ผมมี APP จากดาวโลก

ลูกชิ้นผักราดหน้าหมูสับ

หลังจากงานเลี้ยงฉลองส่งท้ายผ่านไปวันรุ่งขึ้นในตอนเที่ยงวันสองพี่น้องเพวิสกับเพเนียสก็นั่งยานกลับดาวบ้านเกินทันทีใช้เวลากลับเท่ากันขาไป อยู่บนยานไปอีกเป็นวันกว่าจะกลับมาถึงบ้านกลับมาถึงก็ดึกมากแล้วดังนั้นแล้วเพื่อที่จะได้ปรับเวลาตื่นและนอนให้เป็นปกติจึงนอนต่อไปเลยจะได้ตื่นอีกทีตอนเช้าด้วยความสดชื่น

“อ้ากกกกกก”เพราะเพเนียสนอนมาตลอด แถมยังกลับมาก็ยังนอนต่ออีก ทำให้วันต่อมาเขาตื่นมาแต่เช้าเดินออกจากบ้านมาดูหน้าตาอาคารของโรงงานที่พึ่งสร้างเสร็จใหม่เอี่ยมซะหน่อยแต่ยังไม่ทันได้ดูให้ครบถ้วนด้วยซ้ำแต่มันมีเจ้าตัวยักษ์ใหญ่ด้านหน้านี้ตำตาซะก่อน นี่มันอะไรกันเนี่ยไม่เห็นมีเจ้าตัวนี้ในแผนนะเท่าที่เขาจำได้ มันมาได้ยังไงเนี่ย

“เป็นอะไรไปลูก”เพเรน่าได้ยินเสียงลูกชายก็รีบวิ่งปรี่เข้ามาถามทันทีก่อนหน้านี้เธอได้ยินลูกชายคนเล็กร้องบอกอยู่ว่าจะมาดูโรงงานที่พึ่งสร้างเสร็จพอได้ยินเสียงเขาร้องเสียงหลงก็รีบวิ่งตามออกมาดูทันทีไม่ใช่ว่าเจองูหรือสัตว์มีพิษอะไรเข้าหรอกนะ พื้นที่ไร่สวนแบบนี้มักเจอสัตว์แบบนี้อยู่เช่นกันจริงๆก็มีระบบสแกนป้องกันสัตว์อันตรายเข้ามาในพื้นที่นะแต่ตอนนี้พวกเขากำลังรวมพื้นที่แปลงใหม่ที่ซื้อเข้าด้วยกันโดยเอารั้วที่กั้นออกเครื่องมือที่ติดตั้งไว้เลยมีหลายตัวที่ปิดไปก่อนชั่วคราว

“เออ นะ..นี่ๆ”เพเนียสหันมามองแม่นิดหน่อย ก่อนจะชี้ไปยังตรงหน้าในสิ่งที่ทำให้เขาตกใจมันถูกตั้งอยู่ทางเข้าตึกฝั่งซ้ายขวาตัวใหญ่สูงสัก 4-5 เมตรได้เลยทีเดียว

“ก็ตัวแฮงกรี้อิงค์กี้ไงลูกทำออกมาได้น่ารักใช่ไหมล่ะ” เพเรน่าว่าขึ้นพร้อมกอดอกชื่นชมผลงานสร้างตรงหน้าเพวิสเป็นคนสั่งทำ เธอและสามีพึ่งจะได้รับของมาเมื่อสองวันก่อนนี้เอง

“ผะผมว่าไม่มั้งครับ ไม่เห็นบอกกันเลยว่ามาตัวนี้ด้วย” เพเนียสถามด้วยหน้าแหยะๆไม่คิดว่าที่บ้านจะแอบทำตัวแฮงกรี้อิงค์กี้ขนาดใหญ่มาตั้งไว้แบบนี้ลับหลังเขาแต่ถ้าคิดดูๆแล้วพวกเขาก็ไม่บอกก่อนหรอกไม่อย่างนั้นโดนเขาค้านแล้ว

“เซอร์ไพรส์ไงล่ะจ๊ะพี่ชายเราว่างั้น” เพเรน่าตอบยิ้มๆ

“แม่อะ”

