ห้องพักนักศึกษาหญิงขนาดสี่คูณสี่เมตร บนชั้นห้าของหอพักเก่าที่เพิ่งผ่านการซ่อมแซมใหญ่ กลิ่นสีทาอาคารยังคงจางๆ แต่ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเฉพาะตัวของสตูดิโอชั่วคราว—กลิ่นน้ำมันลินซีด (Linseed oil) กลิ่นกำมะถันจากน้ำมันสน และกลิ่นดินสอถ่านที่ฟุ้งอยู่ในอากาศเหนือม้วนผ้าใบที่กองอยู่ตรงมุม
แสงไฟสปอตไลต์สำหรับงานศิลปะสาดกระทบไปยังร่างเปลือยเปล่าที่ยืนโพสท่าอยู่กลางห้อง ปรายฝน นักศึกษาสาวคณะวิจิตรศิลป์ชั้นปีที่สาม กำลังทำหน้าที่เป็แบบให้กับจิตรกรชื่อดังระดับประเทศ—อาจารย์เมฆ
เขาบอกให้เธอโพสท่า 'วีดัล' (Vidal Pose) คือการยืนหันหลังกึ่งข้าง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มือหนึ่งกำผ้าสีน้ำตาลเข้มไว้แนบสะโพก อีกมือหนึ่งยื่นออกไปเหมือนกำลังคว้าอากาศ ท่าทางนั้นแสดงถึงความเปราะบางและความปรารถนาไปพร้อมกัน
“ดีมากครับปรายฝน” เสียงทุ้มแหบของเมฆดังขึ้น แว่นทรงกลมของเขาสะท้อนแสงไฟ เขาใช้ปลายพู่กันชี้ไปที่ไหล่ของเธอโดยไม่แตะต้อง “ไหล่ซ้ายต่ำลงอีกนิด… ให้เห็นเส้นกระดูกไหปลาร้าที่ชัดเจนขึ้น”
ปรายฝนพยายามทำตาม ใบหน้าของเธอนิ่งสนิท แต่ภายใต้แสงที่ขับเน้นรายละเอียดของกล้ามเนื้อและิั เธอกำลังสั่นเทิ้ม ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็ความตื่นเต้นและความอับอายที่ตีกันอยู่ในอก
เธอรู้ว่านี่คือโอกาสครั้งใหญ่ที่จะได้ใกล้ชิดกับศิลปินที่เธอเทิดทูน แต่การยืนเปลือยเปล่าต่อหน้าชายผู้เป็ไอดอล—และมีข่าวลือว่ามีครอบครัวแล้ว—มันเป็เื่ที่เกินกว่าที่เธอคาดคิดว่าจะต้องเผชิญในชีวิตจริง
เมฆกำลังวาดภาพ เงาในเรือนหอ ซึ่งเป็ภาพสะท้อนของความเหงาและความปรารถนาที่ถูกปิดกั้น เขาจ้องมองเรือนร่างของปรายฝนอย่างตั้งใจ แต่สายตาของเขามันเริ่มไม่ใช่มองในฐานะศิลปินอีกต่อไป
เสื้อเชิ้ตสีเทาของเขามีคราบสีเปรอะเปื้อนอยู่ประปราย สะท้อนถึงการทำงานหนัก แต่ตอนนี้เหงื่อชื้นๆ ได้เริ่มซึมตามไรผม และลมหายใจของเขาก็หนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ
“ผ้าตรงนี้…” เมฆพูดเบาๆ เขาละจากขาตั้งรูปภาพ เดินเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า “มันตกลงไปเยอะเกินไป ต้องให้ผ้าเป็เส้นนำสายตา…”
เขาเอื้อมมือมาปรับผ้าที่โอบรอบสะโพกของเธอ แต่แทนที่จะจับแค่ผ้า มือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยคราบสีอะคริลิกของเขากลับพลาดไปััิับริเวณบั้นท้ายด้านข้างอย่างจัง
