ปีครองราชย์ ที่ 2 เดือน 3 รัชสมัย เต๋อจง
น้ำ หิวน้ำเหลือเกิน
ร่างผอมบางที่นอนอยู่บนเตียง ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในเรือนนอนหลังหนึ่ง ตามองเห็นเพดานห้อง จากนั้นเบนสายตาหันไปมองสิ่งของรอบตัวที่ไม่คุ้นเคยสักนิด
ที่นี่คือที่ไหน
อี้เหิงใช้แขนยันตัวเองลุกขึ้นมานั่งบนเตียงกลิ่นยาฉุนตลบอบอวลในห้อง จนต้องยื่นมือไปเปิดประตูหน้าต่างด้านข้าง
คอแห้งยิ่งนัก มือยื่นไปหยิบถ้วยน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะด้านข้างขึ้นมาดื่ม
เคร้ง!!!
"คุณหนู" เสียงของหญิงสาวผู้หนึ่งร้องขึ้น
อี้เหิงหันหน้าไปทางเสียงนั้น พบกับหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม รูปร่างเล็ก อายุประมาณสิบห้าปี ในชุดสาวใช้ทำหน้าใมือไม้อ่อน จนเผลอปล่อยอ่างน้ำหล่นลงพื้นสายตาจ้องมองมาที่ตน
ใครคือคุณหนู อย่างบิดาต้องเรียกคุณชายต่างหาก
ยังไม่ทันที่อี้เหิงจะเอ่ยปากสาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้มคนนั้นก็รีบวิ่งออกไปข้างนอกห้องด้วยความเร็วพลางะโเรียก
"คุณหนูฟื้นแล้ว คุณหนูใหญ่ฟื้นแล้วตามท่านหมอมาเร็ว"
อี้เหิงได้ยินเสียงออกห่างไปจากตัวห้องก็มองสำรวจรอบตัวอีกที ห้องที่เขาอยู่เป็ห้องขนาดกลางไม่ใหญ่และไม่เล็กจนเกินไปเ้าของห้องจัดของได้เป็ระเบียบเรียบร้อยแจกันลวดลายสวยงามปักด้วยดอกไม้ตั้งอยู่บนโต๊ะตามมุมห้องหน้าต่างประดับผ้าม่านสีอ่อนทุกบาน
เหมือนห้องของสตรีเลย
"โอ๊ย" ศีรษะพลันปวดแปลบขึ้นมา
อี้เหิงยกมือไปจับศีรษะ ความทรงจำค่อยๆ กลับคืนมา ก่อนจะหมดสตินั้นตนได้ใช้ร่างกายรับลูกธนูแทนหยางเหยียนอันาแจากธนูทำให้ตัวเขาถึงกับทนรับความเ็ปไม่ไหวจนสิ้นสติไปแล้วาแของเขาล่ะ พลางมองสำรวจร่างกายของตัวเอง
เอ๊ะ มือคู่นี้ทำไมถึงผอมบางขนาดนี้
ดวงตาเบิกกว้างเมื่อมือลูบทั่วแผ่นอกที่ควรจะแน่นเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อกลับมีก้อนนุ่มคล้ายกับซาลาเปาลูกใหญ่สองลูกแปะอยู่บนหน้าอก
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายข้ากันแน่
สุดท้ายด้วยใจที่เต้นระทึกอยู่ในอก ตัดสินใจเอื้อมมือสั่นลงไปััสิ่งที่อยู่กลางร่างกาย
หายไปแล้ว
อี้เหิงน้อยที่แสนภาคภูมิใจของเขาหายไปแบบไม่เหลือตอให้ชื่นใจเลยความฝัน มันต้องเป็ความฝันแน่ ๆ
ฮึก โฮฮฮฮ ร่ายกายข้า โฮฮฮฮ กลายเป็หญิงสาวซะแล้ว
"คุณหนูใหญ่เ้าคะ" สาวใช้ที่รีบกลับมาเห็นสภาพคุณหนูที่ทำหน้า ตาเบิกกว้างทำท่าทางอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาสักหยดไหลออกมา ปากพึมพำเสียงเบาทำให้ได้ยินไม่ชัด
"...น้อยของข้า แค่ก "
"คุณหนู!!!"