“ไม่มีอะไรแล้วแม่ไปทำอาหารต่อก่อนนะ”เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วเพเรน่าจึงผละเดินกลับไปทางเดิมกำลังทำอาหารอยู่เลยไม่รู้ว่าอาหารไหม้หรือยัง ได้ยินเสียงก็รีบวิ่งออกมาเลยส่วนสิวัชก็กำลังเก็บผลผลิตในสวนนั่นแหละ ตอนนี้ส่วนที่ต้องเก็บขายไม่มีแล้วรอบใหม่พวกเขาปลูกเฉพาะสิ่งที่จะแปรรูปต่อได้ อย่างมะเขือเทศ พริก พริกหวานข้าวโพด แตงกวา เท่านั้น ดังนั้นแล้วงานในสวนก็ไม่ต้องเร่งรีบตามเวลาอีกต่อไปปล่อยให้สามีเธอทำไปคนเดียวเรื่อยๆ ไม่นานก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ครับ”แล้วเขาจะทำยังไงได้ ก็ต้องพยักหน้ารับแม่ที่เดินจากไปเท่านั้นได้แต่มองเจ้าตัวตรงหน้าอีกหน่อยอย่างเหนื่อยใจ แล้วก็ปล่อยผ่านไปเท่านั้นยังไงตอนนี้มันก็เป็นมาสคอตของร้านล่ะนะต้องยกย่องเสียหน่อยถึงอย่างไรก็มีเงินใช้เพราะมัน เอาไว้ค่อยมาดูใหม่ก็แล้วกันเจอเจ้าถิ่นสองตัวไม่กล้าเข้าไปดูข้างในแล้ว

“เป็นไงถูกใจไหม” เพวิสแกล้งถามออกมายิ้มๆถึงห้องนอนเขาจะเก็บเสียงได้ดีแต่เรื่องที่เพเนียสแหกปากร้องเสียงดังแม่ก็ยังเล่าให้เขาฟังอยู่แม้แต่เพเรน่ายังเล่าไปขำไปอย่างเอ็นดูในตัวลูกชายตนเอง

“ก็ ก็ดี”เพเนียสตอบอย่างไม่ค่อยจะตรงตามสีหน้าที่แสดงออกมาซะเท่าไหร่

“เอาน่าสั่งมาแล้วจะเอาไปทิ้งก็เสียดาย อย่าคิดมากเลยนะ”เพวิสจับไหล่น้องชายพร้อมเอ่ยอย่างจริงจังถึงแม้จะรู้ว่าเรื่องมันไม่ได้ร้ายแรงใหญ่โตอะไรแล้วน้องชายเขาก็ไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยอะไรด้วย

“ครับ”ก็ต้องพยักหน้าให้พี่ชายสบายใจไป

“ไปเถอะไปดูซิว่าพวกเขาติดตั้งเครื่องจักรเสร็จหรือยัง” ว่าแล้วก็ออกเดินนำน้องชายทันทีก็วันนี้ตอนบ่ายเพวิสนัดให้บริษัทนำเครื่องจักรมาส่งนี่นะตอนนี้พนักงานและหุ่นยนต์ของพวกเขาก็กำลังช่วยงานกันจัดงานตามที่ผู้ว่าจ้างกำหนดอยู่

“ครับ”เพเนียสเดินตามพี่ชายเข้าไปด้านในประตูด้านหน้าเป็นโลหะทึบจะเปิดออกได้ก็ต้องสแกนหน้าและแววตา หลังจากประตูเปิดออกพวกเขาก็เดินเข้าไปด้านในทันทีด้านหน้าเมื่อเข้ามาจะเป็นส่วนพื้นที่ต้อนรับที่โต๊ะ มีโซฟาที่ตอนนี้ยังไม่ถูกจัดด้านข้างเป็นห้องทำงานในของส่วนออฟฟิศ หนึ่งห้องทำงานใหญ่ แล้วก็หนึ่งห้องทำงานเล็กมีห้องประชุมใหญ่หนึ่งห้อง แล้วก็โต๊ะประชุมแบบเปิดอีกสามสี่โต๊ะ มีมุมพักผ่อนห้องครัวเล็กๆให้ได้ทำเครื่องดื่ม ซึ่งต้องเตรียมไว้ถึงตอนนี้ยังไม่มีพนักงานก็ตามแต่ในอนาคตอันใกล้นี้จะต้องมีแน่ๆ เพราะยังไงที่นี่ก็คือบริษัทแล้ว และอีกห้องสำคัญที่ยื่นออกมานอกตึกเป็นโกดังเก็บของพร้อมลานจอดรถและจอดยาน

ขึ้นลิฟต์มาชั้นสองโดยคนที่ขึ้นมาได้จะต้องสแกนหน้าและแววตาอีกครั้งเพราะพนักงานชั้นหนึ่งไม่ใช่ทุกคนจะขึ้นมาส่วนผลิตได้ชั้นสองเมื่อออกมาจากลิฟต์จะต้องผ่านที่กั้นฆ่าเชื้อก่อนค่อยจะเดินต่อเข้าไปได้ชั้นที่สองตอนนี้ถูกจัดวางเครื่องจักรเกือบจะเรียบร้อยแล้ว แบ่งออกด้วยกัน 10 ห้อง คือ ห้องผลิตบรรจุภัณฑ์ ห้องทำซอสมะเขือเทศ ซอสพริก เนยถั่วมายองเนส ผงปรุงรสซึ่งแยกเป็นรสละหนึ่งห้องอาหารดองที่ตอนนี้จะทำก็มีไข่เค็มแล้วก็แตงกวา และห้องสุดท้ายผลิตนักเก็ตไก่ กุ้ง แล้วก็ชีสบอล