ัันั้นเป็เพียงเสี้ยววินาที แต่เหมือนไฟฟ้าแลบแปลบปลาบ ปรายฝนสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย เธอไม่ได้ถอยหนี แต่ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
เมฆดึงมือกลับทันทีอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็สีแดงก่ำด้วยความอับอาย “ขอโทษครับ! ผมไม่ได้ตั้งใจ…”
แต่ปรายฝนไม่ได้พูดอะไร สายตาของเธอไม่ได้แสดงความโกรธ แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่านั้น—ความสับสน, ความ้า, และการเชื้อเชิญที่ซ่อนเร้นอย่างไม่อาจปฏิเสธได้
ในห้วงความเงียบที่ถูกคั่นด้วยเสียงแอร์เก่าๆ ที่ดัง 'ฮึ่ม… ฮึ่ม…' เมฆเห็นรูม่านตาของปรายฝนขยายใหญ่ขึ้น และเขารู้ว่ากำแพงที่เขาพยายามสร้างไว้ระหว่าง 'อาจารย์' กับ 'แบบ' ได้พังทลายลงแล้ว
เขาละทิ้งพู่กันบนพื้น เสียงมันกระทบกับพื้นไม้ดัง 'แกร็ก' เขาไม่สนใจมันอีกต่อไป มือข้างที่เปรอะสีเอื้อมไปที่ใบหน้าของปรายฝนอย่างเชื่องช้า ก่อนจะใช้ปลายนิ้วโป้งััริมฝีปากล่างที่กำลังสั่นระริกของเธอ
“ปรายฝน…” เสียงของเขาพร่าลงจนแทบเป็กระซิบ
เธอยื่นหน้าเข้าหาเขาอย่างไม่ลังเล ราวกับคนที่ถูกสะกดจิต
การจูบแรกเริ่มต้นอย่างแ่เบาและระมัดระวัง เป็การลองเชิงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่กำลังจะถูกกลืนกิน แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา มันก็กลายเป็พายุ เมฆบดขยี้ริมฝีปากของเขาเข้าหาเธออย่างหิวกระหาย ลิ้นของเขาสอดประสานเข้าไปตักตวงความหอมหวานและน้ำลายอุ่นๆ ที่ปนเปื้อนรสชาติน้ำมันสนจางๆ
ปรายฝนครางในลำคอ เธอโอบแขนเรียวไปรอบคอของเขา จิกเล็บเบาๆ ลงบนเสื้อเชิ้ตที่ชื้นเหงื่อของเขา ความ้าที่เธอเก็บกดมานานะเิออกมาอย่างรุนแรง เธอไม่ได้้าแค่เงินค่าจ้าง แต่เธอ้า 'เขา'
เมฆดันเธอให้ถอยหลังจนแผ่นหลังบางกระทบเข้ากับกำแพงปูนเย็นเฉียบ เขาไม่ถอนจูบเลยแม้แต่วินาทีเดียว มือข้างหนึ่งบีบคลึงบั้นท้ายกลมกลึงของเธออย่างแรง ส่วนอีกข้างตะครุบไปที่หน้าอกอวบอิ่มที่ถูกแสงสปอตไลต์ขับเน้นให้เห็นเส้นเืสีฟ้าจางๆ
“อื้อออ…” เสียงครางของปรายฝนเริ่มดังขึ้น
เมฆดันร่างของเธอให้ไปยังที่นอนปิกนิกที่ปูอยู่บนพื้นข้างขาตั้งรูปภาพ พวกเขาล้มลงไปพร้อมกันด้วยความเร่งรีบอย่างควบคุมไม่ได้
เมฆดึงตัวเองออกจากจูบ หายใจหอบถี่ เขามองใบหน้าของเธอที่แดงก่ำ ดวงตาฉ่ำน้ำที่กำลังขอร้องและสั่งให้เขาทำต่อ
“ผมต้อง…” เมฆพยายามควบคุมสติ แม้ร่างกายเขาจะร้อนรุ่มไปด้วยไฟตัณหา มือของเขาสั่นขณะที่ควานหาถุงยางอนามัยในกระเป๋ากางเกง
