คุณแฟนแสนห่วย Im not single [Win:Siangwan]

        Ep. 34

        "ระหว่างที่เด็กๆเขาคบหากัน ยายก็รับรู้มาตลอด พ่อวินเองก็นิสัยดี ยายเห็นแล้วว่าผู้ชายคนนี้จะดูแลเสียงหวานได้แค่นี้ยายก็พอใจแล้วไม่จำเป็นหรอกของพวกนั้นน่ะ" ตอนนี้ฉันกับวินกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้ายายและคุณพ่อคุณแม่ หลังจากที่ได้ขอขมาผู้ใหญ่ไปเรียบร้อยแล้วคุณพ่อท่านก็พูดถึงเรื่องสินสอดและงานแต่งทันทีแต่ฉันคิดไว้อยู่แล้วว่าคำตอบจากยายต้องเป็นแบบนี้ แต่ฉันเองก็ไม่ได้หวังเรื่องอะไรพวกนั้นเหมือนกัน แค่มีวินอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไปก็พอแล้ว

        "ยายไม่อยากได้แต่ผมอยากให้ ผมจะจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายการจัดงานทุกอย่างเองครับแล้วก็เรื่องสินสอดด้วย"

        "อย่าเลยพ่อวิน เก็บเงินไว้สร้างเนื้อสร้างตัวกันเถอะอีกไม่กี่เดือนเดี๋ยวก็ต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นเยอะแยะ"

        "ผมไม่ได้จนขนาดนั้นน่า ยายมาพูดแบบนี้เหมือนกำลังดูถูกเงินในบัญชีผมนะ"

        "เอ้า พ่อวินนี่ก็กระไร ถ้าพูดแบบนี้ก็วางเงินเลยดีไหมล่ะสักสิบล้านน่ะตกลงไหม ฮึ?!"

        "โหย! แพงเกินไปแล้วยาย"

        "พี่สะใภ้น่ะทำทุกอย่างรับหน้าที่เมียไม่พอยังเป็นทั้งเชฟประจำตัว คนขัดส้วม ซักผ้า ทำงานบ้าน แถมยังต้องเจ็บคอบ่นเช้าบ่นเย็นเพราะเฮียวินชอบทำห้องรกทุกวัน สิบล้านยังน้อยไปด้วยซ้ำครับ!" ระหว่างที่วินกับยายกำลังพูดหยอกล้อกันไวท์ที่นั่งเงียบอยู่นานก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้วินต้องรีบหันไปมองแล้วยกนิ้วชี้หน้าทันที

        "จริงครับยาย ผมเห็นแบบนี้แล้วก็ยิ่งเอ็นดูหนูหวาน ไม่รู้เวรกรรมอะไรนักหนาถึงต้องมาเจอลูกชายผม พ่อขอโทษด้วยนะหนูหวาน" ฉันรีบยื่นมือไปลูบหลังมือวินที่นั่งอยู่ข้างๆเมื่อเห็นว่าคนตัวโตมเริ่มขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจและทำท่าจะลุกขึ้นโต้เถียงกับคุณพ่อ ส่วนฉันกับคุณแม่ต่างก็กลั้นขำกันจนหน้าแดง ตอนนี้ทุกคนกำลังรุมแกล้งวินคนเดียวแต่ทำไมฉันถึงได้รู้สึกชอบและสนุกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเลยนะ

        "ถูกใจหรอวะ? ขำมากเลยดิเห็นผัวโดนแกล้งเนี่ย" เสียงทุ้มกัดฟันกระซิบถามฉันด้วยเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคนส่วนคนอื่นๆรวมถึงยายฉันด้วย กำลังตบมือหัวเราะชอบใจกันยกใหญ่ คุณพ่อกับไวท์ยิ่งหนักสองคนนั้นตบตักดังฉาดระเบิดหัวเราะเสียงดังกว่าคนอื่น ฉันก็อยากหัวเราะดังๆอยู่เหมือนกันนะแต่ติดตรงที่ว่ามีสายตาเคืองๆของใครบางคนคอยมองขู่กันตลอดเวลานี่สิ

