บทที่ 23 ไม่ขอเป็คนตระกูลเย่อีกต่อไปในชาตินี้ 1
“เ้า!”
ผู้าุโใหญ่ชี้หน้าเย่ฉวนอย่างเกรี้ยวกราดและใบหน้าของเขาก็กลายเป็สีน้ำเงินคล้ำด้วยโทสะ
เย่ฉวนเหลือบมองผู้าุโใหญ่และคนอื่น ๆ นิ่ง ชายหนุ่มแสยะยิ้มและเอ่ยขึ้น “ผู้าุโใหญ่ เราตกลงกันแล้วว่าการประลองแบบชี้เป็ชี้ตายเป็เื่ระหว่างข้ากับเขา แต่ท่านกลับเริ่มโจมตีอย่างฉับพลัน หึ ๆ ผู้าุโใหญ่ ท่านนี่ไร้ยางอายเสียจริง ๆ! ทุกคนกำลังมองอยู่ ท่านไม่กลัวว่าตระกูลเย่จะกลายเป็ตัวตลกงั้นหรือ?”
ได้ยินสิ่งที่เย่ฉวนพูดออกมา ทุกคนโดยรอบก็พากันมองมาที่คนตระกูลเย่ด้วยสายตาเหยียดหยาม
คราแรกตกลงกันไว้ว่านี่จะเป็การท้าประลองแบบตัวต่อตัว แต่ตระกูลเย่กลับกรูเข้ามาต่อสู้พร้อมกัน นี่ไม่ใช่การต่อสู้แบบตัวต่อตัวแล้วแต่เป็หมาหมู่!
ใกล้กับลานประลอง ทุกคนต่างพูดถึงเื่นี้!
ในอีกด้านหนึ่ง หลี่หยูกับคนอีกสองคนมองหน้ากัน และในดวงตาของพวกเขาก็ปรากฏรอยยิ้มลึกลับ
ความผิดพลาด!
ความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง!
พวกเขาไม่นึกเลยว่าเย่หลางจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่ฉวน แม้ว่าเขาจะบรรลุขั้นผสานลมปราณแล้วก็ตาม!
สำหรับสามตระกูลที่เหลือแล้ว เื่นี้นับว่าเป็เื่ดีเห็น ๆ!
หลี่หยูยืนขึ้น เขามองที่ผู้าุโใหญ่ตระกูลเย่ “ผู้าุโใหญ่ ท่านเชิญเรามาดูการประลองนะ ดังนั้นแล้วท่าน้าให้เราดูคนตระกูลเย่ของท่านรุมประชาทัณฑ์ชายหนุ่มคนหนึ่งแทนหรือ?”
อีกด้านหนึ่ง จางเลี่ยก็แสยะยิ้มและเอ่ยขึ้น “นี่หรือการต่อสู้แบบชี้เป็ชี้ตายในตำนาน? ทันทีที่อยู่บนสังเวียนชี้ชะตา ท่านก็เริ่มสู้แบบหมาหมู่เลยหรือนี่? เื่นี้ข้าล่ะอยากหัวเราะจริง ๆ เชียว…”
เจียงเหนียน ผู้ครองคฤหาสน์เหลือบมองผู้าุโใหญ่และเอ่ยเ็า
“ผู้าุโใหญ่ ทุกคนกำลังมองท่านอยู่นะ!”
สีหน้าของผู้าุโใหญ่ดูย่ำแย่อย่างยิ่ง เขาเหลือบมองเย่หลางที่อยู่ข้างเขา ในตอนนี้เกราะที่เย่หลางสวมใส่อยู่ได้แตกเป็ชิ้น ๆ แล้ว!
ไม่เพียงเท่านั้น แต่ตรงปากของเย่หลางยังมีเืไหลอย่างต่อเนื่อง เห็นชัดว่าเขากำลังทรมานจากอาการาเ็สาหัสภายใน!
“หากเขาสู้ต่อ เขาจะต้องถูกเย่ฉวนฆ่าตายแน่!”
คิดดังนี้แล้ว ผู้าุโใหญ่ก็กำหมัดทั้งคู่ช้า ๆ!
ตอนนั้นเอง เย่ฉวนที่อยู่ไม่ไกลนักก็พลันยิ้มออกมาและเอ่ยขึ้น “ดูเหมือนว่าผู้าุโใหญ่จะไม่ปล่อยให้ข้าสู้กับเขาตัวต่อตัวเสียแล้ว แต่ท่านก็ไม่มีเหตุผลที่จะกำจัดข้า! มาเถอะ เอ่ยออกมา ข้ากำลังฟังท่านอยู่! ทุกคนกำลังฟังท่านอยู่!”
