#ปีสาม 7 Detail Kit
ผมไม่รู้ว่าฝันไปหรือยังไงกับคนที่ยืนตรงหน้าผมผมลองเอามือมาหยิบแก้มตัวเองเพื่อจะเรียกสติให้ตื่นจากความฝันนี้แต่มันไม่ได้ผลผมรู้สึกเจ็บจริงๆนี่คงไม่ใช่ความฝันสินะแล้วไอ้ที่ยืนอยู่ตรงนี้หล่ะมันไปใครผีหลอกหรอผมเงยหน้าขึ้นไปมองก็มันตัวสูงอ่า....ก่อนที่มันจะยักคิ้วให้ผม แมร่ง......
“เชี่ยเทล”ผมหันไปสะกิดไอ้คนที่นอนอยู่ข้างๆ
“อือ...”มันครางเฉยๆแถมยังไม่ยอมตื่นอีก
“นายเป็ใคร”จู่ๆมันไอ้คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ก็เอ่ยปากขึ้นมาถามผมผมหันไปมองอย่างกล้าๆกังๆเพราะผมไม่กล้าที่จะสบตามันเลยด้วยซ้ำ ดูสายตามันจ้องมาที่ผมดิน่ากลัวชะมัดอย่างจะมาฉีกเืฉีกเนื้อผม ไอ้ดีเทลมึงรีบๆตื่นมาช่วยกูเร็วๆดิวะ
“เชี่ยเทล ตื่นดิวะ”ผมไม่พูดเปล่าพร้อมถีบมันลงลงจากเตียง แมร่งตื่นยาก
เสียงร่างของคนที่ถูกผมถีบตกไปกระทบกับพื้นดังตุ๊บ พร้อมกับเสียงโอดครานของคนถูกถีบ สมแล้วครับที่มันไม่ยอมตื่นสักทีโทษฐานที่ผมปลุกแล้วไม่ยอมตื่นมันก็ต้องเจอแบบนี้แหละครับว่าแล้วมันก็ค่อยลุกขึ้นมาสายตาที่มันมองผม โกรธกูสินะก็แหงล่ะโดนถีบตกเตียงซะขนาดนั้น ไม่โกรธก็ให้มันรู้ไป
“อ้าว พี่ไบโอ....มาได้ไงครับ”นี่มึงรู้จักกันหรอ
“มาเมื่อกี้เอง เอ่อแล้วคนนี้ใคร”เขาชี้นิ้วมาทางผมแถมมองด้วยสายตาแบบนั้นอีกมองด้วยความว่าโกรธผมมาแต่ชาติปางก่อนยังไงยังงั้นนี่ผมไปทำให้เขาโกรธตอนไหนไม่ทราบ แล้วเขาจะทำอะไรกับผมไหมเนี้ย
“พี่ไบโอนี่คือพี่คิทครับเป็รุ่นพี่ที่คณะผมเอง” มันแนะนำชื่อผมให้ไอ้คนนั่น
“อ่าหะ แล้วนายอยู่ชั้นปีไหน....”
“อยู่ปีสาม”
“งั้นก็อยู่ชั้นปีเดียวกับเราเลยดิเราก็อยู่ปีสามเหมือนกัน”
“อืม...”ตอนนี้กูงงและก็กลัวพวกมึงมากว่านะ
พอถามผมเสร็จพวกเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรผมอีกเลยถามพวกเขาสองคนยังพูดคุยกันอย่างสนิทสนมอีกด้วย เขาลืมหรือว่าผมยังนั่งหัวโด่งอยู่ตรงนี้ว่าแล้วผมก็เลยลุกออกมาจากตรงนั้นเสียเลยอยู่ไปก็รกหูรกตาเขาเปล่าๆก่อนที่จะเดินมานั่งที่โซฟาร์หน้าทีวี แต่มิวายต้องหันกลับไปดูว่าพวกเขาคุยอะไรกันส่วนไอ้ดีเทลก็ทำดี๊ด๊ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คนอะไรจะมาความสุขขนาดนั้น ชิ.....