        ห้องนอน

         "อุ้ย! วิน! ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วถึงค่อยออกมาล่ะ?" ตกใจหมดเลย ฉันกำลังเล่านิทานให้ลูกในท้องฟังอยู่ดีๆแต่วินก็เปิดประตูห้องน้ำออกมาหลังจากที่ใช้เวลาในนั้นแค่สิบนาที แถมออกมาในสภาพที่... อย่างที่ฉันได้บ่นเขาไปก่อนหน้านี้นั่นแหละ ไม่ใส่อะไรเลยจริงๆนะ ฉันรีบหันหน้าหนีเพราะกลัวจะห้ามสายตาไม่ให้มองบางอย่างที่เป็นจุดศูนย์กลางของร่างกายกำยำนั้นไม่ได้

         "ก็ลืมเอาผ้าเช็ดตัวเข้าไป แล้วหันหน้าหนีทำไมวะ ทำอย่างกับไม่เคยเห็น"

         "หยุดพูดได้แล้ว แล้วก็รีบหาเสื้อผ้าใส่สักทีได้ไหม.."

         "ใส่ทำไม?"

         "อ้ะ!! ไม่เอานะวิน..." เพราะรู้สึกถึงแผ่นอกแน่นตึงที่เบียดเข้ามากับแผ่นหลัง ฉันเกร็งตัวแล้วรีบตระครุบปากตัวเองไว้ไม่ให้ปล่อยเสียงกรี๊ดออกมา

         "ทำไมเกร็งวะ หืมมม? รู้มั้ย..ว่ายิ่งเธอทำแบบนี้ฉันยิ่งตื่นเต้น~"

         "ไม่เล่นแบบนี้นะวิน" ฉันดิ้นหนีท่อนแขนแกร่งที่โอบรัดตัวไว้อย่างแน่นหนาแต่ยิ่งดิ้นแรงมากแค่ไหนวินก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นมากแค่นั้น แถมยังโน้มใบหน้าลงมาปล่อยลมหายใจรดที่หลังคอฉันด้วย แต่ฉันจะปล่อยให้เรื่องพวกนั้นเกิดขึ้นที่นี่ไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ เพราะบ้านยายหลังนี้น่ะเป็นแค่บ้านไม้ธรรมดาและที่สำคัญมันเก็บเสียงไม่ได้ด้วยน่ะสิ ไม่ว่าใครจะทำอะไรคนในบ้านก็จะได้ยินทั้งหมดแน่ ยิ่งตอนนี้นอกจากยายฉันแล้วครอบครัววินก็อยู่ด้วย

        "วิน...ไม่เอานะ หวานขอร้องล่ะ" ฉันหันกลับไปเผชิญหน้าแล้วยกมือดันอกแกร่งที่พยายามเบียดเข้ามา แต่แล้วในขณะที่ฉันกำลังมุ่ยหน้าห้ามวินให้หยุดการกระทำนี้ลงอย่างจริงจังเสียงหัวเราะทุ้มก็ดังขึ้นจากร่างหนา นี่เขาแกล้งฉันใช่มั้ย..

        "งั้น...ถ้ากลับบ้านไปเธอจะยอมจ่ายให้ฉันมั้ย? ถ้าเธอรับปากว่าจะให้ คืนนี้ฉันจะตามใจเธอ" ไม่มีทางที่จะปฏิเสธแล้วสินะ ในเมื่อคนถามเขาล็อคคำตอบไว้อยู่แล้ว ฉันได้แต่มองเขาอย่างคาดโทษแล้วจำใจพยักหน้าส่งให้

        ก๊อกๆๆๆๆ

        เราสองคนรีบผละตัวออกจากกันเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น วินมองหน้าฉันเหมือนจะถามว่าใคร แต่ฉันจะรู้มั้ยล่ะ ก็อยู่ในห้องด้วยกันแท้ๆนี่นา มือหนาของวินยื่นมาบิดจมูกฉันเบาๆก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันเอวแกร่งไว้แล้วเดินไปเปิดประตู

        "เฮีย.."

        "มึงมีอะไรไอ้ไวท์?"

        "ยืมโทรศัพท์หน่อย"

        "เอาไปทำไร?"

