ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        อาหารที่เด็กหญิงสองคนชอบกินมากที่สุดคือหมูสับนึ่งแป้งอาหารจานนี้นึ่งได้เหนียวนุ่ม มีรสเค็มหอม เหมาะกับทุกเพศทุกวัยตอนที่หลี่ชิงชิงทําอาหารจานนี้นางตั้งใจอธิบายสูตรอาหารให้โจวซื่อฟังอย่างละเอียด ต่อไปโจวซื่อสามารถลองทําได้

        ส่วนไข่ผัดพริกสับดองก็เป็นที่ชื่นชอบเช่นกันปริมาณอาหารจานนี้เดิมทีก็ไม่มากอยู่แล้ว ทุกคนกินเพียงสองสามตะเกียบก็หมดแล้วยังไม่ได้กินให้ถึงอกถึงใจเลย

        หลังจากหวังเฮ่าสองสามีภรรยากินอาหารเสร็จแล้วโจวซื่อก็นำเห็ดมาให้พวกเขาครึ่งถุง ยังมีถั่วลิสงห้าจิน ม่ายหยาถังสองจิน “ฝีมือทําอาหารของหลี่ซื่อดีจริงๆภายหลังหากบ้านข้าจัดงานเลี้ยงฉลอง ข้าจัดการคนเดียวไม่ไหว คงต้องให้หลี่ซื่อมาช่วยทําอาหารแล้ว”

        หลี่ชิงชิงย่อมเอ่ยรับปากว่าแน่นอน

        จ้าวซานหยางค่อนข้างประหลาดใจกับฝีมือการทําอาหารของหลี่ชิงชิงหัวเราะพลางเอ่ยกับโจวซื่อว่า “เช่นนั้นญาติมิตรของบ้านเราก็ลาภปากแล้ว”

        “อาจารย์อาจารย์หญิงล้วนเหนื่อยแล้ว รีบพักผ่อนยามเที่ยงเถิด อีกสามวันพวกข้าจะมาใหม่เจ้าค่ะ”หลี่ชิงชิงเห็นว่าหวังเฮ่าไม่ได้ปฏิเสธที่จะรับของขวัญ นางกำลังเดินไปหยิบเห็ดแต่ถูกหวังเฮ่าชิงไปก่อนหนึ่งก้าว

        หวังเฮ่าจะให้ภรรยาเหนื่อยได้อย่างไรเขาถือของที่โจวซื่อให้มาทั้งหมด ก่อนจากไปยังเอ่ยเตือนอย่างใส่ใจว่า “อาจารย์อาจารย์หญิง ตอนเย็นอย่าลืมเอาซาลาเปามาอุ่นกิน ซาลาเปาที่ภรรยาข้าทำรสชาติอร่อยยิ่งยังมีไข่เค็ม ต้องต้มในน้ำก่อนนำมากินขอรับ”

        เมื่อก่อนหวังเฮ่ามาที่บ้านตระกูลจ้าวจ้าวซานหยางไม่ได้มาส่งที่ประตูใหญ่ด้วยตนเอง แต่ครั้งนี้เป็นข้อยกเว้นไม่เพียงแต่เขา แม้แต่โจวซื่อก็ยังเดินมาส่งที่ประตูใหญ่ด้วย

        จ้าวซานหยางสองสามีภรรยามองเงาแผ่นหลังของหวังเฮ่าสองสามีภรรยาที่เดินห่างออกไปบนใบหน้าต่างเผยรอยยิ้ม

        โจวซื่อหมุนกายหันหลังกลับเผอิญเห็นใบหน้าของจ้าวซานหยางอย่างไม่ตั้งใจ นางร้องเสียงหลงว่า “ซานหยาง เหตุใดข้าถึงคิดว่าสีของแผลเป็นบนใบหน้าเจ้าไม่ได้เขียวขนาดนั้นแล้ว?”

