ในตอนนี้มีพวกเด็กๆกลุ่มแรกคือกลุ่มที่รอคอยอยู่ที่ ชายป่าที่เป็บริเวณติดกับสามหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุด ที่เด็กๆทั้งสามหมู่บ้านมักจะมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ และด้วยความที่เป็ญาติกันด้วยทั้งหมู่บ้านเลี่ยงหลินที่มีบ้านท่านปู่ท่านย่า หมู่บ้านเลี่ยงฮวงที่มีบ้านท่านตาท่านยาย หมู่บ้านเลี่ยงรุ่ยที่เป็ญาติเกี่ยวดองทางยวี่ยวี่น้อยนั่นเอง และพวกเขาเองก็มีความสนิทสนมกันั้แ่รุ่นบรรพบุรุษที่ก่อตั้งหมู่บ้านทั้งสามแห่งนี้ด้วยกันมา
ส่วนพวกเด็กๆอีกกลุ่มหนึ่งที่ส่งข่าวก็พากันวิ่งกันหน้าตั้งกันไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยกันเลยทีเดียว เร่งฝีเท้าเพื่อที่จะไปให้ถึงหมู่บ้านให้เร็วที่สุด
และที่สำคัญยวี่ยวี่น้อยเองก็พูดกำชับทุกๆคนก่อนจะมาส่งข่าวพวกผู้ใหญ่ว่า ต้องบอกแค่ผู้ใหญ่ในบ้านของพวกเราเท่านั้น ห้ามบอกคนอื่นอย่างเด็ดขาดเลย
ณ หมู่บ้านเลี่ยงหลิน
“เอ๊ะ…..นั่นถงถง กับ จ้วนสือ(เพชร) นี่เ้าคะทำไมพากันวิ่งหน้าตาตื่นแบบนั้นล่ะ..????”ท่านแม่
“ก็นั่นน่ะสิ แล้วพากันกลับบ้านมาแค่สองคนเท่านั้นเองเหรอ..??? แล้วหวงจิน? เจินจู? ยวี่ยวี่น้อย? หวงถง? ลู่ซือ? ลู่เซียน?เล่าไม่ได้กลับมาพร้อมกันหรอกเหรอ??”ท่านป้าสะใภ้
ท่านแม่กับท่านป้าสะใภ้ ที่เห็นลูกชาย/หลานชายของพวกนางที่วิ่งกันมามีสีหน้าที่แปลกๆ และพากันวิ่งเข้าไปหาท่านปู่ ท่านพ่อ และท่านลุงของพวกเขา พากันพูดอะไรกันก็ไม่รู้หลังจากนั้นพวกผู้ชายก็พากันวิ่งหามีด หาขวานกันให้วุ่นวายไปหมดเลย…!!!!
“เกิดอะไรกันขึ้นงั้นเหรอ….????”ท่านย่า
“ไม่ทราบเหมือนกันเ้าค่ะท่านแม่…!!!”ท่านแม่ กับ ท่านป้าสะใภ้
“ไปเตรียมพวกน้ำกับอาหารแห้งให้พวกท่านพ่อของพวกเ้าก่อนเร็วเข้า เดี๋ยวอย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลังนะ”ท่านย่า
“ได้เ้าค่ะท่านแม่…!!!”ท่านแม่ กับ ท่านป้าสะใภ้
“ทำไมถึงได้ดูรีบร้อนกันแบบนี้นะ อย่าให้มีอะไรที่ไม่ดีเกิดขึ้นเลย..!!!”ท่านย่า
“คงจะไม่มีหรอกเ้าค่ะ”ท่านป้าหวังลี่ (ท่านแม่ของพี่สาวลู่ซือ ลู่เสียน)
พวกท่านก็พากันมองเหล่าพวกผู้ชายกันอย่างงงๆ และวิตกกังวลไปด้วยเพราะสิ่งที่พวกท่านเห็นก็คือการเตรียมตัวเหมือนออกไปล่าสัตว์ และเตรียมพร้อมกับการต่อสู้ ไม่ว่าจะเป็ไปทางไหนก็ทำให้พวกผู้หญิงเองรู้สึกกังวลไปหมดเลย แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าที่จะถามในตอนนี้ เพราะกลัวว่าจะไปถ่วงเวลาในการเตรียมตัวของพวกผู้ชายกัน แค่รอจังหวะดีๆแล้วจะถามว่ามันเกิดอะไรกันขึ้น…???!!
