ประธานคะ ฉันไม่ใช่เมียน้อย

ณ aim kwam sook cafe’

“น้องลิล~ เปลี่ยนกะแล้วจ้า”

“อ่อค่ะ พี่เอม งั้นลิลกลับก่อนนะคะ”

“จ้า พรุ่งนี้เจอกัน”

        ฉันถอดผ้ากันเปื้อน แล้วเก็บกระเป๋าออกจากร้าน ก่อนจะแวะมานั่งพัก ชมพระอาทิตย์ตกดินที่สวนสาธารณะใกล้ๆ

        ฉัน “ลลิล” สาวสวยวัย24 ปี พึ่งเรียนจบ ป.ตรี ได้ 2 เดือน ตอนนี้ทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง ฉันเป็๞เด็กสาวบ้านๆ คนนึง

พ่อทิ้งแม่ไปมีครอบครัวใหม่ ๻ั้๹แ๻่ฉันยังเด็กฉันเติบโตเคียงข้างมากับแม่ และแม่ฉันพึ่งเสียไปเมื่อปีก่อน…ก่อนฉันรับปริญญาไม่เท่าไร นั่นเท่ากับว่าตอนนี้ฉันไม่เหลือใครแล้ว..

        ฉันชอบมานั่งดูพระอาทิตย์ตกทุกวันหลังเลิกงานเพราะกลับบ้านไปแล้วมันเหงา ฉันทอดสายตามองดูท้องฟ้าสลับกับผู้คนที่มาพักผ่อน เดินเล่นออกกำลังกาย และปิคนิคกัน

“นะ หนู …แฮ้กๆๆ ชะ ช่วยลุง อึก ด้วยแค้กๆ”

        ขณะคิดอะไรเพลินๆก็มีลุงคนนึงมาสกิดฉันแล้วทรุดนั่งลงกับพื้น ก่อนจะหอบแห้กจนฟังคำแทบไม่รู้เ๹ื่๪๫

“ว้ายย ลุง!! เป็๲อะไรคะ”

ฉันรีบพยุงลุงขึ้น แล้วจัดท่าให้ลุงนั่งสบาย

“ยะ ยา อยู่ในรถ  แฮ้กๆๆ..ทะเบียน คร 99xx อึก..”

 ฉันรีบคว้ากุญแจรถแบรนด์นอกที่ลุงชูให้แล้ววิ่งประหนึ่งพึ่งขโมยกุญแจมา

        หลังวิ่งหาตาลีตาเหลือกแล้วก็เจอรถทะเบียนตามที่ลุงว่า ฉันกดปลดล็อครถแล้วเปิดประตูเข้าไป ก่อนจะคว้าถุงอะไรสักอย่างที่เหมือนถุงยาแล้ววิ่งกลับไปหาลุง

“ได้แล้วค่ะ!”

        ลุงรับไปอย่างไว และเปิดเอาขวดสเปรย์อะไรสักอย่างมาฉีดใส่ปากก่อนจะสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่แล้วเริ่มนั่งนิ่ง

“ละ ลุง ดีขึ้นแล้วไหมคะ เดี๋ยวหนูเรียกรถพยาบาลให้นะคะ”

ฉันหยิบโทรศัพท์มาเพื่อเตรียมกด 1669

“มะ ไม่ต้องแล้วหนู ลุงดีขึ้นแล้วโรคหอบกำเริบน่ะ”

ลุงห้าม แล้วส่งยิ้มแห้งๆ ให้ฉันด้วยใบหน้าซีดๆ

“แน่ใจนะคะ ลุงยังหน้าซีดอยู่เลย”

“อื้ม นั่งสักพักเดี๋ยวก็ดีขึ้นน่ะหนู..ขอบใจมากๆ เลยนะ ถ้าไม่ได้หนู ลุงคงไปเฝ้ายมบาลแล้ว”

ลุงเล่นมุกพลางหัวเราะ ฉันมองตามและขำแห้งๆ ใส่

        ฉันนั่งเป็๲เพื่อนลุงอยู่นานเพราะกลัวแกจะเป็๲อะไรขึ้นมาอีก

ระหว่างนั้นก็คุยสัพเพเหระไปเรื่อย จนได้รู้ว่าลุงแกเป็๞เ๯้าของบริษัทโลจิสติกส์ ขนส่งสินค้าเ๯้าใหญ่ของประเทศ

“ลุงเป็๲โรคประจำตัวแบบนี้มาออกกำลังกายคนเดียวมันอันตรายนะคะ ลูกหลานลุงอยู่ตรงไหนคะ เดี๋ยวหนูไปตามให้”

“โอ้ยย มันอยู่เมกาโน้น จะไปตามไหวรึ”

“เอ่ออออ… “

“ละเราล่ะ มาออกกำลังกายเหมือนกันหรอ”

“เปล่าค่ะ หนูพึ่งเลิกงานเลยมานั่งเล่นน่ะค่ะ”

“อ่อ ทำงานอยู่ที่ไหนล่ะ”

“หนูเป็๲ลูกจ้างพาร์ทไทม์ในคาเฟ่ตรงหัวมุมนี้เองค่ะ”

        จากนั้นลุงก็ถามประวัติฉันละเอียดยิบประหนึ่งกำลังสัมภาษณ์งาน ก่อนจะพูดคำที่ฉันต้องช็อคออกมา

“อยากไปทำงานกับลุงไหม”

“!!! คะ?”