ส่วนชั้นที่ 3ก็แยกออกเป็น 10 ห้องย่อยเช่นกันแต่เครื่องจักรยังไม่ได้ลงทุกห้อง ตอนนี้ถูกใช้ไปแค่สามห้องคือหนึ่งทำเครื่องดื่มเช่น น้ำนมข้าวโพด แล้วก็ชานมไข่มุกไข่มุกที่มีทั้งแบบเจลลี่ไข่มุกแล้วก็แบบเม็ดสีน้ำตาลจากแป้ง สองคือห้องทำขนมส่วนอีกห้องตอนนี้ใช้ผลิตส่วนผสมต่างๆและสุดท้ายก็คือชั้นดาดฟ้าที่ก็ไม่มีอะไรมาเพิ่มเติมแต่ว่าพวกเขาสองพี่น้องยังไม่ได้ดูของจริงเลยขึ้นไปตรวจสอบอีกนิดหน่อยก่อนจะลงมาตรวจสอบความเรียบร้อยอีกทีในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าหลังจากที่การติดตั้งเครื่องจักรเสร็จสิ้นทุกอย่างเรียบร้อยดีทดลองเครื่องก็ไม่มีปัญหาอะไรก็ถือว่าสมบูรณ์เซ็นชื่อรับของเป็นอันจบ

“แล้วเราจะเริ่มเปิดโรงงานใหม่ได้เลยไหมครับ”ระหว่างเดินลงมาชั้นหนึ่งเพเนียสก็ถามออกมาอย่างตื่นเต้นพร้อมในหัวก็คิดไปด้วยวันนี้จะสตรีมเมนูอะไรดีนะหายไปตั้งสองสามวัน คนคิดถึงเขาแย่เลย

“เปิดสิจะเก็บไว้ทำไม” เพวิสถามกลับอย่างสงสัย

“ก็ก็ถามดูเฉยๆ เรื่องสัญญากับรัพเพลโล่ล่ะ”

“เราเพิ่มการผลิตก็ไม่มีปัญหาหรอกความต้องการยังมีมากอยู่ ยังไม่ถึงจุดอิ่มตัว” เพวิสตอบน้องชายตอนนี้ยังไม่ถึงจุดที่ความเร็วในการขายลดลงและเป็นไปแบบสม่ำเสมอแต่ตอนนี้ยังขายออกได้แบบของมีไม่พอความต้องการด้วยซ้ำอาจจะเพราะเป็นสินค้าใหม่ยังไม่มีคู่แข่งเลยยังขายออกได้เร็วเแม้ว่าจะเพิ่มการผลิตแล้วถือได้ว่าไม่มีสินค้าค้างสต๊อกเลยทีเดียว

“ได้ยินแบบก็ดีครับ”เพเนียสพยักหน้าเข้าใจ

“มาเถอะมาสอนงานพวกหุ่นยนต์กันดีกว่า” เพวิสว่าพร้อมเดินนำไปยังห้องทำงานชั้นหนึ่งพวกเขาสั่งหุ่นยนต์เพิ่มมาอีกกว่า 20 ตัวเพื่อให้เพียงพอต่อการทำงานรุ่นที่สั่งมา ใหม่และดีกว่ารุ่นของแครอทและแจกันหนึ่งขั้นได้ทำให้สอนงานนั้นงานง่ายขั้นใส่โปรแกรมการทำงานต่างๆให้ลงไปแต่ละตัวที่พวกเขาจัดแจงให้รับผิดชอบก่อนจะสั่งให้พวกหุ่นยนต์ไปพักยังห้องที่พวกมันต้องประจำอยู่ในแต่ละห้องผลิตสินค้าก็จะมีห้องย่อยอยู่ให้หุ่นยนต์ได้ใช้ชาร์ตพลังงานหรือจะเรียกว่าเป็นห้องพักผ่อนของพวกมันก็ได้ที่ต้องแยกงานให้หุ่นยนต์หลายตัวขนาดนี้ก็ด้วยเหตุผลเดิมนั่นก็คือไม่ใช่หุ่นยนต์ตัวใดตัวหนึ่งจดจำขั้นตอนวิธีทำหรือสูตรของสินค้าไว้แต่ละตัวก็มีหน้าที่ของตนเองที่รับผิดชอบแตกต่างกัน

“สวัสดีครับไม่เจอกันสองสามวัน คิดถึงกันไหมเอ่ย” ช่วงเวลาเดิมกลับมาแล้วเพเนียสเริ่มไลฟ์สตรีมอีกครั้งในครัวของที่บ้านที่แสนคิดถึง

[ปะป๋าน้องเพเนียส:คิดถึงมากกกกก]

[ภูมิแพ้ดาวเอ: ไม่คิดถึงเลย แต่ดูไฟล์คลิปย้อนหลังชิมเมนูเก่าๆไปไม่รู้กี่รอบแล้ว]

