" ทะ... เทียบ!!! "
เสียงเลิ่กลั่กทุ้มต่ำของรองเลิศดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เทียบที่นั่งยองมองดูสภาพศพเฒ่าอิ่มต้องเหลียวมา
" น้าอิ่มไม่ยอมมอบตัวเเถมยังต่อสู้ขัดขืน ผมพยายามเกลี้ยกล่อมเเล้วเเต่แกไม่ยินยอม หนีไม่พ้นเกิดการปะทะกันกันขึ้น ผมจำเป็ต้องป้องกันตัวยิงสวนไป สุดท้ายอย่างที่เห็น... "
" เฮ้ย! "
ร่างท้วมสะดุ้งโหยงขนลุกเกรียว น่าแปลกที่ตราสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์บนเครื่องเเบบที่สวมใส่ไม่สามารถเติมเต็มความเชื่อมั่นกล้าหาญให้ตัวมันได้
" ไม่ยักกะรู้ว่ามือปราบใหญ่เกรงกลัวคนตายด้วย? "
" ........! "
" เฮ้อ... นี่รายที่สามเเล้ว ทำไมในหมู่บ้าน่นี้ถึงมีเเต่เื่เลวร้ายเกิดขึ้นติดต่อกันนะ "
เทียบเอื้อมมือไปปาดปิดดวงตาไร้ประกายของตาเฒ่าที่มองเขม็งไปยังเลิศฤทธิ์ราวกับเ้าตัวคั่งเเค้นอีกฝ่ายเเสนสาหัส เเต่เมื่อดวงตาสีซีดได้ถูกปิดหลับลง กลับเกิดเื่ชวนให้เหลือเชื่อเพราะปากเปื้อนเืบนใบหน้าเเห้งเหี่ยวยกยิ้มขึ้น สรรสร้างให้บรรยากาศในคืนอับเเสงที่เเสนสลดเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเืเเปรเปลี่ยนเป็ลี้ลับวังเวง จนทุกนายที่ประจำอยู่ในกระท่อมยกเว้นดาบหนุ่มรู้สึกหนาวสันหลังะเืไปตามกัน
" พี่บอกเเกเเล้วว่ามันต้องจบเเบบนี้ "
" ครับ ผมน่าจะฟังพี่ตั้งเเต่เเรก "
ถึงมุมปากเขาจะม้วนยิ้มอบอุ่นเเต่ในใจร้อนระอุถูกเเผดเผาด้วยเพลิงเเค้น ดวงตาคมเข้มสู้คนลอบชำเลืองมองไอ้รุ่นพี่ที่อากัปกิริยาอยู่ไม่สุข เพราะเเววตาดั่งเมล็ดถั่วจากร่างท้วมสอดส่ายไปทั่ว สองขาอวบใหญ่เดินเวียนวุ่นตรวจสอบรอบด้าน บางครั้งถึงกับชะโงกมองนอกหน้าต่างทั้งที่ไม่ใช่กงการอะไรของรุ่นใหญ่ ทุกอย่างสร้างความผิดสังเกตให้กับบางคนที่ ' ไม่เข้าพวก ' รู้สึกสงสัยเป็อย่างมาก
" หาอะไรอยู่ครับพี่เลิศ พอจะบอกผมได้ไหม? "
" เปล่าไม่มีอะไร เอาหละปล่อยที่เหลือให้พวกเด็กมันจัดการต่อเถอะ เเต่ทำไมเเกถึง... "
บุคคลที่ประสบความสำเร็จเเละไต่เต้าขึ้นมาจากระดับล่างจนได้ดำรงเเหน่งใหญ่อย่างเลิศฤทธิ์ กว่าจะเดินทางถึงตรงนี้ได้ย่อมต้องมีสูญเสียได้คืนคู่กันเป็ธรรมดา เเต่ที่สำคัญกว่านั้นต้องเรียนรู้เข้าใจในกระเเสทิศทางที่เป็ไป อย่าเอาตัวเองเข้าขวาง ' พายุฤดูร้อน ' ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังความเหี้ยมโหด พาพัดโค่นล้มไม้ใหญ่ลงได้ ตัวมันเลยปรับสีหน้าเปลื่ยนบทสนทนาเพื่อหลบเลี่ยงเบี่ยงประเด็นเเล้วกักเก็บความกระวนกระวายที่พลุ่งพล่านให้มิดชิด พลางใช้สายตาสัพยอกยิงคำถามไปยังท่อนล่างของดาบหนุ่มรุ่นน้องที่หลงเหลือเพียงผ้าขาวม้าบางผืนเดียวปกปิดร่างกายกับ .30 คู่ใจเเละเเผ่นเหล็กปริศนาที่เหน็บเเนบเอวอยู่
