“เฮ้อ ไม่ว่าจะเป็การใดๆก็ต้องอาศัยการปรับตัวทั้งนั้นแหละ” อี้เฟยเดินไปพลางบ่นไปพลาง ใบหน้านั้นงอง้ำลงน้อยๆ ต้องปรับตัวน่ะแน่นอนอยู่แล้ว แต่อย่างน้อยก็ควรที่จะให้เขามีเวลาเตรียมตัวเตรียมใจก่อนสักนิดก็ยังดีไม่ใช่รึ!
เมื่อได้ฉุกคิดถึงการหาที่หลับที่นอนแล้วเขาจึงได้ค่อยมองสำรวจตัวเองอย่างละเอียดจริงๆจังๆ และพบว่าในตอนนี้ตัวเขายังอยู่ในชุดฮั่นฝูโบราณหิมะสีขาวบริสุทธิ์ลวดลายพยัคฆ์เหนือเมฆอันประณีตงดงามที่ทำมาจากผ้าแพรเลื่องชื่อและหายากมาก ไม่เพียงแค่ผ้าที่หายากยังรวมถึงวิธีการตัดเย็บและปักอย่างประณีตจากช่างอาภรณ์ฝีมือเพียงหนึ่งเดียวอย่างยากยิ่งอีกด้วย เข้ารับกับชุดนี้ก็มีผ้าคาดหน้าผากก็ยังอยู่ รองเท้า รัดเกล้า หยกประดับเอว ของมีค่าเล็กน้อยที่ติดตัวสวมใส่ประดับตัวก่อนหน้านี้ยังคงอยู่ครบหมดทุกอย่าง
ชุดนี้ตัดเย็บมาเพื่ออี้อ๋องโดยเฉพาะ... แน่นอนว่าอ๋องอย่างเขาก็ต้องชอบอะไรที่มันงดงามและสูงศักดิ์สมฐานะชินอ๋องของตัวเองอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ถึงกับรั้นดิ้นรนถึงขนาดไปตามหาผ้าหายากไปตามหาช่างอาภรณ์ผู้นั้นหรอก ฉะนั้นที่มาของชุดนี้ที่ตัดเย็บมาเพื่อเขาอี้อ๋องโดยเฉพาะนี้เป็ชุดที่ได้รับพระราชทานจากเสด็จพี่ฮ่องเต้ของเขามาอีกทีอย่างไรเล่า!
“คิดแล้วก็คิดถึงเสด็จพี่อีกแล้ว”
ของดีของล้ำค่าหายากอะไรทุกอย่างในท้องพระคลังล้วนต้องถึงมือเขาก่อนผู้อื่นเสมอ ไม่ว่าจะเป็ตอนที่พระองค์ยังดำรงฐานะเป็เพียงแค่องค์ชายรอง รัชทายาท หรือกระทั่งเมื่อดำรงฐานะเป็ถึงฮ่องเต้ผู้ปกครองแคว้นแล้วก็ตาม
ของดีของล้ำค่าเงินทองอัญมณีใดๆล้วนไม่เคยคาดมือเขา... แต่การใช้ก็ยังมีข้อจำกัดอยู่บ้าง เพราะด้วยฐานะชินอ๋องอย่างเขาจะมือเติบเกินไปก็ไม่ดีเท่าไหร่
“ก็ถือว่า์รักใคร่เมตตาอ๋องอย่างข้าแล้ว”
อี้เฟยกล่าวพลางพยักหน้าเบาๆเนิบนาบด้วยกิริยาสำรวม... สิ่งที่ติดตัวเขามาไม่ใช่มีเพียงแค่เท่านั้นนะ ยังมีของประจำกายของอี้อ๋องด้วย!
กระบี่เทียนหู่ กู่ฉินซูเซียว ขลุ่ยเสวี่ยเหลียน แหวนจินหู่ แหวนจินหลง 5 สิ่งล้ำค่าของอี้อ๋องล้วนถูกห่อหุ้มรักษาเป็อย่างดี อีกอย่างที่น่าอัศจรรย์ใจอีกคือในหอผ้าขาวหิมะก็ยังมีของเฉกเช่น พู่กัน คัมภีร์หลายประเภทหลายสิบเล่มที่เขาชื่นชอบ เป็ต้น นอกจากนั้นก็ยังมีกระเป๋าเดินทางสีดำขนาดใหญ่มากอีกหนึ่งใบซึ่งอี้เฟยคาดว่าน่าจะเป็สิ่งของหรืออะไรที่เกี่ยวกับตนที่เซียนเฒ่าถีบส่งลงมาพร้อมกับตัวเขาเป็แน่
“เฮ้อ ดียิ่งๆ อย่างน้อย์ก็ยังไม่ถึงกับทอดทิ้งข้าไปเสียทีเดียว เอาไว้ข้าจะกลับไปคุกเข่าคำนับขอบคุณทีหลังแล้วกัน” อี้เฟยกล่าวเอื่อยๆพลางกอดห่อผ้าสีขาวหิมะล้ำค่าไว้แนบอก ก่อนที่จะลากกระเป๋าเดินทางสัมภาระใบใหญ่ที่มีล้อหมุนให้ลากด้วยตัวเองได้มุ่งหน้าต่อไป
ประเทศจีน, ปักกิ่ง เวลา 21.21 น
“ว้าว นั่นมัน! ยอดเยี่ยมเลย!”