[เรียกพี่ว่าเด็กดาว..เอ: มีร้านอาหารที่ขายเมนูที่เออร์มินสอนเพิ่มอีกตั้งหลายร้านฉันได้กินมันฝรั่งอบกระทะชีสบ่อยๆเลยล่ะ บ่อยๆที่แปลว่าทุกมื้ออาหาร]

“อาสงสัยทุกคนจะอยากกินเมนูใหม่แล้วใช่ไหมล่ะครับ แน่นอนครับวันนี้มีมาแน่นอน”เพเนียสว่ายิ้มๆให้กล้องที่เลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้น จนหน้าเริ่มบานเต็มจอเรียกความเอ็นดูได้มากทีเดียว

“วันนี้จะมีสองส่วนนะครับคือลูกชิ้นผักแล้วก็น้ำราดหมูสับ ทุกคนเตรียมของไว้พร้อมหรือยังเอ่ย” ว่าพร้อมกับที่กล้องเปลี่ยนเป็นภาพของวัตถุดิบบนโต๊ะที่จะใช้ในวันนี้

[ยัมยัม ยัม ชื่อนี้มีแต่ของอร่อย: เตรียมไว้แล้ว 3 เท่าของที่น้องสั่ง]

[มัมหมีใจบาง: ตอนนี้ทั้งบ้านมารวมอยู่ในครัว แข่งกันว่าใครจะทำออกมาอร่อยสุดแต่ย้ำว่าที่นี่ตอนนี้ตี3]

[คนจะเหงาอยู่ไหนก็เหงา: เมนต์บน ความคิดดีอะไลฟ์หน้าฉันชวนเพื่อนมาแข่งกันทำไปพร้อมๆกับเออร์มินดีกว่า]

“ดีครับงั้นเรามาเริ่มเลยดีกว่าวันนี้ผมมีข่าวดีมาแจ้งทุกคนด้วยนะแต่เอาไว้ตอนท้ายๆนะครับ”เพเนียสทิ้งระเบิดด้วยคำว่าข่าวดีไว้ ก่อนจะเริ่มลงมือทำอาหาร ส่วนลูกชิ้นผักมีเกลือ แครอท มันฝรั่ง เม็ดถั่วลันเตา เม็ดข้าวโพด แล้วก็แป้งข้าวโพดและส่วนน้ำราดมี หมูสับ ต้นหอม ขิง กระเทียม แป้งข้าวโพด ผงปรุงรสหมู น้ำตาลซอสถั่วเหลือง ผักชี แล้วก็งาดำและงาขาวอบสุกแล้ว

“เริ่มจากผักเลยครับวันนี้ผมจะใช้เครื่องหั่นผักช่วยนะครับ มีขายทั่วไปเลยนะ แต่วันนี้ผมใช้เป็นของแบรนด์STekแล้วก็ปรับเป็นโหมดหั่นเป็นลูกเต๋าเลยครับ”แครอทถูกจับขึ้นมาด้วยหนึ่งมือ ส่วนอีกมือจับที่หั่นผัก ค่อยๆดันผักลงไปผ่านใบมีดจากนั้นแครอทที่ถูกหั่นเป็นทรงลูกบาศก์ขนาดเท่าๆกันนั้นก็หล่นมาอยู่ในกล่องที่รองรับอยู่ข้างล่าง วันนี้เป็นครั้งแรกเลยนะที่เขาได้รีวิวสินค้าน่ะ

[Austin_nitsuA: โอ้ ดูเหมือนวันนี้น้องจะมีโฆษณาเข้าแฮะ]

[SIATA: ใช่ เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่น้องมีโฆษณามาให้รีวิวแต่ก่อนขายแต่ของตัวเอง]

[เอมใจ_ไม่เลือกงานไม่ยากจน: ใครสนใจเครื่องหั่นผักหรืออุปกรณ์อื่นๆของ STek คลิกตามมาเลยจ้า XXXXX]

“เห็นไหมครับว่าแครอทเรามีขนาดเท่ากันเลยแล้วก็มันฝรั่งก็จะหั่นแบบเดียวกันครับ แต่ก่อนอื่นปอกเปลือกมันออกก่อนด้วยเครื่องปอกของ STek เช่นกันครับมาเริ่ม” แล้วก็ยังขายของต่ออีกหน่อย มันฝรั่งถูกเครื่องทุ่นแรงปอกออกมาซะเกลี้ยงจากก็ถูกส่งเข้าเครื่องหั่นแล้วออกมามีขนาดเท่ากันกับแครอทไม่มีผิด