        “จริงหรือ? ยาไม่ได้ออกฤทธิ์เร็วปานนั้นเจ้าเพียงคิดไปเอง” จ้าวซานหยางยังคงไม่สนใจเท่าไร

        โจวซื่อเอ่ยเรียกบุตรชายทั้งสี่เสียงดังให้พวกเขาออกมาดูใบหน้าของจ้าวซานหยาง

        “ท่านแม่กล่าวถูกข้าก็รู้สึกว่ารอยแผลเป็นของท่านพ่อสีอ่อนลงแล้ว”

        “ไม่เพียงเท่านั้นข้ายังรู้สึกว่าขนาดของสีเขียวเล็กลงด้วย”

        “ใช่ ข้าก็คิดเช่นกันทักษะทางการแพทย์ของพี่สะใภ้เหนือชั้นจริงๆ!”

        “ท่านพ่อไม่เช่นนั้นข้าจะเอาพู่กันวาดตรงที่เป็นส่วนสีเขียวบนหน้าของท่านออกมาเช่นนี้พรุ่งนี้ก็จะดูออกว่าเล็กลงหรือไม่”บุตรชายคนที่สี่จ้าวหมิงจื้อวิ่งไปหยิบพู่กันอย่างรวดเร็วประหนึ่งสายลม

        “เหลวไหลจะวาดวงกลมบนใบหน้าข้าได้อย่างไร!” จ้าวซานหยางคัดค้านเสียงดัง

        จ้าวเฟิงชิงกระซิบข้างหูของจ้าวอวี้หลานสองสามประโยคจ้าวอวี้หลานก็ปรบมืออย่างมีความสุขทันทีแล้วตะโกนว่า “วาดวงกลม โอ้ ท่านพ่อวาดวงกลม”

        โจวซื่อออกปากพูด“ซานหยาง ข้าว่าวาดสัญลักษณ์เอาไว้ก็ดี ไม่เช่นนั้นจะพิสูจน์ด้วยตาเปล่าไม่ได้เจ้าน่ะ พวกข้าล้วนหวังดีต่อเจ้า เจ้าไม่ได้ยินที่หลี่ซื่อพูดหรือเจ้าที่ถูกพิษดูแก่กว่าข้าเสียอีก ฟันของเจ้าก็ร่วงไปหลายซี่หากร่วงอีกก็ไม่อาจกินอาหารได้แล้ว...”

        จ้าวซานหยางกลัวภรรยามาตลอดบวกกับกลัวว่าหลังจากฟันร่วงหมดแล้วจะไม่ได้กินอาหารอร่อยจริงๆ ตามที่โจวซื่อกล่าวจึงกระทืบเท้าสองทีด้วยความโกรธแล้วให้จ้าวหมิงจื้อเล่นกับใบหน้าของเขาได้ตามใจ

        บุตรชายคนรองจ้าวตงเซิงมองอยู่ข้างๆได้รับสายตาจากจ้าวหมิงจื้อ เด็กหนุ่มกระแอมไอหนึ่งเสียงก่อนเอ่ย “ท่านพ่อ ลูกคิดว่าท่านวาดเพียงด้านเดียวไม่ดีอีกด้านก็วาดด้วยเถิดขอรับ”

        จ้าวอวี้หลานพูดด้วยน้ำเสียงหวานๆของเด็กน้อยว่า “ข้าจะวาดให้ท่านพ่อเจ้าค่ะ”

        จ้าวซานหยางง่วงนอนเล็กน้อยและไม่ได้คิดอะไรมากจึงตกลงจากนั้นก็หลับไป ครั้นเขาตื่นขึ้นมาในตอนบ่ายหวีผมแล้วส่องกระจกทองแดง

        ใบหน้าด้านซ้ายของเขาถูกบุตรชายวาดวงกลมหนึ่งวงด้วยน้ำหมึกทว่าใบหน้าด้านขวาของเขาถูกวาดวงกลมน้อยใหญ่ขนาดแตกต่างกันสัญลักษณ์เหล่านี้รวมกันแล้วเหตุใดยิ่งดูยิ่งเหมือนกับเต่า!