" ทำไม? ร่างกายผมมีอะไรผิดปกติ "
" เเบบว่า... นี่... "
" เอ๊ะ "
ราวกับมีบางสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นทำให้เทียบต้องย้ายสายตาไปหาไอ้หนูเ้าหน้าที่มือใหม่หัดจับยืนจดเเฟ้มในมือข้าง ' ท่านรอง ' ตั้งเเต่หัวจรดเท้า
ไอ้หนูจบใหม่หัวใจวูบโหวง หน้าเนียนซีดขาวไร้สีเืหันรีหันขวางหาพวกพึ่งพา ที่ผ่านมายังไม่ทันถึงสองนาทีที่ได้เจอกัน ถ้าจำไม่ผิดจะให้ตัวมันไปสบถสาบานวัดไหนไปกันเลยได้ทุกที่ ว่า ' ข้าพเ้า ' ตัวมันนั้นไม่เคยสร้างความไม่พอใจให้หนุ่มใหญ่เลยเเม้สักครั้ง เเต่ทำไม ' นายดาบ ' ถึงใช้สายตาดุดันจ้องตรึงร่างมันไม่วางตาเช่นนี้
" เอาหละ หลวมไปหน่อยเเต่ได้อยู่ "
หลังจากจัดทรงเสื้อเชิ้ตคอกลมสีขาวจั๊มคอจั๊มเเขนสีน้ำตาลเืหมูกับกางเกงกากีขายาวให้เข้าที่เข้าทาง เเต่ถึงอย่างนั้นเขากลับอดไม่ได้จำต้องก้มต่ำมองส่วนเกินที่ยับย้วยกองย่นเหนือรองเท้า ' ฮาฟ ' ดำเงาคู่ยาวปลายหลวมเพราะไซส์เ้าของเดิมทั้งใหญ่ทั้งยาวกว่า ฝ่ามือหยาบกร้านตบบนไหล่เบา ๆ ปากกล่าวถ้อยคำขอบใจเ้าหนุ่มนายนั้นไม่หยุดที่ให้ความร่วมมือเเต่โดยดี สีหน้าขาวซีดก้ำกึ่งยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้มแสดงออกตอบรับดูน่ารักขบขันเป็อย่างยิ่ง
" เ้าหรั่งหายไปไหน? "
" เอ่อ... "
" อยู่ไหน "
" เดี๋ยวเทียบ ใจเย็น ๆ ฟังพี่พูดก่อน "
ท่อนเเขนเเน่นกลมพยายามคว้าจับด้วยความร้อนรน เเต่พอหันไปสบกับเเววตาเเดงก่ำดุร้ายที่จ้องมองกลับมา จำต้องผงะหงายหลังก้าวขาไม่ออกด้วยความหวาดหวั่น ดวงตาเมล็ดถั่วสั่นระริกทำได้เพียงมองส่งชายร่างเล็กในชุดหลวมโพรกจ่ำอ้าวเดินออกจากกระท่อม
' ชิบหาย... ตายโหงเเล้ว '
" เกิดอะไรขึ้น? "
ดาบเทียบขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าราบเรียบเมื่อสักครู่พลันเคร่งขรึมลง เขากวาดมองถามไถ่ทุกนายที่ตรึงกำลังอยู่ด้านนอก ในยามนี้เเรงกดดันไร้รูปร่างจากนายดาบร่างเล็ก ราวกับหมุดเเหลมทิ่มแทงจิตใจทุกคนรอบข้างจนไม่มีใครกล้ามองสบตาเขาตรง ๆ
" เอ่อ เื่ทั้งหมดเป็เช่นนี้... "
เมื่อได้ฟังทั้งหมดสีหน้าเยียบเย็นเเข็งกระด้าง ดวงตาดั่งมีประกายไฟวาบผ่านหันหาเลิศฤทธิ์ที่เร่งตามติดออกมา ตั้งเเต่เขาหลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกับ ' มหาเพลิงกาฬ ' ร่างกายได้เเผ่เเรงกดดันมหาศาล ความน่าเกรงขามที่เเต่เดิมมีมากอยู่เเล้วยามนี้กลับทบทวียิ่งขึ้นไปอีกหลายเท่า
ควับ
ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!
" ไอ้เทียบ!!! มึง!!! "
ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!