ตอนนี้อี้เฟยไม่สามารถหยุดความตื่นเต้นของตัวเองได้อีกแล้ว... เขาเดินมุ่งหน้าออกจากสวนสาธารณะ ข้างหน้าเป็ถนนคอนกรีตจัดเป็ช่องหลายช่องที่เรียกว่า ‘เลน’ และบนถนนนั้นยังมีบางสิ่งบางอย่างวิ่งสวนกันไปมาอย่างรวดเร็วอีกด้วย!
“อืม มันคือ ‘ยานพาหนะ’ เรียกว่า ‘รถยนต์’ นี่เอง”
{‘ยานพาหนะ’ คือ เครื่องขับขี่ เครื่องนำไป ยานต่างๆมีเกวียน รถ เรือ เครื่องบิน เป็ต้น และนี่คือ ‘รถยนต์’ จัดหมวดหมู่เป็ยานพาหนะด้วยเช่นกัน}
“สิ่งประดิษฐ์ใหม่ๆของลูกหลานนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆเลย” อี้เฟยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมจริงๆ นี่มันยอดเยี่ยมมาก เขาตื่นเต้นจริงๆกับชีวิตใหม่นี้ รู้สึกขอบคุณ์เป็ที่สุดที่ถีบเขาลงมาที่นี่!
แต่ว่าด้วยตอนนี้เวลาก็น่าจะล่วงเลยมาถึงยามห้าย* หรือเวลา 21.00 น. แล้ว เขามิอาจจะมัวแต่ตื่นเต้นรั้งอยู่มองสำรวมนู้นนี้ได้ ต้องรีบหาที่พักให้ได้ก่อนค่อยออกมาสำรวจทีหลัง
“ต้องหา ‘รถโดยสารประจำทาง’ หรือ ‘รถแท็กซี่’ ที่เราสามารถนั่งได้”
{‘รถโดยสาร’ หรือ ‘รถโดยสารประจำทาง’ คือ รถบรรทุกคนโดยสารที่เดินทางที่กำหนดไว้ และเรียกเก็บค่าโดยสารเป็รายคนตามอัตราที่วางไว้หรือตลอดทาง ยกตัวอย่างเช่น ‘รถเมล์’ ‘รถไฟฟ้า’ ‘รถแท็กซี่’ เป็ต้น}
อี้เฟยมองรถบนถนนที่วิ่งสวนกันไปมาอยู่ตลอดแล้วจึงคิดไปถึงสิ่งหนึ่ง นั่นคือ ‘เกวียน’ ไม่แน่ว่าจำพวก ‘รถ’ พวกนี้คงจะพัฒนามาจากเกวียนอย่างนี้กระมัง เพื่อให้สะดวกสบายยิ่งขึ้น
เขาคิดว่า ใครๆที่หมายถึงประชาชนทุกคนที่มีเงินจ่ายก็คงจะสามารถมีรถได้กันทั้งนั้นสินะ อิสรเสรีมากๆเลย หากว่าเป็ในยุคสมัยของอี้อ๋องคงจะมีข้อจำกัดไม่น้อย อย่างเช่นว่า คนที่สามารถมีรถได้จะต้องเป็ราชวงศ์เท่านั้นนะ หรือว่าเป็พวกชนชั้นสูง อะไรประมาณนี้กระมัง หึๆ อ่า ที่นี่ดีๆจริงๆเลย น่าสนใจมาก!
อืม และเขาก็อยากจะมีรถเหมือนกัน!