        "หนูดีงอนผมอ่ะ โทรไปไม่รับ แชทก็ไม่ยอมตอบ"

        "มึงเลยคิดว่าถ้าเอาเบอร์กูโทรไปแล้วเขาจะรับ?" ฟังจากน้ำเสียงเศร้าๆของไวท์แล้วก็นึกสงสาร ทั้งสองคนทะเลาะกันเรื่องอะไรนะ ฉันยืนฟังสองพี่น้องคุยกันอยู่หลังประตูเงียบๆ วินหมุนตัวเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียงโดยปล่อยให้ไวท์ยืนรออยู่หน้าห้อง แต่แทนที่จะรีบยื่นให้น้อง เขากลับบอกให้รอก่อนแล้วก็ปิดประตูหนีซะงั้น

        "ทำไมไม่ให้โทรศัพท์ไวท์ล่ะ?" ฉันถามอย่างไม่เข้าใจเมื่อวินเอาแต่ก้มหน้าทำอะไรสักอย่างกับโทรศัพท์ของเขา

        "ขอเปลี่ยนรูปวอลเปอร์แป๊บดิ" มันคือรูปอะไรแล้วทำไมต้องเปลี่ยน? ฉันไม่รู้เพราะปกติฉันกับวินไม่ค่อยยุ่งโทรศัพท์ของกันอยู่แล้ว นอกจากตอนที่มีสายเข้าแต่บังเอิญเจ้าตัวไม่อยู่อีกคนก็รับสายแทน แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่จำเป็นต้องเช็คหรือทำอะไรกับมือถือของวิน เพราะถึงจะเครื่องแพงแต่ดันไม่มีแอพพลิเคชั่นอะไรสักอย่าง นอกจากไว้ใช้โทรเข้า โทรออก แล้วก็รับสายแค่นั้นเอง

         "วิน!" พอชะโงกดูฉันถึงกับช็อคไปเลย กะจะคว้ามาดูให้ชัดๆว่าฉันไม่ได้ตาฝาดหรือมองผิดไปใช่มั้ยแต่มือใหญ่ก็รีบชักหนีด้วยความเร็วที่เหนือกว่า

         "ขอหวานดูหน่อย?!" ฉันจ้องตาคมดุอย่างไม่ละวางและเชื่อแน่ว่าสายตาฉันตอนนี้อาจจะดุกว่าก็เป็นได้ นี่เขากล้าเอารูปผู้หญิงคนอื่นตั้งเป็นวอลล์เปเปอร์งั้นหรอ แล้วแถมยัง...เป็นรูปที่คล้ายว่าจะโป๊เปลือยอีกด้วย ฉันแบมือยื่นไปต่อหน้าแต่วินก็ยังไม่ยอมให้ดูเอาแต่ก้มหน้าเลือกรูปใหม่ที่จะมาแทนวอลเปเปอร์เก่า

         "อะไร?" พอเสร็จเรียบร้อยแล้วถึงได้เงยหน้ามามองฉันแล้วก็ทำหน้านิ่งเหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ฉันไม่ลืมหรอกนะ

         "เอารูปใครมาตั้งเป็นวอลเปเปอร์น่ะ? นี่วินใช้รูปผู้หญิงคนอื่นหรอ?!" ฉันตำหนิพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่ยหน้าใส่อย่างไม่พอใจ แต่วินกลับทำสายตาแบบเอือมๆส่งกลับมาแทน

         "นี่ไม่รู้จริงดิ?!! แกล้งเปล่าวะเนี่ย?" จากนั้นก็ยื่นโทรศัพท์ตัวเองมาให้ฉัน และวอลเปเปอร์ตอนนี้มันได้กลายเป็นรูปกีต้าร์ลูกรักของเขาไปแล้ว

         "หวานจะดูรูปก่อนหน้านี้"

         "ก็เอาไปเปิดดูดิวะ!" ฉันยืนนิ่งไม่ได้รับสิ่งนั้นมาจากวิน สุดท้ายแล้วก็ไมพ้นที่เจ้าตัวต้องเปิดรูปนั้นด้วยตัวเองแล้วยื่นมาจ่อหน้าฉัน มันเป็นรูปผู้หญิงที่กำลังอาบน้ำอยู่และรูปก็ถูกถ่ายจากด้านหลัง ถึงนางแบบคนนั้นจะหุ่นดีแค่ไหน ฉันก็ไม่พอใจที่แฟนตัวเองจะคลั่งจนถึงต้องเอามาตั้งเป็นวอลเปเปอร์ขนาดนี้หรอกนะ

         "ชอบแบบนี้หรอ วินชอบแบบนี้งั้นหรอ?!"