ณ หมู่บ้านเลี่ยงฮวง
“จูเป่า สุ่ยจิง ที่พูดมานี่เื่จริงงั้นเหรอ…???!!!”ท่านตา
“จริงขอรับ ท่านตา ท่านพ่อ..!!!”ท่านพี่จูเป่า ท่านพี่สุ่ยจิง
“จุ้ยจึเ้าไปเตรียมมีดดาบ ขวาน เชือก เร็วเข้า!!!”ท่านตา
“ขอรับท่านพ่อ..!!!”ท่านลุง(พี่ชายแท้ๆของท่านแม่)
ทางด้านนี้พวกผู้ชายเองก็พากันรีบร้อนไม่แพ้กับทางตระกูลซุน ณ หมู่บ้านเลี่ยงหลินเลย
ณ หมู่บ้านเลี่ยงรุ่ย
“ลู่ป๋อ ลู่ฉี ไปนำทางปู่กับพ่อของเ้าเร็วเข้า…!!!”ท่านปู่ไป่ลู่อัน(น้องสามีของยวี่ยวี่น้อย)
“ได้ขอรับท่านปู่ ท่านพ่อ ตามพวกข้ามาเลยขอรับ..!!!”ลู่ป๋อ (ลูกของหลานชายยวี่ยวี่)
“เตรียมของเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหมลู่จิว ลู่จื้อ..???”ท่านปู่ไป่
“เรียบร้อยแล้วขอรับท่านพ่อ..!!”ไป่ลูจิว ไป่ลู่จื้อ (มีศักดิ์เป็หลานยวี่ยวี่)
“พวกข้านัดกับคนอื่นๆที่หมู่บ้านเลี่ยงหลิน และหมู่บ้านเลี่ยงฮวงไว้ที่ฐานลับของพวกข้าขอรับท่านปู่..!!!”หลานชายลู่ฉี
“ได้ๆ รีบไปเลย”ท่านปู่ไป่
“ท่านพ่อขอรับถ้าเป็จริงตามที่พวกเด็กๆบอกมา ข้าไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ..!!”ไปลู่จิว
“จริงไม่จริง เดี๋ยวก็จะรู้ในไม่กี่อึดใจแล้วรีบไปกันก่อน”ท่านปู่ไป่
“ขอรับท่านพ่อ…”ไป่ลู่จิว ไป่ลู่จื้อ
พวกผู้ชายทั้งสามหมู่บ้านที่ตอนนี้เร่งฝีเท้ากันออกจากหมู่บ้านของตัวเอง เพื่อไปยังฐานลับของพวกเด็กๆที่พวกเขามักจะนัดเจอกันที่ทางเชื่อมต่อระหว่างเส้นทางเข้าของทั้งสามหมู่บ้านนั่นเอง
“มากันแล้ว….พวกท่านพี่พาท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อๆๆๆ ของทุกๆคนมาโน้นแล้วล่ะ”ยวี่ยวี่ ชี้ไปทางคนกลุ่มใหญ่ที่กำลังมุ่งหน้ามาหาพวกนางกัน
“จริงด้วยพวกท่านมากันแล้วล่ะน้องเล็ก…”พี่สาวเจินจู
“น้องเล็ก แน่ใจนะว่าจะขอไปกับพวกท่านได้จริงๆน่ะ…???”พี่รองหวงจิน ถามอย่างกังวลนิดหน่อย
“ต้องได้สิพี่รอง ถ้ายวี่ยวี่ไม่ไปด้วยแล้วคนอื่นๆจะไปหาเ้าหมีดำตัวใหญ่นั้นเจอได้เหรอไงกัน…???”ยวี่ยวี่
“จริงด้วย….!!!”ทุกๆคน พากันตาโตไม่ได้คิดถึงเื่นี้กันเลย
“ใช่ๆ น้องเล็กพูดได้ถูกต้องเ้าค่ะพี่รอง ถ้าไม่ให้น้องเล็กไปด้วยแล้วพวกผู้ใหญ่จะไปหาเ้าหมีดำตัวนั้นได้อย่างไรกันล่ะเ้าคะ???? คนนำทางได้ก็มีแต่น้องเล็กของข้าคนเดียวเท่านั้น…!!!”พี่สาวเจินจู
“จริงเ้าค่ะ…”พี่สาวลู่ทั้งสองคน
ในระหว่างที่รอให้ทุกๆคนเดินมาถึงพวกนาง ยวี่ยวี่น้อยก็พยายามมองเส้นทางที่สังเกตได้ง่ายๆ เพื่อบอกทางกับพวกผู้ใหญ่ไปด้วย และนั่งมองซากเ้าหมีดำที่ดวงซวยตัวนี้อย่างอารมณ์ดี แต่ในขณะที่กำลังใช้ทักษะดวงตามองระยะไกลมากๆอยู่นั้น รอบๆบริเวณที่เ้าหมีป่าตัวนี้ตายดันมีขอนไม้ที่มีเห็ดหลินจือเสียด้วยนี่น่ะสิ…!!!