“จะกลับแล้วหรอพี่ไบโอ”
“ใช่ พี่จะกลับแล้วเอ้อ...แล้วอย่าลืมโทรมาหาพี่บ้างหล่ะ เข้าใจไหม” จะมามัวอ้อยอิ่งอะไรตรงนี้จะกลับก็รีบกลับไปเลยดิ “เรากลับก่อนนะคิท”
“อะ อื้ม โชคดีนะ”
พอไอ้ตัวสูงหน้าหล่อนั่นกลับไปดูเหมือนว่าผมจะเริ่มมีตัวตนขึ้นมาบ้างแล้วมั้งเพราะตอนนี้ไอ้ดีเทลมันแอบมานั่งข้างๆผมตอนไหนก็ไม่ทราบไม่มีใครรู้มันหันมามองผมแต่ผมก็ไม่ได้อะไรแกล้งทำเมินใส่มันเหมือนว่ากูไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ
“พี่คิทครับ”
“.....”
“พี่คิท....”มันเริ่มสะกิดผมหน่อยๆ เออก็พูดด้วยก็ได้วะ
“อะไร”
“พี่ไม่คิดจะถามอะไรผมหน่อยหรอ...”
“ถามอะไรกูไม่ได้อยากรู้อะไรสักหน่อย”
“ครับ”มันตอบสั้นๆก่อนที่มันจะลุกขึ้นแล้วเดินไปดื้อๆ ทิ้งให้ผมนั่งอยู่โซฟาร์คนเดียวเปล่าเปลี่ยวหัวใจซะงั้น ผมไม่รอช้ารีบลุกเดินมามันไปอย่างเร่งรีบ นี่มันจะไม่มาง้องอนอะไรผมหรออุตส่าห์จะแกล้งสักหน่อยหมดกัน
“เฮ้ย พี่คิทเอาโทรศัพท์ผมไปทำไม” ผมเห็นกำลังกดเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์พอมันเผลอผมเลยได้โอกาสแย่งโทรศัพท์ในมือมันมา
“มึงจะโทรหาไอ้หน้าหล่อนั่นใช่มั้ย”
“ไอ้หน้าหล่อไหนครับ ผมไม่เข้าใจ”
“ไม่ต้องมาทำหน้าซื่อเลยมึงอ่า...ก้ไอ้หน้าหล่อตัวสูงที่มาหามึงเมื่อเช้าตอนกลับยังจะให้โทรหามันอีก....”
“พี่หึงผมหรอ...”
“หะ.... หึงป้ามึงดิ”
“เขินแล้วทำเป็หยาบคายนะเราอ่า....”
“กูไม่ได้หึงแล้วก็ไม่ได้เขินอะไรทั้งนั้น” ผมรีบโวยใส่มันทันที
“ถ้าไม่ได้อะไรทั้งนั้นก็คืนโทรศัพท์มาให้ผมดิ”
“กูไม่คืนเว้ย!!”
นับตั้งวินาทีนั้นผมก็ยืดโทรศัพท์ของไอ้ดีเทลมาเก็บไว้กับตัวผมเองมันก็พยายามที่จะแย่งไปจากผม แต่ก็ไม่สำเร็จจนตอนนี้มันเริ่มที่จะถอดใจแล้วหันไปนั่งเล่นเกมที่คอมพิวเตอร์ของมัน ส่วนผมเองก็เล่นเกมในโทรศัพท์ของตัวเองไปให้ตายผมก็ไม่คืนให้หรอก
ผ่านไปนานหลายชั่วโมงไอ้ดีเทลก็ยังนั่งเล่นเกมอยู่ที่เดิมนี่มันไม่คิดจะมาเอาโทรศัพท์คืนเลยหรือไงกันแมร่งถ้ามันไม่มาเอาคืนผมก็จะเอาโทรศัพท์นี้ไปขายซะเลย
“พี่คิท....คืนโทรศัพท์ให้ผมเหอะขอร้องล่ะครับ”
“ถ้ากูไม่คืนล่ะ”
“ที่พี่ทำแบบนี้ทำอย่างกะเป็แฟนผมเลยนะ”
“เออ...งั้นต่อจากนี้ไปกูเป็แฟนมึง จบไหม!!”