ปรายฝนไม่ได้รอให้เขาจัดการอะไรนาน เธอเลื่อนตัวลงมาตามลำตัวของเขา ปลดตะขอเข็มขัดและซิปกางเกงยีนส์ที่คับแน่นของเขาออกอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ความแข็งแกร่งของเขาผุดออกมาจากกางเกงที่เพิ่งถูกปลด
เมฆฉีกซองถุงยางด้วยความเร่งรีบจนซองเกือบจะขาด เขาก้มลงจูบริมฝีปากของเธออีกครั้งอย่างดูดดื่มเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนจะสวมใส่เกราะป้องกันบางเบาอย่างลวกๆ
ทันทีที่เขาสวมเสร็จ ปรายฝนก็ไม่รอช้า เธอเป็ฝ่ายคว้าจับแกนกายร้อนผ่าวของเขา เลื่อนตัวเองไปยังจุดศูนย์กลางที่้า
เมฆครางออกมาอย่างเ็ปปนความสุขเมื่อส่วนปลายัักับความชื้นแฉะและอุณหภูมิที่ร้อนระอุของช่องทางรักของเธอ ปลายฝนขยับสะโพกเบาๆ เป็การเชื้อเชิญ
“ช้าๆ… ผมขอโทษนะ…” เขาพยายามพูด แต่คำขอโทษนั้นดูเหมือนจะเป็เพียงเสียงเพรียกที่หายไปในสายลมของความปรารถนา
เขาโอบเอวของเธอไว้แล้วดันตัวเองเข้าใส่แรงๆ เพียงครั้งเดียว ร่างกายของปรายฝนตึงเกร็งทันที เสียงหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ
ความคับแน่นที่บีบรัดรอบตัวเขามันแทบทำให้เขาคลั่ง เมฆไม่เคยััความรู้สึกที่บริสุทธิ์และสดใหม่แบบนี้มาก่อน ความรู้สึกผิดที่เขามีต่อภรรยาและจรรยาบรรณวิชาชีพถูกความสุขสมทางกายที่รุนแรงกว่านี้กลบจนมิด
“อึ๊ก… อาจารย์…” ปรายฝนเรียกชื่อเขาด้วยเสียงแหบพร่าเมื่อเธอปรับตัวเข้ากับขนาดที่ใหญ่โตของเขาได้แล้ว เธอบีบเรียวขาเข้าหากันราวกับจะล็อกเขาไว้ข้างใน
เมฆเริ่มขยับ การเคลื่อนไหวใน่แรกเชื่องช้าและลึกซึ้ง พยายามสังเกตสีหน้าของเธอเพื่อประเมินความเ็ปและความสุขสม เขายกสะโพกของเธอขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้เข้าถึงจุดที่ลึกที่สุดได้
เสียงเนื้อกระทบกันดัง 'ตับๆ' ผสมกับเสียงเตียงที่ดัง 'เอี๊ยดอ๊าด' เป็จังหวะ เมฆก้มลงซบใบหน้ากับซอกคอที่เปียกชื้นของปรายฝน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดผิวเธอจนขนลุกซู่
ความเร่งรีบเริ่มเข้ามาแทนที่ เมฆเพิ่มจังหวะให้เร็วและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเครื่องจักรที่ควบคุมไม่ได้ เขากำลังลงโทษตัวเองและปรายฝนไปพร้อมกัน การกระทำนี้ถูกห้ามและไม่ควรเกิดขึ้น แต่ความรู้สึกที่พุ่งทะยานมันยิ่งกว่าการถูกฉุดให้ดิ่งลงเหว
“ซี๊ดดด… ตรงนั้นค่ะ… อาจารย์…” ปรายฝนร้องครางออกมาด้วยเสียงที่ฟังดูทั้งสุขสมและเ็ป ใบหน้าของเธอแหงนขึ้น แสงสปอตไลต์ทำให้หยดน้ำตาและเหงื่อที่เกาะอยู่ตามขมับเป็ประกาย
เมฆพลิกตัวเธอให้ขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนตัวเขา (Cowgirl Position) เขากำลังมองเรือนร่างของเธอที่ไหวเอนไปตามจังหวะที่ปรายฝนเป็ผู้คุมเกม