        เขาโมโหจนอยากทุบตีคนวิ่งออกไปด้วยผมยุ่งเหยิงแล้วตะโกนเสียงดังบุตรชายทั้งสี่คนยืนเรียงแถวอย่างเชื่อฟังต่างก้มหน้าต่ำบอกว่าวงกลมหลายวงสุดท้ายเป็นจ้าวอวี้หลานวาด

        จ้าวซานหยางรักใคร่จ้าวอวี้หลานมาแต่ไหนแต่ไรแล้วจะตัดใจตีนางได้อย่างไร ความโกรธนี้จึงทำได้แต่ต้องกลืนลงไปเท่านั้น

        โจวซื่อหัวเราะอย่างหนักจนปวดท้องเรื่องนี้ของจ้าวซานหยางสามารถทําให้นางนำมาพูดได้อีกหลายสิบปี

        สามวันต่อมายามที่หวังเฮ่าสองสามีภรรยากลับมาอีกครั้งพิษของจ้าวซานหยางก็ถูกกําจัดออกไปจนหมดแล้ว ใบหน้าด้านซ้ายไม่มีสีเขียวแม้แต่น้อยเพียงแต่สายตาของเขาที่มองหลี่ชิงชิงมีความคับแค้นใจอยู่สองส่วน

        “บนใบหน้าอาจารย์ของเจ้าน่ะ...”โจวซื่อถือโอกาสที่จ้าวซานหยางไปห้องสุขา รีบเล่าเรื่องที่ลูกๆวาดภาพเต่าบนใบหน้าของจ้าวซานหยางให้หวังเฮ่าสองสามีภรรยาฟัง

        ครั้นจ้าวซานหยางกลับมาก็เห็นว่าหวังเฮ่าสองสามีภรรยาหวังหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งแล้วมองสีหน้าของโจวซื่ออีกที ไหนเลยจะไม่รู้ แต่ช่างปะไรอย่างไรลูกศิษย์ก็เป็นคนกันเอง จึงไม่ได้รู้สึกอึดอัดอันใด ยังเอ่ยกับหวังเฮ่าว่า “รวมสามวันนี้อีกสี่วันข้าก็สามารถดื่มสุราได้ หลายปีมานี้ข้าอยากดื่มสุรามาตลอดครั้งนี้ต้องขอบคุณภรรยาเจ้าที่ถอนพิษที่เหลืออยู่ของข้าทําให้ในที่สุดข้าก็สามารถดื่มสุราได้อย่างมีความสุข”

        โจวซื่อฟ้องหวังเฮ่าว่า“อาจารย์เจ้าอยากดื่มสุรา ถูกข้าห้ามเอาไว้แล้ว”

        จ้าวซานหยางหัวเราะแล้วเอ่ย“ข้าเพียงหยอกล้อเจ้าเท่านั้น”

        “ท่านอาจารย์ครั้งนี้ข้ายังนำยาขี้ผึ้งลบรอยแผลเป็นมาด้วย”หลี่ชิงชิงหยิบชามยาขี้ผึ้งที่ทําให้จ้าวซานหยางโดยเฉพาะออกมายาขี้ผึ้งบรรจุในชามเครื่องเคลือบ เพื่อป้องกันไม่ให้ประสิทธิภาพของยาสูญเสียไปจึงใช้กระดาษน้ำมันปิดผนึกเอาไว้ “ยาขี้ผึ้งลบรอยแผลเป็นนี้สามารถรักษาแผลใหม่ได้ไม่อาจรักษาแผลเก่าได้ รอยแผลเป็นของท่านเป็นแผลเก่าจึงต้องกรีดผิวหนังให้เป็นแผลใหม่ แล้วทายาขี้ผึ้งลบรอยแผลเป็นจึงจะได้ผล ท่านคิดว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

        จ้าวซานหยางเอ่ยถามด้วยความจริงจังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“เจ้าสามารถลบรอยแผลเป็นบนใบหน้าของข้าได้หรือ?”