“ไม่เอาครับ”
“ไม่เอาไม่ได้ ตอนนี้ เวลานี้กูเป็แฟนมึง!!”
ดูเหมือนว่าไอ้ดีเทลมันจะเงียบไปเลยครับไม่พูดอะไรต่อเลยสักนิด ก่อนที่มันจะเดินกลับไปนั่งเล่นเกมต่อ ส่วนผมก็ได้แต่นั่งมองมันทั้งๆอย่างนั้นและสิ่งที่ผมพูดไปมันอาจจะทำให้มันช็อกหรือยังไง ผมก็แค่แหย่มันเล่นๆก็เท่านั้นผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นสักหน่อย
ผมไม่รู้เลยว่าแอบเผลอหลับไปตอนไหนรู้สึกตัวมาอีกทีก็ไม่มีใครอยู่แล้ว สงสัยคงจะออกไปข้างนอกมั้งมันอาจจะหิวหรืออะไรก็ได้ผมคิดว่าอย่างนั้น
ผมนั่งรอว่าไอ้ดีเทลมันจะกลับมาตอนไหนแต่ผมก็ไม่เห็นมันกลับมา จนตอนนี้มันก็ดึกมากแล้วจะเที่ยงคืนเลยด้วยซ้ำมันก็ยังไม่โผล่หัวมาเลย นี่มันไปไหนกันแน่ หรือว่ามันแอบไปะโตึกตายไปแล้วไม่มั้งคงไม่ขนาดนั้นหรอก.....
ผมนี่ก็ไม่น่าพูดแบบนั้นออกไปเลย.....มิวายต้องหาไปถามไอ้ฟอสดูว่าเห็นไอ้ดีเทลมันบ้างไหมไอ้ฟอสบอกผมว่าก็เห็นนะตอนไปฝึกตอนเย็นถ้าแบบนั้นมันก็น่าจะกลับมาที่ห้องนิ่แล้วมันจะไปที่ไหนได้วะ
<พาร์ทของดีเทล>
ที่ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าพี่คิทเขาพูดเล่นหรือพูดจริงมันทำเอาผมอึ้งยังไม่หายเลยถึงพี่เขาจะรู้สึกยังไง แค่บอกว่าเป็แฟนกับผมผมก็ดีใจมากแล้ว ผมยอมรับว่าผมไม่กล้าที่จะจีบพี่เขาถ้าไปจีบสุ่มสี่สุ่มห้าผมก็กลัวตรีนพี่เขา
วันนี้ผมว่าจะไม่กลับไปนอนที่หอหรอกครับหลังจากเสร็จจากการฝึกผมก็ขับรถดิ่งตรงมาที่บ้านของผม ซึ่งห่างจากหอพักผมประมาณสักหกเจ็ดกิโลเมตรเห็นจะได้ตอนนี้ผมขอทำใจให้สบายก่อนและก็ขอดูว่าสิ่งที่พี่คิทพูดไปตอนนั้น ว่าพี่คิทพูดเล่น หรือ พูดจริงกันแน่ ผมอยากลองใจพี่เขาดูครับ
“อ้าว.....ดีเทลคิดยังไงถึงกลับมาที่บ้านเนี่ย” พี่ไบโอถาม หลังจากเห็นผมเดินเข้ามาในบ้านแล้ว
“ก็คิดถึงพ่อกับแม่ไงครับถึงได้กลับมาที่บ้านเนี้ย”
“แล้วพี่ชายสุดหล่อคนนี้หล่ะไม่คิดถึงบ้างหรอ...” อ้าวว งอนซะงั้น
“คิดถึงสิครับ ผมคิดถึงทุกคนแหละงั้นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ”