ปรายฝนโยกตัวลงมาอย่างช้าๆ แต่ลึกซึ้ง ทำให้เขาสามารถเข้าถึงจุดกระสันที่ทำให้เธอเกร็งกระตุกได้ทุกครั้งที่สอดใส่ เมื่อร่างกายเริ่มรับความเสียวซ่านได้มากขึ้น เธอก็เพิ่มความเร็วและแรงมากขึ้นจนแผ่นหลังของเธอยืดตรง
“พอแล้ว… ผม… อ๊า!” เมฆร้องออกมาด้วยความกระสัน มือของเขากดเอวบางของเธอไว้แน่น ให้การสอดใส่เป็ไปอย่างบ้าคลั่งและรุนแรงที่สุด
ปรายฝนย่อตัวลงมาอย่างแรงเป็ครั้งสุดท้าย ช่องทางรักของเธอขมิบตัวแน่น เมฆรู้สึกเหมือนทุกอย่างะเิออกในสมอง เขาแหงนหน้าขึ้น ปล่อยเสียงคำรามที่ปนเปื้อนไปด้วยความสำนึกผิดและความสุขสมอย่างรุนแรงออกมา
เขากระตุกเกร็งหลายครั้งภายในตัวของเธอ น้ำอสุจิร้อนผ่าวถูกฉีดพ่นออกมาจนเต็มพื้นที่ปลายถุงยางอนามัยที่บวมเป่ง
ปรายฝนทรุดตัวลงบนหน้าอกของเขา หายใจหอบถี่ เนื้อตัวของเธอเปียกชื้นไปหมด กลิ่นเหงื่อ, กลิ่นอสุจิ, และกลิ่นสีน้ำมันตีรวมกันเป็กลิ่นของ 'ความลับ'
พวกเขาค้างอยู่ในท่านั้นเนิ่นนาน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ตอนนี้ความเงียบนั้นเต็มไปด้วยเสียงสะท้อนของการกระทำที่ไม่อาจย้อนกลับได้
เมฆประคองร่างของปรายฝนออกมาอย่างแ่เบา มองไปยังภาพร่างที่ยังไม่เสร็จบนผ้าใบ ภาพนั้นดูว่างเปล่าและสมบูรณ์กว่าภาพที่เขาเคยจินตนาการไว้ในหัว
เขาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่บนขาตั้งภาพ มาบรรจงเช็ดคราบเหงื่อและคราบรักที่เปรอะเปื้อนตามต้นขาและหน้าท้องของเธออย่างอ่อนโยน มันคือการกระทำที่เต็มไปด้วยความเมตตาหลังหายนะ และความรู้สึกผิดที่เขากำลังปกปิดไว้ภายใต้ความเงียบงัน
“เงินค่าจ้างสามวันครับ…” เมฆพูดเสียงแหบพลางยื่นซองจดหมายหนาๆ ให้กับเธอ ปรายฝนรับมันไว้โดยไม่ได้สบตา
“ภาพนี้… อาจารย์จะวาดต่อไหมคะ?” ปรายฝนถาม
เมฆมองไปที่ผ้าใบนั้นอีกครั้ง เขารู้ว่าถ้าเขาวาดต่อ เขาก็จะเห็นใบหน้าของเธอในภาพร่างทุกครั้ง เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความ้าที่เขาไม่ควรตอบสนอง
“ไม่ครับ” เขาตอบ “มันสมบูรณ์แล้วในแบบที่มันเป็อยู่”
เขาเก็บของใช้ของเขาอย่างรวดเร็ว สวมเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ และเดินออกจากห้องพักนักศึกษาหญิงนั้นไปอย่างเงียบเชียบ เหลือไว้เพียงปรายฝนที่นั่งอยู่กลางห้อง มองไปยังความว่างเปล่าบนผ้าใบ กับความรู้สึกใหม่ที่หนักอึ้งในมือ
เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่การเริ่มต้น แต่มันคือการจากลาที่มีมลทินที่สุด และความลับนี้จะเป็เงาติดตามเธอไปในเรือนหอของอาจารย์เมฆตลอดไป
1K