“ส่วนข้าวโพดหวานนั้นเป็นเม็ดอยู่แล้วก็ไม่ต้องทำอะไรครับใช้ได้เลยแล้วก็ถั่วลันเตาทุกคนปอกได้กันไหมครับ ผมลงภาพวิธีการแกะออกจากฝักไว้แล้วส่วนที่เหลือก็โยนใส่เครื่องทำอาหารสังเคราะห์เลยนะครับอย่าทิ้งนะเสียดาย ส่วนใครที่ยังไม่ได้ปอกเดี๋ยวผมทำให้ดูอีกรอบนะ” ข้าวโพดง่ายๆเลยผ่านไปแล้วแต่ถั่วลันเตานี่สิ ปกติมีแต่ขายเป็นแบบฝักไม่ได้มีแบบแกะเมล็ดขายหรอกแต่ไม่แน่นะหลังจากที่เห็นเพเนียสสอนแกะแบบนี้อาจจะมีบางร้านทำแบบนี้ออกมาขายบ้างก็ได้และการสอนแกะถั่วลันเตาก็ผ่านไปเมื่อเพเนียสแกะให้ดูไปสองฝักแต่ละฝักได้เมล็ดสีเขียวกลมอยู่ที่ 3-6 เมล็ดได้

“เมื่อเราได้ส่วนของผักแล้วก็นำไปต้มให้สุกครับ”หม้อที่มีน้ำอยู่ครั้งหนึ่งถูกตั้งเตาเปิดไฟรอให้ร้อนแค่ครู่เดียวใส่เกลือลงไปเล็กน้อย จากนั้นก็ใส่ผักทุกอย่างลงไป ต้มต่ออีก 5นาทีก็ใช้กระชอนตักขั้นมาพักไว้ในชาม

“จากนั้นก็ใส่แป้งข้าวโพดลงไปเลยครับแป้งไม่ต้องมากจนเกินไปนะครับเอาแค่พอปั้นได้” เพเนียสว่าแล้วก็ลงมือทำแป้งถูกตักใส่ลงไปในชามสามสี่ช้อน จากนั้นก็เริ่มคลุกเคล้าให้เข้ากันดีที่เขาใส่ถุงมือแล้วเลยไม่ต้องกลัวว่าผักจะยังร้อนอยู่แต่อย่างใดแป้งและผักถูกผสมเข้าด้วยกันจากนั้นก็ถูกเขาปั้นออกมาเป็นรูปทรงกลมขนาดพอๆกับมะนาวเปลือกเขียวลูกเล็ก

“อา ใช่ๆหรือใครมีแม่พิมพ์ทำขนมอยู่จะทำเป็นรูปทรงอื่นๆก็ได้นะครับ แล้วแต่เลย”เพเนียสพึ่งนึกขึ้นได้ก็รีบบอกทันที แต่เขาเองจะทำแค่ทรงกลมนี่แหละขี้เกียจค้นหาแม่พิมพ์ขนมถ้านึกได้ก่อนนี้ก็จะได้เตรียมไว้หน่อย ไม่อยากเสียเวลาหาในไลฟ์หรอกไหนจะปั้นใกล้เสร็จแล้วด้วย

[ฉันอยากเป็นพี่สาวข้างบ้านน้องเออร์มิน:ได้ยินแบบนั้น ฉันมีแม่พิมพ์รูปสี่เหลี่ยม วงกลมแล้วก็ดาวห้าแฉกอยู่รีบเอาออกมาทำทันที]

[ชีวิตสั้นเพราะมันไม่มีหัวใจ: แล้วอาหารของเราก็จะมีรูปทรงต่างๆ ว้าวว]

“ถึงผักเราจะสุกไปแล้วแต่ว่าแป้งเรายังดิบอยู่ เช่นนั้นแล้วจะต้องเอาไปนึ่งต่อครับแต่เตือนไว้ก่อนนะครับว่าขนาดที่ทำนั้นต้องใกล้เคียงกันนะ ถ้าเล็กใหญ่ห่างกันมาก อาหารของเราจะสุกไม่พร้อมกัน”เพเนียสว่า มือก็คว้าหยิบเอาหม้อซึ้งที่เติมน้ำไว้แล้วขึ้นตั้งเตาส่วนตัวซึ้งก็ถูกเขาวางรองด้วยผ้าขาวบางก่อนจะเรียงลูกชิ้นผักลงไปเว้นระยะกันเล็กน้อยจนเต็มซึ่งตอนนี้น้ำที่ต้มไว้ก็เดือดแล้วเขาเลยเอาลูกชิ้นไปนึ่งได้เลย

[Zukeyka: และฉันที่ทำลูกใหญ่เล็กเรียงกันประมาณสิบกว่าขนาด หวังให้ดูสวยงามน้องเตือนช้าไป]

[ผมเป็นคนใสใส:โอ้ เมนต์บนผมทำไม่ต่างจากคุณคิดจะทำแบบดาวทรงกลมเล็กใหญ่ขนาดแตกต่างกัน แต่สรุปคือจะสุกไม่พร้อมกันเสียได้]