ยิ่งทำให้เ้ายวี่ยวี่น้อย ตาโต๊ตาโตแบบตื่นเต้นอีกครั้งพร้อมะโโหยงเหยงปรบมือด้วยความดีใจเป็อย่างมาก และพูดออกมาด้วยว่า….
“วันนี้เป็วันที่โชคดีมากๆเลยโชคดีที่สุด ได้โชคสองชั้นซ้อนเลย เป็การเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีมากจริงๆเล๊ยยยยยย….”ยวี่ยวี่น้อย
พวกพี่ๆ พากันมองมาที่เ้ายวี่ยวี่น้อยอีกครั้งอย่างนึกแปลกใจ และเริ่มใจเต้นรัวๆกันอีกรอบ เพราะเริ่มจะรู้สึกว่าน้องยวี่ยวี่ของพวกเขาจะต้องมีข่าวอะไรใหม่ๆอีกเป็แน่…!!!
“น้องเล็ก เ้าดีใจอะไรอีกเหรอบอกพี่สาวได้ไหม???”พี่สาวเจินจู
“ใช่แล้วล่ะเ้าค่ะพี่สาว ยวี่ยวี่จะพาทุกๆคนไปเอาซากหมีป่าตัวใหญ่ และก็………..”ยวี่ยวี่ หยุดพูดลากยาวคำสุดท้าย
“และก็…….????????”ทุกๆคนพากันลุ้นตัวโก่งรอคำพูดต่อไปของน้องเล็กของพวกเขากัน
“เห็ดหลินจือ…!!”ยวี่ยวี่
“ห๊าาาาาา…….!!!”ทุกๆคน
“เห็ดหลินจือ…???!!!”พวกท่านพี่ และพี่สาวที่ติดตามต่างพากันอ้าปากค้าง ตื่นใกันไปหมดแล้วที่ได้ยินคำว่าเห็ดหลินจือจากปากน้องเล็กของพวกเขากัน
พวกเด็กๆเองถึงแม้ว่าจะไม่เคยเห็นเห็ดหลินจือกัน แต่ก็รับรู้ว่ามันคือสมุนไพรตัวหนึ่งที่มีราคาสูงมากๆ และหายากอีกด้วย…!!!
“เด็กๆ พาพวกน้องๆพี่ๆกลับเข้าหมู่บ้านไปก่อนเลยนะเข้าใจไหม…???”ท่านปู่ซุนของยวี่ยวี่
“ได้ขอรับ…”เหล่าบรรดาพวกพี่ชาย
“ไม่กลับเ้าค่ะท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุงลุง น้องชาย หลานชาย”ยวี่ยวี่
“เอ่อ………!!!”ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ น้องชาย หลานชาย
เ้ายวี่ยวี่น้อย เอ่ยเรียกขานตามศักดิ์ทีไรท่านปู่ไป่ที่เป็น้องชายฝาแฝดของสามีที่อายุได้แค่เพียง 3 วันที่ตายไปแล้ว กับลูกชายของท่านปู่ไป่อีกสองคนที่มีศักดิ์เป็หลานชายก็กระอักกระอ่วนทุกทีสิ…!!!
