รักร้าย นายจอมโหด

~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~

Ep.26

วันนี้ฉันมานั่งเล่นที่ผับคาเอลมาจัดการเรื่องเอกสารอื่นๆฉันก็มานั่งรอที่ห้องvip ดูบรรยากาศไปเรื่อย เสียงเพลงดังบรรยากาศครึกครื้นแต่ฉันได้แต่นั่งอยู่แต่ในนี้เพราะคาเอลไม่ยอมให้ออกไปข้างนอก

"เจอกันอีกแล้วนะครับเจ๊ อ่ะผมให้"

ลูคัสเดินเข้ามาหน้าตายิ้มแย้มเจายื่นดอกกุหลาบหนึ่งดอกให้ฉัน

"ให้ฉันเหรอ ทำไม"

"เพราะผมอยากให้"

ผมยื่นมือรับแบบงงๆแต่ก็รู้สึกดีนะเหมือนโดนเด็กน่ารักๆแอบชอบแบบนี้

"ชอบคุณนะ"

"ถ้าเจ๊ชอบผมจะให้เจ๊ทุกวันเลย"

"มากไปล่ะมึง นี่เห็นกูใจดีหรือไงถึงเล่นไม่เลิก"

"ใครบอกผมจริงจังนะ"

ลูคัสหันไปต้องหน้าคาเอลทันทีว่าเขาไม่ได้พูดเล่น แล้วหันกลับมามองฉันอีกที่ด้วยสีหน้าจริงจัง

"ถึงเจ๊จะเป็นแฟนเฮียแต่ผมจริงจังนะ ผมไม่ใช่เด็กแล้วผมอยากให้เจ๊มองผมเหมือนผู้ชายคนนึง"

"แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่ได้คิดกับนายแบบนั้นอยู่ดี ฉันคิดกับนายเหมือนน้องชายฉันมากกว่า"

"ผมไม่สนอ่ะ ยังไงผมก็จะแย่งเจ๊มาจากเฮียเองคอยดูเถอะ"

"ยากหน่อยเว้ย กูไม่ยอมยกวาเลนให้มึงง่ายๆหรอก"

"เฮียคอยดูเลยแล้วอย่ามาร้องไห้ละกัน"

"เออ! ถ้ามึงแน่ก็ลองดูเดี่ยวหาว่ากูใจร้าย"

คาเอลยิ้มร้ายกาจจนลูคัสแลบลิ้นใส่แล้วมานั่งข้างฉันแววตาออดอ้อนนั้นอะไร ทำไมมองฉันแบบนั้นกันเนี๊ยช่วงนี้ดวงความรักฉันพุ่งหรือไงกัน

"เจ๊จะดื่มอะไรไหมผมสั่งให้"

"เสือก!"

คาเอลพูดดักลูคัสจนฉันแทบจะเอาขวดปาหัวเมื่อลูคัสทำหน้าเหมือหมาหงอยมาซบแขนฉัน ทำให้คาเอลทำท่าจะมากระชากลูคัสออกไปแต่ฉันชี้นิ้วห้ามไว้ก่อน

"หยุดนะคาเอล นายจะใจร้ายกับลูคัสแบบนี้ไม่ได้นะน้องยังเด็ก"

"มันพึ่งบอกเมื่อกี้ว่าไม่เด็กแล้ว"

ขวับ~ฉันหันไปมองหน้าลูคัสทันที เออจริงสิเขาก็พึ่งพูดอยู่หยกๆ แต่การกระทำและสีหน้าแววตาของลูคัสนั้นมันเหมือนกับเด็กๆอ้อนขอขนมจริงๆนะ ฉันเลยอดสงสารเวลาคาเอลดุลูคัสไม่ได้เลย ไม่ได้ฉันต้องปกป้องเขาจากคนโหดร้ายแบบคาเอล

"ไม่รู้เหละแต่ต่อไปนายห้ามว่าลูคัสอีก"

"แต่มัน.."

"ไม่มีแต่ ต่อไปนี้ลูคัสก็เหมือนน้องชายฉันโอเคไหม"

"ถ้าฉันบอกไม่ละ"

"งั้นฉันจะเลื่อนสถานะ"

"ก็ได้เว้ย! ดูดิวาเลนมันแลบลิ้นใส่ฉัน"

ฉันหันไปมองตามก็ไม่เห็นลูคัสแลบลิ้นใส่คาเอลแถมยังทำหน้าตาหน้าสงสารอีกต่างหาก แหมก็จะไม่ให้เข้าข้างได้ไงก็ทำตัวเหมือนเด็กขนาดนี้

เวลาผ่านไปจนถึงเที่ยงคืนคาเอลเลยชวนฉันกลับส่วนลูคัสกลับไปก่อนแล้ว

"ไปนอนคอนโดฉันไหม"

"ทำไมต้องไป"

"ก็แค่อยากให้ไป ไปนะ"

"ไม่! ง่วงแล้วจะกลับไปนอนบ้าน"

"ไปเถอะนะครับ ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อยแค่นอนกอดกันเฉยก็ได้"

"ไม่!"

"น๊า ขอร้องน๊า นะคร้าบบ อยากกอดให้ชื่นใจหน่อยนะครับ"

คาเอลทำหน้าตาเว้าวอนยิ้มกริ่ม ก็นะตั้งแต่ครั้งนั้นฉันก็ไม่เคยไปค้างที่คอนโดเขาเลย

"ก็ได้ แต่พรุ่งนี้ฉันจะไปสนามด้วย"

"จะไปทำไม ถ้าจะไปหาไอ้ลูคัสไม่ให้ไป"

"เปล่าสะหน่อย ฉันจะไปเฉยๆเผื่อได้ไอเดียใหม่ๆบ้าง"

"ก็ได้ครับผม"

คาเอลโยกหัวฉันไปมาเขายิ้มอ่อนโยนให้ฉันแบบนี้ทุกครั้ง จากคนที่เย็นชามาแสดงการออดอ้อนแบบนี้ในมุมที่คนอื่นไม่เห็นมีแค่ฉันเท่านั้นก็ทำให้ฉันยิ้มตามได้แล้ว