“ขนาดเท่าที่ผมทำจะใช้เวลานึ่งอยู่ประมาณ 5 นาทีนะครับ ถ้าใครทำลูกเล็กหรือใหญ่กว่านี้ก็กะๆเวลาเพิ่มลดเอา หรือถ้าลูกขนาดไม่เท่ากันก็เปิดดูก็ได้ครับเอาลูกที่สุกแล้วออกมาก่อน ไม่งั้นเละก่อนแน่ๆกว่าลูกใหญ่จะสุก”

[Zuleyka: ได้ยินแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย]

“มาต่อกันเลยดีกว่าครับทำส่วนของน้ำราดต่อเลย” เมื่อเคลียร์ส่วนลูกชิ้นผักไปแล้วเขาก็เริ่มส่วนน้ำราดหน้าต่อเลยกระเทียมที่ยังเป็นกลีบอยู่ก็ถูกบดให้เล็กลงด้วยเครื่องบดในแบรนด์เดียวกับผักก่อนหน้าส่วนขิงเขาหั่นเป็นแว่นด้วยตัวเองเช่นเดียวกับผักชีและต้นหอมที่ใช้ส่วนต้นสีเขียวก็ถูกหั่นเตรียมไว้

“เริ่มจากผสมแป้งข้าวโพดกับน้ำสะอาดไว้เลยครับตอนใช้จะได้ใช้ได้ทันที” แป้งข้าวโพดสองช้อนถูกใส่ลงไปในถ้วยที่มีน้ำอยู่คนอีกเล็กน้อยแป้งก็ละลายดี จากนั้นก็เริ่มทำส่วนน้ำราดจริงๆได้แล้ว

“ตั้งกระทะผัดเลยครับ”เขาว่า พร้อมหยุดรอวิวเวอร์ที่กำลังทำตามอยู่ไม่ถึงนาทีดีก็เริ่มขั้นตอนต่อไปทันทีใส่น้ำมันลงในกระทะนิดหน่อยตามด้วยกระเทียม ผัดให้หอมก็ใส่หมูสับลงไปตามด้วยผงปรุงรสนิดหน่อย น้ำตาล แล้วก็ซอสถั่วเหลืองผัดต่อให้หมูสุกก็ตามด้วยขิงแล้วก็ต้นหอม พร้อมด้วยน้ำสะอาดอีกครึ่งถ้วย

“ขั้นตอนสำคัญมาแล้วครับไม่ทำไม่ได้เลยนะ นั่นก็คือการชิมครับ” เมื่อกระทะเดือดแล้วหลังจากเติมน้ำลงไปเพเนียสก็ตักใส่ช้อนชิมทันทีรสที่เขาต้องการคือเค็มนำ ตามด้วยหวานนิดๆ แต่ต้องรสจัดกว่าปกติเล็กน้อยแล้วก็กลิ่นหอมของขิงตอนนี้รสชาติดูจะอ่อนไปหน่อยเขาเลยเติมซอสถั่วเหลืองแล้วก็น้ำตาลลงไปอีก

“รสชาติที่เราชอบไม่เหมือนกันอยู่แล้วปรุงตามที่แต่ละคนชอบได้เลยครับ” เพเนียสบอกยิ้มๆไม่อยากให้คนที่กำลังทำอยู่ยึดเอารสชาติที่เขาสอนเป็นเกณฑ์ตายตัวเพราะเขาเองก็ไม่รู้หรอกว่ารสชาติจริงๆนั้นเป็นเช่นไร

“ได้รสที่พอใจแล้วก็ใส่น้ำแป้งที่เราทำไว้ลงไปครับแป้งอาจจะตกตะกอนอยู่ก้นถ้วยใช้ช้อนคนก่อนนะ แล้วก็ค่อยๆเทนะ เดี๋ยวจะเหนียวไป”เขาเทน้ำแป้งลงไปแค่ครึ่งหนึ่ง จากแป้งสีขาวขุ่นเปลี่ยนเป็นสีใสแสดงว่าสุกแล้วก่อนจะใช้ตะหลิวคนๆทดสอบความหนืด เมื่อพอใจแล้วก็ปิดเตา

“ของผมใช้ประมาณนี้นะครับเสร็จแล้วปิดเตาได้เลย” เพเนียสตักน้ำขึ้นมาก่อนจะเอียงตะหลิวเทกลับลงไปในกระทะให้ทุกคนดูความข้นหนืด

[ไข่ทองคำไม่ใช่สำนวน:แค่ใส่แป้ง ทำไมดูน่ากินขึ้น]

[รักของผมขมเหมือนผัก: เหมือนซอสเลยแฮะ]