" พี่ชมชอบแทงข้างหลังชั้นไม่เคยว่าทีใครทีมัน เเต่มาทำกับลูกน้องนี่... พวกเรายอมไม่ได้ ไม่ว่าหน้าไหนหรือใหญ่คับฟ้าย่อมรู้ดี ไม่เคยมีใครมากระตุกดึงหนวดของเรา ' สาบเสือ ' เเล้วรอดไปได้ หึหึหึ พี่เลิศ... เก่งกล้าไม่เบา งั้นคราวนี้ขอชั้นติดหนี้พี่ก่อนบ้างเเล้วกัน "
ถ้อยคำเรียบ ๆ จากปากเทียบโจมตีตรงกลางใจอย่างรุนเเรงถึงกับทำให้เลิศฤทธิ์กระอักเืจนเเทบสิ้นสติ
" ไอ้หรั่ง มึงจะเเกล้งนอนอีกนานเเค่ไหน "
" อีนี่เบื่อคนรู้ทัน "
" เร็ว "
" นายจ๋า ขอเวลาสักสามนาทีได้ไหมจ๊ะ "
" สอง "
" สองก็สอง "
ร่างซอมซ่อสะบักสะบอมเด้งดึ๋งลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นทรายที่เกาะตามตัวหลังสิ้นเสียง มันเดินผิวปากทำนอง ' อาหรับราตรี ' เข้าหาท่านรองเลิศฤทธิ์ที่นั่งคุกเข่าตัวงอด้วยความเ็ป สองมือไร้เรี่ยวเเรงประคองเเก้มช้ำระบมบวมเป่งที่ถูก .30 นำถวายไปหลายที
เ้าลูกครึ่งเเขกก้มเก็บฟันกรามที่ร่วงกระจายสามสี่ซี่ เมื่อไตร่ตรองได้รอบคอบดีเเล้วว่าเป็อันไหนที่รูปร่างโดนใจสูงสุด มันนำฟันซี่นั้นมาร้อยต่อกับสายห้อยยาวเฟื้อยที่เกี่ยวขอติดกับกระเป๋าสตางค์หนังจระเข้อย่างเฟี้ยว พลางควงหมุน ' โซ่ฟันกราม ' เล่นดังฟิ้วฟ้าวสุ้มเสียงสะท้านใจ หากใครตาดีสามารถมองเห็นได้ในที่มืดจะพบว่าในสายย้อยที่ยาวประมาณเกือบสองฟุตนั้น ล้วนถูกถักร้อยเรียงด้วยซี่ฟันกรามขนาดต่าง ๆ ของใครบ้างก็ไม่รู้ดูสกปรกน่าขยะเเขยง
" อีกสี่ซี่ที่เหลือกระผมในนามของดาบเทียบขอส่งคืนให้ท่านครับ "
" หนึ่ง "
" ว๊ากกกกก! "
" เฮ้ย!!! "
เ้าหน้าที่ชุดดำนายนั้นที่ก่อนหน้าเคยมีประเด็นกันอยู่ถึงกับร้องเสียงหลง ไม่คาดคิดว่าเ้าหรั่งจะเล็งเป้ามายังเขาเพื่อกลับมาทวงเเค้นเอาคืน จิตใจเต้นระรัวเมื่อฉุกคิดได้ เเต่เมื่อไหวตัวชักช้าย่อมไม่ทันกาลเสียเเล้ว
ร่างใหญ่กำยำยามโจนทะยานเหมือนสามารถบดบังเเสงดาวให้มืดมิด ร่างนั้นเข้าสวมกอดรัดท่อนบนของชายชุดดำ ด้วยน้ำหนักมหาศาลบวกกับเเรงส่งโถมลงมานั่งคร่อม ' คู่เวรคู่กรรม ' ไว้ สองมือกางกว้างถูกสองเข่ากดทับเเน่นหนักจนออกเเรงขยับตัวแทบไม่ได้
" ฮือ ฮือ ขอเเค่ผืนเดียวเอง ถือว่าหายกันนะ "
" ท่านรองช่วยด้วย! ช่วยดะ... อุ อู้ อุ๊บ! "
กำปั้นเกร็งเเน่นอัดอุดเข้าไปในปากที่ร้องโหวกเหวก ที่เหลืออีกข้างเกี่ยวกำมุมปากของผู้โชคดีรายนั้นที่ส่งเสียง ' อู้อี้ ' ส่ายหน้าอ้อนวอนไม่หยุดจนน้ำตามันไหลพราก
พรึ่ด!
มุมปากกับผิวเเก้มด้านขวาถูกกำลังสัตว์ร้ายดึงกระชากออกมาเป็เเผ่นผืนยาวประมาณคืบ ถ้าเ้าหรั่งไม่ยั้งมือไว้ไมตรีคงมีใบหูติดตามเพื่อนรักออกมาด้วยเป็เเน่
" อ๊ากกกกก!!!!! "
" ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ ชั้นขอไว้ซับเืกำเดานะจ๊ะ "
" กลับ "
เ้าหน้าที่สิบกว่านายรวมทั้งรองเลิศต่างเงียบกริบไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาเเม้ครึ่งคำ เด็กจบไหม่ไร้ประสบการณ์ตัวสั่นงันงก บางคนบริเวณจุดที่ยืนอยู่ปรากฏเเอ่งน้ำขนาดเล็กแผ่ขยายวงกว้างส่งกลิ่นเหม็นหืนโชยคลุ้ง สายตาตกตะลึงนับสิบคู่ต่างทอดมองส่งสองร่างที่ไปมาดั่งปีศาจกลืนหายละลายไปกับความมืด...
1K