ผู้าุโใหญ่เหลือบมองเย่ฉวน “เย่ฉวน ข้าสงสัยว่าการประลองนี้ไม่ยุติธรรม เ้าต้องโกงแน่ ๆ เ้า…”
ถึงจุดนี้ เย่ฉวนพลันชี้หน้าผู้าุโใหญ่อย่างเดือดดาล “โกง? ไอ้สุนัขเฒ่า เ้ายังหน้าไม่อายได้มากกว่านี้อีกหรือเนี่ย? ข้าสู้กับเขาตัวต่อตัว แต่พอข้าชนะ ท่านก็หาว่าข้าโกงงั้นหรือ? หน้าท่านนี่มันหนายิ่งกว่าฝ่าเท้าข้าเสียอีก!”
ผู้าุโใหญ่ออกคำสั่งอย่างไร้ปรานี “พี่น้องตระกูลเย่ทั้งหลาย เย่ฉวนต่อต้านผู้ใหญ่และเริ่มขบถต่อเรา ฆ่ามันให้ตายต่อหน้าข้าซะ!”
เห็นชัดว่าเขากระเหี้ยนกระหือรือจะสังหารเย่ฉวนเสียจนไม่สนอะไรอย่างอื่นแล้ว!
“โห้!” ใกล้กับลานประลองก็มีเสียงฮือฮาดังขึ้น!
“ตระกูลเย่ช่างหน้าไม่อายจริง ๆ! พวกเขาไม่อาจทนต่อการพ่ายแพ้ได้!”
“ไม่เพียงแต่พวกเขาจะแพ้ไม่ได้ มันยังเป็เื่ขายหน้าอย่างยิ่งอีกด้วย ถ้าใครคนอื่นชนะมันก็จะกลายเป็เื่ขี้โกงไปงั้นหรือ? หรือว่านี่คือสันดานของผู้าุโใหญ่ตระกูลเย่?”
“เขาจะมีทางเลือกใดเล่า? ผู้ถูกเลือกนั่นคือหลานชายของเขา! เขาจะปล่อยให้หลานตัวเองตายได้อย่างไรเล่า? แต่ถึงเป็เช่นนั้นก็ยังเป็เื่หน้าไม่อายที่ทำเช่นนี้อยู่ดี!”
"..."
บนอัฒจันทร์ ชายกลางคนจากเมืองเหยียนและสตรีโฉมงามจากเมืองลั่วต่างสบตากันพลางส่ายหน้า ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยแววดูถูกที่ไม่อาจปิดบัง
รอบลานประลองแห่งความเป็ความตาย บรรดาพลหน้าไม้ต่างจ้องมองกันอย่างไร้คำพูด ในตอนนี้ผู้าุโใหญ่ก็คำรามเกรี้ยวกราด “ทำไมพวกเ้าไม่ฆ่ามัน?”
บรรดาผู้คุ้มกันลังเล จากนั้นขณะที่พวกเขากำลังจะลงมือแต่ ในตอนนั้นเองเสียงหนึ่งพลันดังออกมาจากที่ ๆ หนึ่ง “ท่านปรมาจารย์ออกจากการเก็บตัวทำสมาธิแล้ว!”
ได้ยินคำพูดเหล่านี้ ผู้าุโใหญ่ก็ตัวสั่นระริกเล็กน้อย เขามองที่หน้าประตูจวนตระกูลเย่และเห็นชายกลางคนผู้หนึ่งออกมาช้า ๆ
บุคคลนี้ก็คือประมุขคนปัจจุบันของตระกูลเย่ เย่ชาง! และเขายังเป็ผู้มีพลังฝีมือแข็งแกร่งที่สุดในตระกูลเย่!
“คารวะท่านปรมาจารย์!”
ทุกคนในสนามต่างโค้งคำนับลง
เย่ฉวนเหลือบมองเย่ชางและไม่เอ่ยอะไร
เย่ชางเดินเข้ามายังลานประลองตัดสินความเป็ตาย เขาเหลือบมองผู้าุโใหญ่และเอ่ยขึ้น “เ้าทำบ้าอะไรลงไป!”
สีหน้าของผู้าุโใหญ่น่าเกลียดลงเล็กน้อยขณะที่เขาโค้งคารวะเล็กน้อยและเอ่ยตอบ “ท่านปรมาจารย์!”
เย่ชางเมินผู้าุโใหญ่เสีย เขากลับประสานมือและโค้งคำนับโดยรอบ
“ทุกท่าน ข้าต้องขออภัยด้วยที่เกิดเหตุเช่นนี้ขึ้น!”