“มาดูกันครับลูกชิ้นผักเราสุกหรือยัง เลยเวลา 5 นาทีแล้วมั้งเนี่ย”เขาทิ้งส่วนที่นึ่งไปเลย พอหันกลับมาสนใจมันจึงได้รีบปิดเตา พอเปิดฝาออกไอน้ำก็พุ่งออกมาทันทีดีที่เขาไม่ได้เอาตัวเองเข้าไปใกล้ขนาดนั้นผ่านไปอีกไม่กี่วินาทีควันที่อบอวลอยู่ด้านในก็ลอยออกไปจนหมดเผยให้เห็นแต่ลูกชิ้นผักลูกใสๆที่เห็นชิ้นผักด้านในได้ชัดเจนดูน่ากินขึ้นมาเป็นเท่าตัวเลย

“เรามาจัดจานกันเลยครับ”คีบลูกชิ้นผักเรียงใส่จาก จากนั้นก็ราดด้วยน้ำราดหน้าหมูสับข้นหนืดโรยหน้าตกแต่งเพิ่มด้วยผักชีแล้วก็งาอบก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“เสร็จแล้วครับลูกชิ้นผักราดหน้าหมูสับ”

[ชื่อหมีไม่ได้ชื่อมี:น่ากินดูนะ]

[พรุ่งนี้ไม่มีจริง: ไม่ใช่แค่น่ากิน แต่กินไปแล้ว]

“ชิมดูครับว่าชอบหรือเปล่า” เพเนียสว่า เป็นการปลดล็อกวิวเวอร์มีมารยาทได้ลงมือชิมได้ลูกชิ้นผักเนื้อใสนุ่มเหนียวที่ราดด้วยน้ำราดข้นๆที่ปกคลุมไปด้วยหมูสับนั้นเชิญชวนให้ลองชิมอยู่ไม่น้อยมีทั้งกลิ่นงาหอมๆ ตามมาด้วยกลิ่นขิงอ่อนๆที่เสริมรสไม่ได้ถึงกับเผ็ดรสชาติน้ำราดที่ทำไว้เข้มข้นกว่าปกติหน่อยเมื่อกินคู่กับลูกชิ้นผักนั้นกลับพอดีไม่ว่าจะใช้ช้อนตัดเป็นชิ้นเล็กแล้วกินคู่กับน้ำราดก็อร่อยรสชาติเข้มข้นกลมกล่อมหรือว่าจะกินแบบจุกๆส่งเข้าปากไปเป็นลูกๆแบบแก้มตุ้ยเลยก็ดีลูกชิ้นผักเนื้อเหนียวนุ่มอร่อยไม่มีรสขมหรือเหม็นเขียวของผักแม้แต่น้อย

[คุณนายติ่งไอดอล:เอาไปทำให้เด็กกินน่าจะชอบนะเนี่ย ได้กินผักด้วย]

[คนคูลของน้องเพเนียส: เคี้ยวเต็มปากเต็มคำมาก]

[ภริยาผู้นำเขต3ดาวยูว่า: หน้าตาดูดีรสชาติก็ดี แต่ทำไม่ยากเลย]

[ซาร่าลี:อาหย่อยยยย เคี้ยวเพลินมากจ้า]

“ดีใจที่ทุกคนชอบนะครับชิมเยอะๆเลยน้า ไม่ต้องเกรงใจ”

[Benjamin: น้องใจดีจังให้กินเยอะๆได้ด้วย ประชด!!]

[Ali_Moore: จ้า กินได้เยอะๆ แต่ไม่อิ่มจ้า]

[ไม่ว่างแม่เรียก:จ้า กินเยอะๆได้สบาย แต่ก็ไม่หมดจานอยู่ดีไง น้องเลยกล้าพูด]

ยอดผู้ชม287,357,246

“ฮ่าๆๆอย่างอนกันแบบนี้สิครับ วันนี้มีแจกนะ ตั้ง 500 ชุดแน่ะถ้างอนมากๆ ผมก็งอนแล้วไม่แจกเหมือนกันนะ”เพเนียสอดขำกับคำประชดของเหล่าวิวเวอร์ไม่ได้ เลยแกล้งงอนๆไปงั้น วันนี้พิเศษนะเขาแจกตั้ง 500 ชุด ไม่ใช่อะไรหรอก เขาหายไปหลายวันแล้วก็มีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นมามาก ถ้าแจกน้อยก็มีโอกาสได้น้อยแค่นี้โอกาสได้ถ้าไม่โชคดีจริงๆก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

[สุ่มครั้งนี้พี่ต้องได้:ฉันฟังผิดไปหรือเปล่า ไม่ใช่ 50 ใช่ไหม]

[ชอบกินของอร่อย: นั่นสิ หูฉันเพี้ยนหรือเปล่า]

[ผมแค่หลงมารักเธอ:แต่นั่นก็น้อยอยู่ดี ดูยอดคนดูสิ สองร้อยกว่าล้านผมที่ติดตามตั้งแต่สิบล้าน ยังไม่เคยได้กินสักครั้ง]

[ฉันก็รักของฉัน:โอ้ๆๆน้าเมนต์บน มามะ เดี๋ยวเราทำให้กินเอง]

“ไม่หูฝาดแน่นอนครับ500จริงๆ เพราะผมหายไปหลายวันก็เลยชดเชยให้ หวังว่าทุกคนจะชอบนะครับ”