แต่ก็มีคนอีกฝ่ายหนึ่งที่มักจะยิ้มล้อเลียนอย่างพออกพอใจในคำเรียกขานของยวี่ยวี่น้อยเอง ก็คงจะไม่พ้นเหล่าพวกท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุงลุง สองคนของนางนั่นแหละที่เป็เพื่อนสนิทกันมาในทุกๆรุ่น
เคยพูดกันหลายต่อหลายรอบแล้วว่าไม่จำเป็ที่จะต้องไล่เลียงพูดตามลำดับญาติแบบนี้กัน แต่มีหรือที่ทางท่านปู่ ท่านตาจะยอม พากันเสี้ยมสอนเ้ายวี่ยวี่น้อยว่านางนั้นเป็อะไรกับพวกคนหมู่บ้านเลี่ยงรุ่ยกันบ้าง เวลาเจอหน้าท่านปู่ไป่ของพวกท่านพี่ให้เรียกว่าอะไร เจอหน้าลูกชายทั้งสองคนของท่านปู่ไป่ต้องเรียกว่าอะไร สอนแบบนี้อยู่บ่อยๆจนเ้ายวี่ยวี่น้อยก็จดจำได้แม่นยำเลยทีเดียว
แรกๆก็มีบ้างที่ยังเรียกขานไม่ถูกต้องเพราะเรียกตามบรรดาท่านพี่ของนางนั่นเอง
“ลูกรักเ้าไปไม่ได้นะ ในป่ามันอันตรายเกินไปกลับไปกับพวกท่านพี่ของเ้าก่อน รอพวกพ่อที่หมู่บ้านเลี่ยงหลินนะยวี่ยวี่น้อย”ท่านพ่อ
“ใช่แล้ว ยวี่ยวี่น้อย”ท่านปู่ ท่านตา ท่านลุงลุง ท่านอาอาต่างพากันเกลี่ยกล่อมเ้าน้อยกันหมด
“ยวี่ยวี่คงจะฟังคำของทุกๆคนในตอนนี้ไม่ได้หรอกนะเ้าคะ”ยวี่ยวี่
ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านปู่ไป่(น้องชาย) ต่างก็เริ่มเหงื่อตกกันก่อนแล้ว เพราะพวกท่านแต่ละคนไม่เคยขัดใจเ้ายวี่ยวี่น้อยกันได้เลยนี่แหละสำคัญนักล่ะ!!!!
“ทำอย่างไรกันดีเล่า พวกท่านแม่ก็ไม่ได้ติดตามพวกเรามาด้วยสิ”ท่านลุงหม่าจุ้ยจึ(พี่ชายท่านแม่)
“ก็นั่นน่ะสิ แล้วผู้ใดจะดุยวี่ยวี่น้อยเล่า ข้าไม่เอาหรอกนะจะบอกให้ ข้ากลัวหลานสาวงอนข้าน่ะ ใครอยากพูดว่าก็ไปเลย..!!”ท่านลุงซุนจินเถียว(พี่ชายท่านพ่อ)
“ข้าก็ไม่…!!!”บรรดาท่านลุง ท่านอา หรือมีลำดับการเรียกที่เป็หลานชายสองคน ต่างก็พากันปฎิเสธหน้าที่นี้กันหมด ทำให้ท่านพ่อทำสีหน้าบอกไม่ถูกอยู่ผู้เดียวเลยจริงๆ
“หรือว่าจะตามพวกท่านแม่มาพูดเองจะดีกว่าไหมขอรับ…???!!”ท่านพ่อ รีบหาทางออกให้ตัวท่านเองด้วยเช่นกัน ผู้ใดจะเอาตัวเองไปเสี่ยงไม่ให้ลูกสาวไม่รักกันเล่า!!!
“หยุดก่อนได้ไหมพวกเ้าน่ะ..!!! ถามเหตุผลหลานสาวข้าก่อนว่าทำไมกัน???”ท่านตา
“ขอรับ…!!!”ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา
“อะแฮ่ม……อะแฮ่ม…..”ท่านพ่อ
“ยวี่ยวี่น้อยของพ่อ เ้าบอกพ่อกับทุกๆคนได้ไหมลูกรักว่าเพราะอะไรถึงไม่อยากกลับหมู่บ้านก่อน???