อี้เหิงรับความะเืใจในเื่นี้ไม่ได้หมดสติทิ้งตัวลงไปบนที่นอนอย่างแรง พระพุทธเ้าขอให้เห็นแก่ที่เขาชอบทำบุญไหว้พระแอบขโมยเงินของโจร จัดการคนโฉดชั่วขอให้เื่ที่พบเจอเมื่อครู่เป็ความฝันด้วยเถิด
"หมอมาแล้ว ท่านหมอมาแล้ว"
เวลาผ่านไป 1 ก้านธูป
ภายในห้องมีคนมากมายที่มาดูอาการของคุณหนูใหญ่สกุลฮั่วพูดถึงสกุลฮั่วแห่งเมืองหลวง เป็สกุลขุนนางที่รับราชการมาหลายรุ่นอายุนับเป็สกุลเก่าแก่ั้แ่สมัยก่อนฮ่องเต้คนปัจจุบันขึ้นครองราชย์
ฮั่วเหลียนตงผู้นำสกุลฮั่วคนปัจจุบัน ดำรงตำแหน่งเสนาธิการฝ่ายซ้าย เป็คนเถรตรงในการทำงานซื่อสัตย์สุจริต เข้มงวดในหน้าที่ มีบุตรชาย 1 คน และบุตรสาว 2 คน ฮั่วอี้หรานเป็บุตรคนโตของสกุล รูปร่างผอมบางนิสัยอ่อนหวานนุ่มนวล มักเก็บตัวอยู่แต่ในจวนปัจจุบันฮั่วเหลียนตงปฏิบัติราชการอยู่ต่างเมืองภายในจวนมีฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วเป็ผู้ดูแล
"ท่านหมอ อาหราน เป็อย่างไรบ้าง"
"าแของคุณหนูใหญ่หายเป็ปกติแล้วขอรับฮูหยินผู้เฒ่าฮั่ว"
"แต่ข้าน้อยแปลกใจยิ่งนักอาการตอนนี้ของคุณหนูใหญ่เหมือนกับคนที่ได้รับเื่กระทบจิตใจอย่างรุนแรงเป็สาเหตุให้สลบไปในครั้งนี้ขอรับ"
"มีวิธีปลุกนาง หรือไม่"
"มีขอรับ ฮูหยินผู้เฒ่าฮั่ว"
ท่านหมอเอื้อมมือไปหยิบเข็มที่อยู่ในถุงผ้าข้างกายแล้วแทงลงไปที่บริเวณจุดหนึ่งบนร่างกายของหญิงสาว
"โอ้ยยย!!! ใครบังอาจมาจิ้มเนื้อบิดา"
คนภายในห้องต่างใกับอาการตื่นขึ้นมาของคุณหนูใหญ่
ฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วใจนแทบตกเก้าอี้ดีที่มีสาวใช้ข้างกายพยุงไว้ได้ทันท่านหมอที่อยู่ใกล้คนป่วยมากที่สุดสะดุ้งใหงายหลังเกือบตกจากเตียงบรรดาสาวใช้ต่างยกมือขึ้นปิดปากอย่างลืมตัวคุณหนูใหญ่ที่เป็ตัวต้นเหตุของอาการใเบิกตากว้างมองสภาพแต่ละคนในห้อง
"พวกเ้าเป็ใคร แล้วที่นี่คือที่ไหน"
"อาหรานนน "
เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยอย่างระโหยทำไมหลานสาวคนนี้ถึงพูดแปลก ๆหน้าตาก็ดูเหลอหลาไม่มีความเป็กุลสตรีนุ่มนวลอ่อนหวานสักนิดเลย
"ท่านหมอ ดูอาการให้หลานข้าหน่อยนางได้รับาเ็ตรงไหนอีก" พูดอย่างร้อนใจ
หลานสาวคนนี้ของนางช่างอาภัพนัก เพราะไปงานเลี้ยงส่งท้ายปีในวังหลวงถึงได้รับอาการาเ็สาหัสศีรษะแตกร้าวจากการโจมตีของมือสังหารถึงจะรอดชีวิตมาได้แต่ก็ต้องรักษานานหลายเดือนถึงได้สติฟื้นคืนมาครั้งแรกที่ให้ท่านหมอมาตรวจอาการนางก็ทำใจไว้แล้วว่าหลานคนนี้ฟื้นขึ้นมาแล้วสติปัญญาอาจจะไม่สมประกอบเหมือนเดิม
ท่านหมอหลังจากหายใแล้วยกมือลูบเคราสั้นใต้คางสองสามทีจากนั้นก็เดินเข้าไปใกล้หญิงสาวที่อยู่บนเตียงที่ทำท่าระแวดระวังตัวเมื่อตรวจเสร็จก็เอ่ยขึ้นมาว่า
"อาการของคุณหนูใหญ่ปกติดีขอรับแต่สมองอาจได้รับความกระทบกระเทือนจากอาการาเ็ก่อนหน้านี้เดี๋ยวข้าน้อยจะเขียนใบสั่งยาให้คุณหนูใหญ่กินนะขอรับ"
"รบกวนท่านแล้ว"
หลังจากที่ท่านหมอเขียนใบสั่งยาเสร็จ ก็มอบให้สาวใช้ไปต้มยาจากนั้นก็ขอตัวกลับไปที่โรงหมอของตัวเอง
"อาหราน เ้าจำอะไรไม่ได้เลยรึจำย่าสักนิดไม่ได้เลยรึ"
หญิงสาวที่นิ่งเงียบมานานส่ายหน้ารัว ๆ ตัวข้านั้นชื่ออี้เหิงเป็คนติดตามข้างกายอันอ๋อง ตอนนี้สภาพเป็อย่างนี้ ขืนบอกความจริงไปได้ถูกจับตัวไปเผาแน่ ๆ
"ข้าจำอะไรไม่ได้เลยขอรั...เ้าค่ะ" โว้ยยย ถ้าอาเหยียนมาได้ยินข้าขอกัดลิ้นตายยยย
"อ๊ะ โอ้ยยย ปวดหัวเหลือเกิน "หญิงสาวแสร้งยกมือจับหัวทิ้งตัวลงนอนแล้วแสร้งทำหน้าตาทรมานแสนสาหัส
"เ้าปวดหัวหรือ เด็กดี นอนพักก่อนเถิดไม่ต้องคิดอะไรแล้ว"
ฮูหยินชราที่ได้พบหน้ากันครั้งแรกของอี้เหิงยกมือลูบศีรษะเขาอย่างแ่เบาทำให้เสียงที่แสร้งร้องโอดโอยลดเบาลงมองหน้าคนลูบหัวตาปริบๆ
"หลับสักตื่นเถิดอาหราน ตัวเ้าจะได้หายดีโดยเร็ว"
ใช่ หลับสักงีบเมื่อตื่นขึ้นมาตัวเขาก็จะกลับมาเป็เหมือนเดิมเื่นี้ขอให้มันเป็แค่ฝันร้ายด้วยเถิด
257