[รูปหล่อของทุกคน:ชอบแน่นอนอยู่แล้ว]

“งั้นเพื่อไม่ใช่เสียเวลาไปมากกว่านี้ และผู้โชคดีจะได้กินเร็วๆเรามาสุ่มกันเลยดีกว่าครับ แต่ว่าๆ ก่อนจะสุ่มผมขอขายของอีกสักหน่อยวันนี้ผมรับโฆษณาวันแรก สินค้าแบรนด์ STek หวังว่าหลายๆคนจะซื้อตามนะครับรับรองทนทานใช้ได้นานแน่นอน” เพราะเขาคิดว่าก่อนหน้านี้เสนอสินค้าน้อยและสั้นเกินไปเลยเกรงว่าลูกค้าจะไม่พอใจเพเนียสเลยขายของให้อีกหน่อย จากนั้นก็เริ่มจากสุ่มชื่อผู้โชคดีทั้งห้าร้อยมาคนที่ได้ก็ส่งเสียงร้องผ่านข้อความมาหลายคนอย่างโอ้อวดแต่นั่นก็เทียบไม่ได้กับคนที่ไม่ได้หลายต่อหลายเท่าแน่นอนแต่ไม่เป็นไรอีกหลายๆคนก็ทำอาหารตามเพเนียสอยู่เช่นกัน มีแบบพรีออเดอร์ไว้ด้วยเห็นว่าหลังปิดสตรีมช่องเขาไปก็รีบทำอาหารส่งลูกค้าอยู่หลายคนถือได้ว่าเพเนียสได้สร้างอาชีพให้คนอีกเป็นร้อยแต่ราคาที่ตั้งนั้นก็ไม่ได้แพงมากเหมือนภัตตาคารอาหารแต่อย่างใดราคากลางๆพอจับต้องได้ เลยทำให้หลายๆคนที่หันมาทำอาชีพเสริมนี้ก็ประสบความสำเร็จไปตามๆกัน

“อ้อที่ผมบอกว่ามีข่าวดีคือจริงๆต้องบอกว่าเป็นเรื่องดีๆของบ้านผมที่อยากจะแชร์ให้ทุกคนได้รับรู้ครับ”เพเนียสเกริ่นนำยิ้มๆเมื่อนึกได้ว่าเขาได้พูดไปก่อนตอนต้นไลฟ์

[มัมหมีใจบาง:เรื่องอะไรนะ เดาไม่ออกเลย]

[อยากมีน้องเออร์มินเป็นของตัวเอง:สินค้าแฮงกรี้อิงค์กี้ขายดีมากๆหรือเปล่า เป็นข่าวดีอยู่นะ]

“คือตอนนี้บริษัททริพเพิลพี ยัมมี่ ฟู้ดส์ ได้เพิ่มกำลังการผลิตแล้วครับต่อไปสินค้าก็จะมีออกมามากขึ้น แล้วก็จะมีสินค้าอาหารปรุงประกอบใหม่ๆออกมาด้วยทุกคนรอได้เลยครับ ไม่นานนี้แน่นอน”

[อย่าเอาผมไปทำกระเป๋า:โอ้ ดีใจด้วยนะ]

[อาหารอร่อยคือนิพพาน:กิจการไปได้ดีเลยนะ]

[อยากเป็นพี่สะใภ้น้องเออร์มิน:อย่างนี้ต้องฉลองแล้วไหม]

[ว่าที่แม่สามี:ยินดีด้วยนะ จะรออุดหนุนสินค้าใหม่ๆ ส่วนสินค้าเดิมก็ยังกินอยู่จ้า]

“ครับฝากด้วยนะครับ เร็วๆนี้แน่นอน”

“การสตรีมครั้งหน้าผมจะแจ้งก่อนล่วงหน้านะครับสำหรับวันนี้ ลาไปก่อนนะครับ บ๊ายบาย”เมื่อจบเรื่องแล้วก็โบกมือลากับกล้องอีกสองสามทีการสตรีมก็จบลงอย่างเป็นทางการและมหกรรมการทำอาหารส่งผู้โชคดีก็ดำเนินต่อทันทีที่ครั้งนี้ไม่ได้ทำไว้ล่วงหน้าก็เพราะว่าก่อนหน้านี้ใช้เวลาไปกับการสั่งงานหุ่นยนต์ใหม่อยู่แต่ถึงจะจำนวนเยอะแต่ตอนนี้มีผู้ช่วยเยอะแยะไม่ต้องกลัวว่าจะเหนื่อยเลยระหว่างที่เพเนียสสตรีมหุ่นยนต์ก็เริ่มทำไปพลางๆแล้วลูกชิ้นผักจำนวนมากก็ถูกนึ่งไปแล้ว เหลือส่วนน้ำราดหน้าหมูสับที่รอเขาชิมอีกที