“ก็เพราะว่าถ้าไม่มียวี่ยวี่ไปด้วย แล้วท่านพ่อ ท่านปู่ ท่านตา ท่านลุงลุง น้องชาย หลานชาย จะไปแบกซากเ้าหมีดำได้เหรอเ้าคะ…??? ไปกันถูกทางเหรอเ้าคะ…???”ยวี่ยวี่น้อย
“..............!!!!”ท่านพ่อ ท่านปู่ ท่านตา ท่านลุงลุง ท่านปู่ไป่(น้องชาย) ท่านอาอา(หลานชาย)
สุดท้ายแล้วก็ต้องพาพวกเด็กๆไปกัน โดยเฉพาะเ้ายวี่ยวี่น้อยลูกสาว/หลานสาว/พี่สะใภ้/ท่านย่าใหญ่ แล้วแต่ตามศักดิ์ลำดับญาติที่วุ่นวายของทั้งสามหมู่บ้านจะเรียกขานยวี่ยวี่น้อยกันนั่นเอง…!!!! เพราะถ้าไม่พานางไปด้วยจะไปหาหมีป่าได้จากที่ใดกัน
แต่ที่แน่ๆระหว่างการเดินทางตามเส้นทางที่ยวี่ยวี่น้อยกำลังบอกอยู่นี้ พวกท่านทุกๆคนเองก็นึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่ายวี่ยวี่น้อยนั้นรู้ได้อย่างไรกันว่ามีหมีดำตายอยู่ที่ไหน??? แต่พวกท่านอยากจะให้พวกผู้หญิงเป็ฝ่ายถามยวี่ยวี่น้อยเสียมากกว่า เพราะพวกนางจะรู้จักใช้คำพูดได้ถูกต้องมากกว่านั่นเอง
*****************
ยวี่ยวี่น้อยของเรากำลังจะเป็ผู้นำเส้นทางให้ทุกๆคนไปขนซากหมีป่าตัวใหญ่ออกไปขายกัน และยังมีของแถมเป็เห็ดหลินจืออีกด้วยที่ยวี่ยวี่น้อยเองก็พึ่งสังเกตเห็น เพราะจะต้องระบุตำแหน่งและเส้นทาง ทำให้ต้องใช้ทักษะดวงตามองระยะทางไกลให้ชัดเจนมากขึ้น…!!!
##########
พูดคุยเื่คำเรียกขานของแต่ละคนกันเ้าค่ะ
ยวี่ยวี่นั้นได้แต่งงานดึงดวงชะตาให้หลุดพ้นจากความตายเมื่อตอน 1 หนาวดังนั้นลำดับญาติที่เรียกอาจจะวุ่นวายและงุนงงบ้าง แต่ไร้ท์ขอเขียนตามชื่อตรงตัวจะได้ไม่งงกันด้วยนะเ้าคะ
คนทางหมู่บ้านเลี่ยงรุ่ย จะเรียกขานยวี่ยวี่ว่าฮูหยินใหญ่เสียมากกว่า
ท่านปู่ไป่ลู่เพ่ย = ท่านปู่ไป่(น้องชายสามีของยวี่ยวี่)
ไป่ลู่จิว (มีศักดิ์เรียกว่าหลานชาย)
ไป่ลู่ป๋อ หลานชาย อายุ 12 ปี
ไป่ลู่ฉาน หลานชาย อายุ 11 ปี
(ลู่ป๋อ ลู่ฉานจะเรียกว่าหลานเล็กแทนนะเ้าคะ แต่พวกเขาเรียกยวี่ยวี่ว่า ท่านย่าใหญ่)
ไป่ลู่จื้อ (มีศักดิ์เรียกว่าหลานชาย)
ไป่ลู่ฉี หลานชาย อายุ 11 ปี
ไป่ลู่เหวิน หลานชาย อายุ 10 ปี
(ลู่ฉี ลู่เหวิน เรียกว่าหลานเล็ก)
***** เขียนไปไร้ท์ก็งงไปเองด้วยเหมือนกันเ้าค่ะ ฮ่า…ฮ่า …*******
1K