พออาบน้ำทำธุระส่วนตัวเสร็จผมก็เดินลงมาหาพี่ไปโอที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่โซฟาร์หน้าทีวี หรือห้องโถงของบ้านอ่ะครับพี่ไบโอกับผมเรียนที่มหาลัยเดียวกันแต่เรียนคนละคณะพี่เขาจะไม่พักที่หอแบบว่าขับรถไปกลับไรงี้ ส่วนผมอยากอยู่ที่หอมากกว่าผมว่ามันอิสระดี และก็สะดวกด้วย
“จะนอนที่บ้านจริงๆหรอ”จู่ๆพี่ไบโอก็พูดขึ้น ทั้งๆที่กำลังอ่านหนังสืออยู่
“ครับ พี่มีอะไรหรือเปล่า”
“เปล่าหรอกไม่มีอะไรก็แค่ดูไปงั้นแหละ”
“ครับ.....นี่พี่พ่อกับแม่ยังไม่กลับมาอีกหรอ นี่มันก็ดึกมากแล้วด้วย”
“นี่แกยังไม่ได้อ่านไลน์กรุ๊ปเลยสินะ”
“คือโทรศัพท์ผมตอนนี้ไม่ได้อยู่กับผม ก็เลยยังไม่ได้อ่านอะไรเลย”
“เห้อออ ให้มันได้แบบนี้สินะพ่อกับแม่ไปดูงานที่ต่างประเทศอาทิตย์หน้าถึงจะกลับ”
“อีกแล้วหรอ.....กะว่าจะมานอนกอดคุณแม่ให้หายคิดถึงหน่อยเสียดายจัง”
“งั้นนายก็มานอนกอดพี่ชายสุดหล่อของนายไปก่อนก็ได้นะพี่ไม่ถือ ฮ่าๆๆ”
พี่ผมก็เป็คนตลกแบบนี้แหละครับเพราะมีพี่ไบโอที่เป็แบบนี้เลยทำให้ครอบครัวผมไม่น่าเบื่อเพราะพี่เขาจะชอบทำเื่ซีเรียสให้เป็เื่ขำๆอยู่ตลอดมีครั้งหนึ่งที่พี่เขาเสนอแิอะไรไม่รู้กับคนที่จะมาลงทุนกับทางบริษัทของคุณพ่อจนเขายอมรับ ในครั้งนั้นบริษัทของคุณพ่อได้กำไรมหาศาลเลยล่ะครับ เป็ไงครับสุดยอดไปเลยไหมล่ะพี่ชายผม
“พี่ งั้นผมขึ้นไปนอนก่อนนะครับ”
“อื้ม ฝันน้องชาย”
นับั้แ่วันนั้นผมก็มานอนที่บ้านได้สามสี่วันแล้วส่วนของที่หอใครอยากจะทำอะไรก็ทำไปผมไม่สนหรอก และการฝึกพี่สต๊าฟผมก็ไม่ได้ขาดแต่ที่ขาดไปคือผมไม่เห็นพี่คิทไปเลยต้องแต่ครั้งนั้น หรือว่าพี่เขาจะไม่ว่างมาฝึกอันนี้ผมก็ไม่รู้นะ
และก็หลังๆมาเนี้ยผมก็ไม่ใช้เครื่องมือสื่อสารอะไรเลยถึงบ้านจะรวยหาซื้อเอาใหม่ก็เหอะผมก็ไม่ทำ อยากได้อันเดิมมากกว่าอันที่คนบอกว่าเป็แฟนผมป่านนี้พี่คิทคงจะเอามันไปขายแล้วมั้ง ถ้าพี่เขาเอาไปขายผมก็ไม่ได้ว่าอะไร
“มานั่งเหม่ออยู่ตรงนี้คิดถึงใครอยู่งั้นหรอ” จู่ๆพี่ไบโอก็ถามขึ้น ไม่รู้ว่ามาจากไหนเอาซะผมสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปตอบ
“เปล่าครับผมจะคิดถึงใครได้แฟนผมก็ยังไม่มีเลย”
“แล้วรุ่นพี่ปีสามคนนั้นไม่ใช่แฟนนายหรอกหรอ....” ผมนี่อ้าปากค้างไปเลยทีเดียว
“พี่พูดอะไรของพี่เนี้ย....”