        หลี่ชิงชิงเอ่ยอย่างลึกลับว่า“ข้ามั่นใจหกส่วนเจ้าค่ะ”

        สูตรขี้ผึ้งลบรอยแผลเป็นสูตรลับของราชสํานักในชาติที่แล้วในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ถูกนายแพทย์แผนจีนที่มีชื่อเสียงมากท่านหนึ่งเปิดเผยต่อชาวโลกผ่านทางอินเทอร์เน็ต

        แพทย์แผนจีนชายท่านนั้นไม่ได้แต่งงานไม่มีทายาท ลูกหลานของตระกูลก็ไม่มีใครยินยอมเรียนแพทย์ เมื่อเขาแก่ตัวลงก็ได้เปิดเผยเทียบยาจํานวนมากที่รวบรวมไว้เพื่อประโยชน์ต่อมวลมนุษยชาติ

        หลี่ชิงชิงและเพื่อนร่วมชั้นมหาวิทยาลัยหลายคนได้เลือกใบเทียบยาที่น่าสนใจจํานวนมากของนายแพทย์แผนจีนและสมุนไพรที่ค่อนข้างเข้ากันได้ง่ายมาทําการวิจัยครีมลบรอยแผลเป็นก็เป็นหนึ่งในนั้น

        “หกส่วน!” จ้าวซานหยางอุทานอย่างตกใจยามนี้รอยแผลเป็นบนใบหน้าของเขาไม่มีสีเขียวแล้ว ดูไม่ดุร้าย หากรอยแผลเล็กลงอีกก็จะตรงตามข้อกําหนดของการสอบคัดเลือกขุนนางเขาสามารถเข้าร่วมการสอบเคอจวี่ได้ นั่นเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ที่สามารถเปลี่ยนโชคชะตาของเขาได้จึงเอ่ยถามต่อว่า “พูดจริงหรือ?”

        หลี่ชิงชิงเอ่ยอย่างมั่นใจ“แน่นอนเจ้าค่ะ”

        จ้าวซานหยางยืนขึ้นอย่างตื่นเต้นแล้วเอ่ยว่า “เจ้ารีบทายาขี้ผึ้งลบรอยแผลเป็นบนใบหน้าให้ข้าเร็วเข้า!”

        ท่าทีของเขาแตกต่างจากตอนถอนพิษครั้งที่แล้วอย่างสิ้นเชิงแสดงให้เห็นว่าในใจปรารถนาที่จะเข้าร่วมการสอบเคอจวี่มากเพียงใด

        ในเวลานี้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนได้สติกลับคืนมายาขี้ผึ้งลบรอยแผลเป็นมีความหมายต่อจ้าวซานหยางอย่างไรแม้กระทั่งมีความหมายต่อตระกูลจ้าวอย่างไร

        โจวซื่อกล่าวขอบคุณหวังเฮ่าสองสามีภรรยาครั้งแล้วครั้งเล่าพี่น้องทั้งสี่ของตระกูลจ้าวโค้งคํานับขอบคุณหลี่ชิงชิง แม้แต่จ้าวอวี้หลานและแขกตัวน้อยอย่างกั่วกัวก็ประสานมือคารวะให้หลี่ชิงชิงด้วย

        “โอ๊ย...” จ้าวซานหยางนั่งบนเก้าอี้ไม้และร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

        หนังกําพร้าของแผลเป็นเก่าบนใบหน้าเขาถูกหลี่ชิงชิงใช้กรรไกรกรีดเบาๆแล้วฉีกหนังกําพร้าชั้นนี้ออก จากนั้นก็ทาผงห้ามเลือดรวมถึงยาขี้ผึ้งลบรอยแผลเป็น

        บนใบหน้ามีเส้นประสาทมากมายทรมานเช่นนี้ ไม่เจ็บถึงจะเรียกว่าแปลก