“ถือว่าเป็๲ค่าตอบแทนที่ช่วยชีวิตลุง”

“เอ่อออไม่ต้องคิดอะไรขนาดนั้นก็ได้ค่ะ หนูไม่ได้จะเรียกร้อง..”

“เป็๲เลขาให้ลูกชายลุงเองอีกไม่กี่เดือนมันจะกลับมาบริหารต่อจากลุง”

“จะดีหรอคะ หนูกลัวจะทำให้บริษัทลุงมีปัญหาจากความสามารถอันน้อยนิดของหนูค่ะ”

“ฮึ่มมม ฝึกสิ เรียนรู้อะไรไม่รู้ก็ให้เรียน ลุงนี่กว่าจะมีบริษัทของตัวเองได้ ก็ผ่านคำว่า โง่มานับไม่ถ้วน..”

“...”

        ฉันชั่งใจอยู่ครู่นึง เพื่อทวนข้อเสนอ เพราะด้วยความอยากได้งานดีๆที่หล่อเลี้ยงตัวเองได้ เลยตกลงว่าจะทำ โดยให้ไปเริ่มงานเดือนหน้า

-------------------------------------------------------------------------------------------

ณ ปัจจุบัน ฉันฝึกงานในฐานะ “เลขาว่าที่ประธาน”มาได้ 6 เดือนกว่าแล้ว อีกแค่เดือนเดียว คนๆ นั้นก็จะกลับมา

        ๰่๭๫แรกๆฉันเหนื่อยจนแทบอยากจะขอลาออก งานทั้งหนัก ทั้งยาก โดนเขี่ยวเข็นยิ่งกว่าตอนเรียนซะอีกฉันหมดน้ำตาไปหลายโอ่งเลยล่ะกว่าจะสามารถพูดคำว่า  “ทำได้”  ได้อย่างเต็มปาก

ติ๊ด~

< อีก 30 นาที นัดประชุมฝ่ายบริหารระดับสูงและหัวหน้าแผนกทุกแผนก ด่วนนะครับ >

“รับทราบค่ะ ท่านประธาน”

        เสียงสั่งการผ่านโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้นฉันแจ้งเ๹ื่๪๫ส่งต่อแผนกต่างๆ และจัดเตรียมห้องประชุมตอนนี้ทุกคนนั่งพร้อมหน้ากันแล้ว ไม่นานท่านประธานก็เดินเข้ามา พร้อมการปรากฏตัว ของ…..ใครบางคน

        เขายังดูหนุ่มแน่นน่าจะแก่กว่าฉันไม่เท่าไร สูงประหนึ่งกินเสาไฟเป็๲อาหาร ผมดกดำแต่งไฮไลต์สีขาว ผิวแทน ตาคมสีน้ำตาลเข้ม จมูกโด่ง

เป็๞สัน ปากหยักแดง อกและไหล่กว้างมีกล้ามเป็๞มัดๆ ทรงแบดหน่อยๆ  รวมๆหล่อโคตร อย่างกับนายแบบ

“สวัสดีครับ ทุกท่านคงสงสัยว่าผมมีเ๱ื่๵๹อะไรถึงจัดประชุมด่วน”

“...” ทั้งห้องเงียบกริบ เพื่อรอฟัง

“นี่คือ ลูกชายผม ‘ดัสติน’ ..ประธานคนใหม่๻ั้๹แ๻่วันนี้เป็๲ต้นไปครับ “

“!!!!”

        ทั้งห้องงงเป็๲ไก่ตาแตก รวมถึงฉันด้วยถึงจะรู้ๆ กันอยู่แล้วว่าท่านประธานกำลังจะวางมือแต่ไม่ได้คิดว่าจะเป็๲วันนี้และตอนนี้น่ะสิ

“ผมยังไม่ได้หายไปไหนนะครับแค่ตาแก่คนนึงจะกลับไปนอนเล่นที่บ้าน.. ลูกชายผมจะดูแลบริษัทแทน และผมจะกลับเข้ามาดูบ้างเป็๞ครั้งคราว”

(อดีต) ท่านประธานอธิบายก่อนะยื่นไมค์ให้คนตัวสูงพูด

“สวัสดีครับ อย่างที่พ่อบอก ผม “ดัสติน” ฝากตัวด้วยครับ”

        เ๽้าตัวพูดเสร็จแล้ววางไมค์ก่อนจะเดินออกไปแบบโนสนโนแคร์คนในห้องประชุม จน(อดีต) ท่านประธาน มองตามหลังแล้วส่ายหน้าเบาๆ

‘ระ ไร้มารยาทที่สุด!! คนแบบนี้หรอที่ต้องมาเป็๞เ๯้านายฉัน!!’

แล้วไหนว่าเดือนหน้าถึงจะมา อะไรละเนี้ยยยยยย

-------------------------------------------------------------------------------------------