“อ้าว...ไม่ใช่หรอว้าวันนี้พี่คงซื้อเลขผิดตัว โดนกินจนได้” ว่าแล้วพี่ก็เดินจากผมปล่อยให้ผมนั่งอยู่คนเดียวตามเดิม พี่ไม่ได้ซื้อเลขผิดหรอกครับ แต่พี่ซื้อมันถูกแล้ว
วันนี้รุ่นพี่บอกให้พวกผมพักได้หนึ่งวันส่วนวันพรุ่งนี้ก็ไปฝึกตามปกติผมว่าจะใช้วันหยุดนี้ให้มันคุ้มค่า โดยเฉพาะการนอนพักผ่อนของผม
และวันเวลาที่ผมได้หยุดมันก็ผ่านไปแสนเร็วจนน่าเหลือเชื่อไม่เหมือนตอนไปฝึกในใจผมมันบ่นว่าตอนไหนจะสามทุ่ม คืออยากกลับแล้วอะไรประมาณนี้ทุกวันที่ผมต้องไปฝึกอะไรแบบนี้ก็เพราะต้องเดินตามรอยพี่ๆสายรหัสเพราะพี่ๆสายผมเขาเป็พี่ว้ากกัน ผมก็เลยตกกระไดพลอยโจรต้องมาทำอะไรแบบนี้
ผมคิดว่าการฝึกมันเหมือนกับผู้คุมคนขังกับนักโทษยังไงยังงั้นทั้งะโทั้งว้ากจนตอนนี้พวกผมชินไปแล้วตอนมาแรกๆทุกพากันกลัวแทบจะถอดใจกันไปแล้วโดยเฉพาะพี่คิทผมคิดว่าคนน่ารักๆอย่างจะว้ากไม่เป็แต่ผิดคาดเพราะเสียงว้ากมันต่างจากหน้าตามาก โหดสุดๆไปเลยครับ
วันนี้ก็เป็อีกวันที่ผมหวังว่าพี่คิทเขาน่าจะมาฝึกซ้อมให้พวกผมเพราะสามสี่วันนี้ผมไม่เห็นพี่เขามาเลย
“พี่ฟอสครับ”
“ว่าไงมึง”
“พี่คิทยังไม่มาอีกหรอครับ”
“อันนี้กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะกูไม่เจอมันมาหลายวันแล้ว นั่นไง พูดถึงก็มาพอดีเลย”
ว่าแล้วผมก็หันไปดูว่าพี่ฟอสโกหกผมหรือเปล่าแต่ไม่เลยคนที่กำลังเดินมาคือพี่คิทจริงๆครับ ผมแอบยิ้มน้อยๆอยู่ในใจ นึกว่าจะไม่ได้เจอหน้าพี่เขาแล้วครับ
ปลั๊ก!!!
พอเดินมาถึงพี่คิทก็ง้างหมัดใส่หน้าผมเต็มๆแรงบอกเลยว่าแรงจริงๆนะครับทำผมนี่ยังไม่ทันจะตั้งตัวแล้วล้มไปกับพื้นส่วนทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอย่างพี่ฟอสก็ยืนอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดตอนนี้ผมสลัดความมึนงงออกจากหัวก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ต่อยผมรู้สึกว่าคนตรงหน้ากำลังร้องไห้.....
ก่อนที่คนตรงหน้าจะพุ่งเข้ากอดผมซะแน่น......“มึงหายไปไหนมาวะ อึก ฮือๆ......”
1K