หลังจากนั้นเขาก็เหลือบมองผู้าุโใหญ่ “นับจากบัดนี้เป็ต้นไป เ้าไม่ใช่ผู้าุโใหญ่อีกต่อไปและถูกลดขั้นลงเป็ผู้าุโธรรมดา เ้าจะไม่มีกลับมาอำนาจอีกเลยตลอดชีวิต!”
ได้ยินดังนี้ สีหน้าของผู้าุโใหญ่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยและกำลังจะพูด แต่เย่ชางก็มองไปทางเย่ฉวน “เรามาจบเื่นี้กันเถอะดีไหม?”
เย่ฉวนส่ายหน้า เขาชี้ไปที่เย่หลางผู้อยู่ใกล้เคียง “การต่อสู้ตัดสินความเป็ความตายระหว่างข้ากับเขายังไม่จบขอรับ!”
ได้ยินคำพูดของเขา เย่ชางก็ย่นคิ้วเล็กน้อย
ถึงตอนนี้ผู้าุโใหญ่กับกลุ่มผู้าุโก็เดินมาอยู่ข้าง ๆ เย่ชาง ผู้าุโใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอุบอิบ “ท่านปรมาจารย์ เย่หลางเป็ผู้ถูกเลือกผู้ที่มีนิมิต์และโลกด้วยนะขอรับ อนาคตของเขาก้าวไกลไร้ที่สิ้นสุด แม้เขาจะพ่ายแพ้ให้เย่ฉวน แต่ตันเถียนของเย่ฉวนก็แตกสลายไปแล้วทำให้ตอนนี้เขากลายเป็ผู้พิการ ชีวิตนี้เขาจะเป็ได้ไม่มากไปกว่าอันธพาลและแน่นอนว่าเป็ไปไม่ได้ที่เขาจะได้ออกจากเมืองชิงนี้นะขอรับ”
เย่ชางมองผู้าุโใหญ่อย่างเหินห่าง “ก็เพราะเ้าไม่ใช่หรือไง จุดตันเถียนของเขาเลยแตกสลาย ข้าพูดถูกไหม?”
ผู้าุโใหญ่กำหมัด “ใช่ขอรับ! ปรมาจารย์ เขาไม่มีอนาคตแล้ว แต่เย่หลางมีอนาคตไม่สิ้นสุด ไว้ชีวิตเขาในวันนี้ ในภายภาคหน้าเขาต้องชนะนำเกียรติยศและชื่อเสียงอันขจรไกลมาให้ตระกูลเย่แน่นอนขอรับ!”
บรรดาผู้าุโรอบด้านต่างเห็นด้วย
เย่หลางไม่อาจถูกสังหารได้!
เพราะว่าเขาเกี่ยวพันกับการได้เกียรติและการเสื่อมเกียรติของตระกูลเย่ในภายภาคหน้า!
เย่ชางเงียบไป
ทุกตระกูลล้วน้าอัจริยชน ตันเถียนของเย่ฉวนถูกทำลาย จึงเป็ไปไม่ได้ที่เขาจะรับผิดชอบตระกูลเย่ได้ในอนาคตอย่างไม่ต้องสงสัย กลับกัน เย่หลางคนนี้คือผู้ถูกเลือกที่มีนิมิต์และโลกอยู่!
ตระกูลเย่้าใครสักคนอย่างเขา!
คิดดังนี้แล้ว เย่ชางก็มองเย่ฉวน “นับจากบัดนี้ไป การปฏิบัติต่อเ้าก่อนหน้านี้ทั้งหมดจะเป็ไปเช่นเดิมยกเว้นเื่ตำแหน่งทายาทตระกูล เื่นี้ขอให้จบลงที่นี่ เ้าเข้าใจหรือไม่?”
เย่ฉวนยิ้ม
รอยยิ้มของเขาดูเศร้าและมืดมน!
เย่ฉวนมองเย่ชาง “ความจริงแล้ว ท่านปรมาจารย์น่าจะรู้เื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในจวนตระกูลเย่เมื่อนานมาแล้ว ทว่าท่านปรมาจารย์กลับไม่ออกมาห้ามปรามแต่กลับตามใจผู้าุโใหญ่ผู้ปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ เดาว่าท่านปรมาจารย์คงไม่เพียงแต่จะกลัวผู้าุโใหญ่กับคนอื่น ๆ แต่ยังกลัวข้าด้วย ท่านกลัวว่าข้าจะเป็ภัยต่อท่านหากข้าเติบโตเร็วเกินไปสินะขอรับ?”
ดวงตาของเย่ชางหรี่ลงเล็กน้อยและเอ่ยขึ้น “เ้านี่มันปากสว่างจริง ๆ!”
88