         "เออดิ! ชอบมาก!" นี่ฉันประชดอยู่นะแต่เขายังมีหน้าตอบกลับมาว่าชอบได้เต็มปากเต็มคำแถมแววตาก็เคลิ้มซะจนฉันอยากจะยื่นมือไปดึงหูเขาแรงๆเอาให้ขาดติดมือไปเลย

         "วิน! หวานจะโกรธแล้วนะ!"

         "นี่จำตัวเองไม่ได้จริงหรอวะ?! ดูดีๆ!" บอกแล้วก็ยื่นโทรศัพท์มาจ่อใกล้กว่าเดิม จนฉันต้องคว้ามาถือดูเอง นี่มันคือรูปฉันจริงๆหรอ แล้ววินไปแอบถ่ายไว้ตอนไหน หมายถึงรูปที่ฉันกำลังอาบน้ำแถมยังทำท่าทางอย่างกับนางแบบ ดูสิทั้งแขนทั้งขา มือและเท้าที่จิกพื้นอย่างเซ็กซี่นั่น โพสิชั่นต่างๆเหมือนกับตั้งใจโพสต์ท่าให้ออกมาสวยงามอย่างนั้น

         "นี่หวานจริงๆหรอ?"

         "เออดิ เอ็กซ์สัดๆใช่มั้ยล่ะ?" ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเพราะผู้หญิงในรูปนั้นมีรูปร่างดีเกินไปน่ะสิ แค่มองจากข้างหลังก็รู้ได้ว่าต้องเป็นผู้หญิงที่หน้าดีแน่นอน นี่ฉันไม่ได้ชมตัวเองนะแต่มันรู้สึกแบบนั้นจริงๆตอนที่เห็นรูปน่ะ ถ้ารูปนี้คือฉันจริงก็เป็นสิ่งที่ฉันเพิ่งรู้เลยนะว่าตัวเองมีรูปร่างดี เอวคอดและสะโพกกลมสวยขนาดนี้ แถมยังเซกซี่ด้วย แต่ฉันเปล่าตั้งใจจิกเท้าที่พื้นแบบนั้นนะ แขนที่ชูขึ้นสองข้างนั้นก็ไม่ได้ตั้งใจทำด้วย ก็แค่อาบน้ำปกติทั่วไป ไม่รู้เหมือนกันว่าออกมาท่านี้ได้ไง

         "เขินอ่ะดิ เธออาจจะไม่รู้ตัวว่าเธอมันเซ็กซี่แค่ไหน แค่ดูรูปนี้ก็ทำให้ลูกชายฉันมันแข็งตัวได้ง่ายๆ ดูก้นงอนๆของเธอดิหวาน เห็นแล้วน่าจับกระแทกชิบหาย!"

         "ไปถ่ายไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่?" ร่างสูงยักไหล่ใส่แถมยังยิ้มมุมปากส่งมาให้ฉัน จากนั้นก็ขยิบตาใส่ฉันด้วย

         "ไม่บอก และเพราะฉันไม่อยากให้ไอ้ไวท์มันเห็นรูปนี้ ไม่อยากให้ใครหน้าไหนเห็นทั้งนั้น จะเก็บไว้ดูคนเดียว เพราะงี้ฉันเลยต้องเปลี่ยนรูป เข้าใจยัง?"

         "............"

         "แล้วที่บอกว่าชอบรูปนี้มากเพราะผู้หญิงในรูปคือเมียฉันไม่ใช่คนอื่น จบมั้ย?"

         "............." พูดเสร็จก็เดาะลิ้นใส่แถมยังไล่สายตาไปทั่วร่างกายฉันเหมือนคนโรคจิต แล้วก็เปิดประตูยื่นมือถือตัวเองให้ไวท์ที่ยืนรออยู่ข้างนอก

         "โทรเสร็จแล้วรีบเอามาคืน ห้ามทำอย่างอื่น กูอนุญาตแค่ให้ยืมโทรอย่างเดียว!"