“PK คอนโดมิเนียม หมายเลข 1101” อี้เฟยอ่านที่อยู่ตามกระดาษที่เขาเพิ่งค้นเจอภายในเสื้อด้านใน โดยหัวข้อของมันคือ ‘บ้าน’ ซึ่งจะเป็ที่พักของเขาต่อจากนี้ไป เขาไม่รู้ว่ามันจะมีลักษณะเป็แบบไหนหรือสถานที่อยู่ที่ไหน แต่ที่เขาคาดการณ์ไว้คือที่นั่นน่าจะตีค่าให้สมกับจวนอ๋องสำหรับอดีตชินอ๋องอย่างเขาหน่อยก็ดี
ไปดีกันเลยดีกว่า ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เซียนเฒ่าก็คงจะเมตตาหาที่อยู่ที่ดีหน่อยให้อ๋องอย่างเขากระมัง
“อืม ‘คอนโดมิเนียม’ เหรอ? ทำไมไม่ใช้คำว่า ‘บ้าน’ หรือไม่ใช่แบบบ้าน” เขากล่าวไปพลางคิดไปพลาง ก่อนที่ร้องอ๋ออย่างเข้าใจออกมา
{‘คอนโดมิเนียม’ คือ อาคารชุด (อธิบาย - มาจากคำภาษาอังกฤษว่า condominium คำว่าคอนโดมิเนียมในภาษาอังกฤษ เดิมหมายถึงการถือกรรมสิทธิ์ร่วมกันในอาคารขนาดใหญ่ที่แบ่งซอยเป็ส่วนต่าง ๆ ให้คนต่างครอบครัวพักอยู่ ต่อมาหมายถึง อาคารที่อยู่อาศัย อาคารสำนักงาน หรืออาคารอื่น ที่บุคคลสามารถแยกการถือกรรมสิทธิ์ออกได้เป็ส่วน ๆ โดยแต่ละส่วนประกอบด้วยกรรมสิทธิ์ในทรัพย์ส่วนบุคคลและกรรมสิทธิ์ร่วมในทรัพย์ส่วนกลาง กล่าวอย่างง่าย ๆ ก็คือ คอนโดมิเนียมไม่ใช่ตัวอาคาร แต่เป็การจัดการกรรมสิทธิ์ คือ การจัดการอาคารที่มีอยู่ ราชบัณฑิตยสถาน โดยคณะกรรมการบัญญัติศัพท์สถาปัตยกรรมศาสตร์ได้บัญญัติศัพท์คำ condominium ว่า อาคารชุด) }
“อ๋อ แบบนี้นี่เอง ก็เป็ที่อยู่อาศัยเหมือนกัน” เขาก้มลงอ่านข้อมูลของที่พักของตัวเองแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจคนเดียว
เพราะอี้เฟยมัวแต่ให้ความสนใจกับสิ่งที่ตัวเองกำลังอ่านอย่างตั้งใจจดจ่อเพื่อทำความเข้าใจให้เข้าใจจริงๆ โดยที่หารู้ไม่ว่าตัวเขาเองก็กำลังตกเป็ที่สนใจแก่ผู้อื่นอยู่ ก่อกวนให้ผู้พบเห็นต้องมองอย่างกับหลุดเข้าไปอยู่ภายในภวังค์วังวนเสน่ห์ร้ายของเ้าตัวเลยทีเดียว... เด็กหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลางดงามสง่าดุจดั่งคล้ายกับว่าหลุดออกมาจากภาพวาดของจิตรกรมือเอกที่ตั้งใจเสกสรรบรรจงวาดแต่ง เครื่องหน้าเข้ารับทุกสัดส่วนั้แ่หน้าผาก คิ้ว ดวงตา ขนตา จมูก แก้มเนียน ริมฝีปากล้วนใช้คำว่างดงามยิ่งนัก เส้นผมสีดำยาวสลวยจรดบั้นเอว ผิวกายเนื้อนวลสะท้อนกับแสงไฟข้างถนนมองดูคล้ายส่องประกายดุจผิวไข่มุกละเอียดลออ บุคลิกการยืนและการขยับกายต่างๆล้วนมีความสง่าผ่าเผยของตนเอง และความสง่างามนี้ก็ยิ่งเด่นเมื่ออี้เฟยอยู่ในชุดฮั่นฝูอันประณีตงดงามของยุคสมัยอี้อ๋อง
---------------------------------------
*ยามห้าย 21.00 – 22.59 น.
Talk
งื้ออออ แต่ท่านอ๋องงานดี!
ท่านอ๋องของเราคิดถึงเสด็จพี่ฮ่องเต้อีกแล้ว... ตอนนี้ท่านอ๋องรู้จักยานพาหนะ รถแท็กซี่ และคอนโดมิเนียมแล้ว ตอนหน้าทุกคนมาช่วยกันเป็กำลังใจให้ท่านอ๋องกันเถอะ!
38K
![[จบ] ย่างก้าวสู่วิถีเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705487675_48932925.webp)
