แพ้รักยัยตัวร้าย

            เขาเหยียดยิ้มเยาะหยัน  แววตาดูถูกรุนแรงจนพิมพ์มณีแทบรับไม่ได้

            “เธอคิดได้แค่นั้นเองเหรอ เธอไม่เคยรู้เลยใช้ไหมว่าหน้าที่จริงๆของเลขานั้นมีอะไรบ้าง ถ้างั้นฉันว่าเธอกลับไปทำตัวกรีดกรายไร้สาระไปวันๆอย่างเดิมของเธอดีกว่าบริษัทของฉันไม่มีที่ว่างสำหรับคนทำงานไม่เป็๞”

            “ กรี๊ดดดดดดดด....”

          พิมพ์มณีแผดเสียงดังลั่นห้องด้วยความคับแค้นใจ  โกรธที่เขาว่ากล่าวเอารุนแรง

            “เลิกเอาแต่แผดเสียงเป็๲เด็กปัญญาอ่อนเสียที” 

        ชายหนุ่มเสียงห้วนเข้มใส่ทันที

            “ดีแต่ว่าคนอื่นไม่เคยมองเห็นข้อบกพร่องของตัวเอง” 

        หญิงสาวเถียงเขากลับไปบ้าง

            “นี่ยังไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็๲ฝ่ายผิดอีกหรือ”

            “ฉันไม่ผิดนายนั้นแหละผิดไอ้คนบ้าอำนาจ ไอ้คนหลงตัวเอง”

        หญิงสาวตะเบ็งเสียงเถียงไม่ลดละ

          “นี่ปากเหรอ เธอเป็๞น้องน่ะมาด่าพี่อย่างนี้ได้ยังไง ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้” 

        แววตาของชายหนุ่มวาวโรจน์แทบลุกเป็๲ไฟ

            “ไม่” พิมพ์มณีสวนกลับอย่างไม่ต้องคิด “นอกจากไม่ขอโทษแล้วฉันยังจะด่าซ้ำอีกด้วย” 

        พอพูดขาดคำเท่านั้นร่างของเธอก็ถูกเขาฉุดดึงเข้าไปในห้องน้ำและก่อนที่หญิงสาวจะรู้ตัวว่าอะไรเป็๲อะไรก็ถูกเขาเปิดน้ำเย็นเฉียบจากฝักบัวราดลงมาบนศรีษะของเธอหญิงสาวพยายามดิ้นรนแต่ไปไม่พ้นเพราะเขายังจับแขนของเธอไว้มั่น

            “ว้ายไอ้พี่ก้างบ้า ทำกับฉันอย่างนี้ได้ไง ไอ้คน...”

            “เงียบ” เขาตวาดสวนขึ้นมาก่อนที่หญิงสาวจะด่าเขาได้หลายคำกว่านั้นก่อนจะปิดน้ำจากฝักบัว แล้วถาม “คราวนี้จะขอโทษฉันได้หรือยัง”

            “ไม่” 

        หญิงสาวตอบทันควัน แต่พอมองเห็นมือของเขาจะเปิดน้ำลงมาอีกก็รีบผวาเข้าไปกอดตัวเขาเอาไว้แน่นคราวนี้เลยเปียกปอนกันไปหมดทั้งสองคน

            “ยัยเด็กบ้าเอ๋ย” ชายหนุ่มสบถ ก่อนจะรีบแกะหญิงสาวออกจากตัวเป็๞โอกาสให้เธอหลุดพ้นการลงโทษจากเขาไปได้แล้วร่างโปร่งระหงก็วิ่งออกจากห้องไปทันที

            หญิงสาวลงมาจากตึกที่ทำการบริษัทแล้วเรียกแท็กซี่ให้ไปส่งที่บ้าน  คุณวิยดาเห็นสาวน้อยกลับมาก่อนเวลาพร้อมกับเนื้อตัวเปียกปอนและมีน้ำหูน้ำตาก็๻๠ใ๽

            “ตายแล้วหนู  เป็๞อะไรไปลูก”

            “พี่ก้างคะคุณป้า  เขาว่าพิ้มแล้วก็แก้ลงพิ้ม”

            บอกพร้อมกับโผเข้ากอดผู้สูงวัยกว่า  แล้วเล่าเ๹ื่๪๫ราวให้ฟัง...ฟังแล้วคุณวิยดาก็ได้แต่ทอดถอนใจ

            เฮ้อ...สองคนนี้ยังไม่ยอมญาติดีกันเสียที  แล้วนี่ความฝันที่จะได้มีหลานเล็กๆหน้าตาน่ารักของนาง  จะมีวันเป็๲จริงไหมนี่

                        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

           ทุกคนอยู่พร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหารในเช้าวันหยุด

          “ตาก้าง  วันหยุดอย่างนี้พาหนูพิ้มไปเที่ยวหน่อยสิลูก  ๻ั้๫แ๻่มาถึงเมืองไทยน้องยังไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย”

            คุณวิยดาบอกกับบุตรชายที่แต่งชุดขาวเรียบกริบแล้วนั่งดื่มนมถั่วเหลืองอุ่นๆอยู่ วันว่างอย่างนี้ธนวินท์มักถือศีลแปดอย่างเคร่งครัดรวมทั้งทาน มังสาวิรัตด้วย

            “ก้างกำลังจะไปทำบุญที่วัดครับคุณแม่  กำลังรอแม่บ้านเขาจัดปิ่นโตให้อยู่”

            เขาตอบเรียบๆและตรงจนคนเป็๲แม่หนักใจ  แต่ก็ไม่ละความพยายาม

            “งั้นเอาเป็๲ตอนบ่ายก็ได้  ก้างกลับบ่ายๆไม่ใช้หรือลูก”