มปลดปล่อยพลังเวทย์ขึ้นอีกครั้งตัวของมันเริ่มเปลี่ยนเป็สีแดงอุณหภูมิภายในตัวเริ่มเดือดขึ้น และเกิดคลื่นกระแทกออกจากร่างของมันทันที
เพร้ง!!!
ในจังหวะที่จะได้จบชีวิตมันทั้งสองคนก็ลอยถูกส่งออกไปคนละทาง และเพราะแรงกระแทกทำให้ดาบของควานแตกไปในพริบตาไปพร้อมกันด้วย
นอสที่โดนส่งกระเด็นไปเป็รอบที่สองลุกขึ้นมา
“อั่ก!! เพราะมันจะตายเลยตัดสินใจใช้พลังเวทย์เสริมร่างกายตัวเองอย่างงั้นหรอ นี่สินะที่เราเป็กังวลอยู่บ้าเอ้ยใครจะไปคิดว่ามันจะเ้าเล่ห์แบบนี้”
นอสมองไปที่กระทิงแล้วสภาพของมันณตอนนี้ก็เริ่มเปลี่ยนตัวเองจากสีดำกลายมาเป็สีแดงมันเริ่มมีลวดลายบางอย่างปรากฏขึ้นตามร่างกายเขาที่ดูจะอันตรายมากอยู่แล้วตอนนี้มันยาวขึ้นและโค้งงอมาที่ด้านหน้าดูอันตรายยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
าแตามร่างกายที่นอสและควานทำไว้มันเริ่มสมานกันและเป็รอยไหม้ทิ้งไว้เป็แผลเป็ตามร่างกายของกระทิง
“เอาล่ะเื่ซวยๆวันนี้มันคงไม่จบง่ายๆแน่เลยสินะตัวฉัน”
นอสรีบะโถามสภาพอาการของควาน
“คุณควานครับปลอดภัยสบายดีหรือเปล่า”
ควานที่ดูเหมือนจะลุกขึ้นมาได้แล้วตอนนี้ก็ะโกลับไป
“ก็ไม่ค่อยเท่าไหร่ครับใน่กระเด็นมาดาบของผมมันหักไปแล้ว”
“งั้นผมจะเป็คนสู้เองคุณควานหาทางทำอะไรสักอย่างทีนะครับ”
นอสะโกลับไป
ถึงนอสจะพูดแบบนั้นแต่เขาก็ไม่รู้เลยว่าจะสู้กับเ้าตัวนี้ยังไงดี เพราะตอนนี้เ้ากระทิงดำตัวนี้กลายเป็กระทิงตัวสีแดงไปแล้ว กระทิงที่เสริมร่างกายตัวเองแล้วมันก็หันหน้ามามองที่นอสทันที
มอ!!!!
มันพุ่งออกไปหานอสโดดยไม่ได้คิดแม้แต่นิดเดียว
“เฮ้ยๆ กะเอาฉันตายในทีเดียวเลยหรือไงเ้ากระทิงบ้านี่”
“เอาละ มาเริ่มยกสองกันเลยพ่อกระทิงหัวร้อน”
พูดจบนอสเช็ดเืที่มุมปากและเริ่มเสริมร่างกายทุกส่วน และเปิดใช้งานเนตรมนตราขึ้น นอสเริ่มชอบเนตรมนตรามากขึ้นกว่าเดิมหลังค้นพบว่าทุกครั้งที่นอสใช้งานเนตรมนตรามันไม่ได้แค่เสริมให้นอสมองเห็นพลังเวทย์และจำแนกความแตกต่างความแข็งแกร่งได้เท่านั้น แต่มันยังทำให้ทุกครั้งที่นอสใช้งาน นอสจะรู้สึกว่าตัวเองมีสมาธิที่นิ่งมากขึ้นกว่าปกติ
นองใช้งานรองเท้าสปีดแบบเต็มสมถรรณะความเร็วของนอสแทบจะเทียบเท่าเ้ากระทิงได้เลย ทั้งสองเข้าหาประจันหน้ากันอีกครั้ง
เหมือนกันกับครั้งก่อนนอสตั้งใจว่าจะโจมตีที่ขาก่อนเพื่อจะได้ทำให้เ้ากระทิงลดความเร็วลง เมื่อคิดได้ก็ต้องลงมือทำนอสวิ่งเข้าหากระทิงและหลบออกด้านข้างพร้อมกับฟันไปที่ขาหน้าไปหนึ่งที
ฉึก!!
แม้จะโจมตีโดนจังๆ แต่นอสก็ฟันได้แค่แผลตื้นๆเท่านั้น
“อึก! แข็งมากเพราะเสริมกำลังกายหรอทำไมมันหนังเหนียวขึ้นกว่าเดิมเนี้ย”
เมื่อเห็นว่าท่าไม่ดีนอสก็เลยพุ่งตัวออกห่างกระทิงทันทีเพราะกลัวว่าตัวเองจะโดนท่าดีดกะโหลกของกระทิงนั่นอีกรอบ
“คุณนอสครับช่วยเบียงเบนความสนใจมันทีนะครับผมมีวิธีแล้วล่ะ”
ควานะโขึ้น
นอสมองไปที่ควาน ตอนนี้ควานนั้นหยิบขวานออกมานอสเห็นก็รู้ในทันทีว่ามันเป็ของฉิงแน่นอน
“คิดจะใช้อาวุธนั่นปิดฉากมันหรอครับ”
“ตามนั้นเลยครับ ผมลองตรวจสอบดูแล้วเมื่อกี้ขวานเล่มนี้มันสามารถเพิ่มพลังกายของเราได้่หนึ่ง แต่เ้าขวานเล่มนี้มันหนักมากๆเลย เพราะงั้นผมคิดว่าผมน่าจะใช้มันได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นเองครับ ผมเลยอยากจะให้คุณนอสทำให้เ้ากระทิงนั้นเผลอและอยู่นิ่งให้มากที่สุด เพื่อที่ผมจะได้ฟันไปที่คอของมันโดยไม่พลาดเป้าครับ”
ควานตอบกลับอย่างรวดเร็ว
“เข้าใจแล้วครับผมจะลองพยายามดู”
………………………