         ปังงงง!!!!!!!

         หลายวันต่อมา

        บ้านหมอเพ้นท์

         "คิดอะไรอยู่?"

        "แค่เห็นเดย์แล้วสงสารน่ะ วินว่าวันนี้ขวัญจะมามั้ย?"

        "ถ้าจนจะจบงานอยู่แล้วป่านนี้ยังไม่โผล่มา ก็คงไม่มาแล้วล่ะ" งานพิธีหมั้นของหมอเพ้นท์กับมะนาวเสร็จไปแล้วและตอนนี้กำลังกินข้าวด้วยกัน เป็นงานที่ไม่ค่อยใหญ่มาก แขกส่วนมาก็จะเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย เหล่าเพื่อนหมอทั้งหลายของหมอเพ้นท์ แล้วก็กลุ่มเพื่อนๆที่เป็นบิ้วตี้บล็อกเกอร์ของมะนาว ทุกคนกำลังทะยอยกลับกันแล้วแต่เดย์ยังแอบไปนั่งดื่มอยู่คนเดียวที่ใต้ต้นไม้ริมสระ ฉันกับมะนาวหวังมาตลอดว่าเราจะเจอขวัญที่นี่ แต่สุดท้ายก็ไม่มา...

         "อ้ะ! เอาโทรศัพท์หวานไปถ่ายรูปเดย์ทำไม?" อยู่ๆวินก็คว้ามือถือของฉันไปแล้วเปิดกล้องซูมไปที่เดย์อย่างหนักจนเห็นหน้าชัดเจนแม้กระทั่งแววตาเศร้าๆของเดย์จากนั้นก็กดถ่ายรัวๆ

         "ส่งไปให้เมียมันดู"

         "............"

         "เราเป็นแค่เพื่อน ทำอะไรมากไม่ได้หรอกสิ่งที่ทำได้ก็แค่นี้ จากนี้ก็แล้วแต่เขาจะตัดสินใจ เธอเองก็เลิกคิดมากเรื่องคนอื่นได้แล้ว ตัวเองก็ท้องอยู่เดี๋ยวส่งผลกระทบกับลูก ไม่ใช่ว่าเกิดมาแม่งชอบยุ่งเรื่องคนอื่นไปทั่ว ฉันไม่อยากให้ลูกเดือดร้อนเรื่องคนอื่นมากเกินไปเหมือนแม่มันหรอกนะ"

         "นี่วินด่าหวานอยู่หรอ?"

         "เปล่า ว่าแต่คุยอะไรกับเมียไอ้เดย์บ้าง?"

         "ไม่ต้องเผือกเรื่องชาวบ้านได้มั้ย?" เพราะฉันส่งรูปเดย์ให้ขวัญในแชท วินก็ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้เหมือนอยากดูด้วยทั้งที่ตัวเองเพิ่งว่าให้ฉันอยู่หยกๆ พอฉันเบี่ยงตัวหนีไม่ยอมให้ดู วินก็เอามือมาบีบคอฉันเบาๆจากด้านหลังทำให้รู้สึกจั๊กจี้มากกว่าที่จะเจ็บ จนฉันกลั้นหัวเราะไว้ไม่ได้จนต้องปล่อยเสียงหัวเราะออกมาและคงจะเสียงมากเกินไปจึงทำให้เดย์หันมามองก่อนจะหันกลับไปนั่งทำหน้าเศร้าคนเดียวอีกครั้ง

         ครืดดด!! ครืดดดดด!!!

         'ขวัญเอาของขวัญวางไว้ที่หน้าบ้านหมอเพ้นท์ เสียงหวานช่วยเอาให้มะนาวกับหมอเพ้นท์แทนหน่อยได้มั้ย และฝากขอโทษมะนาวด้วยนะ'

         'หวังว่าสักวันเราสามคนคงได้เจอกันอีก คิดถึง..'

        "หน้าบ้านงั้นหรอ...."

        "ใคร เมียไอ้เดย์?"

        "..........."

         ********* to be continued