--------------------------------
สกิล ทิ่มทะลวง
--------------------------------
สกิลระดับ : E
--------------------------------
ใช้อาวุธมีคมทิ่มไปที่ศัตรู พร้อมกับหมุนเพื่อเพิ่มความรุนแรง สกิลนี้สามาถใช้ได้กับอาวุธระยะประชิด ที่มีปลายแหลม
สร้างความเสียหาย : 150%
--------------------------------
แอคทีฟสกิล : ใช้มานา 5
คูลดาวน์ : 60วิ
--------------------------------
--------------------------------
สกิล ความชำนาญมีดระดับเริ่มต้น lv.1
--------------------------------
สกิลระดับ : E
--------------------------------
ใช้อาวุธมีคมทิ่มไปที่ศัตรู พร้อมกับหมุนเพื่อเพิ่มความรุนแรง สกิลนี้สามาถใช้ได้กับอาวุธระยะประชิด ที่มีปลายแหลม
สร้างความเสียหาย : 150%
--------------------------------
แอคทีฟสกิล : ใช้มานา 5
คูลดาวน์ : 60วิ
--------------------------------
แบมเลือกเรียนสกิลทิ่มทะลวง เพราะมันเป็สกิลที่ใช้ได้กับอาวุธหลายประเภท ถ้าในอนาคตอันสั้นนี้เขาจะต้องเปลี่ยนอาวุธ เขาก็ยังสามารถใช้สกิลนี้ได้อยู่ ซึ่งแตกต่างกับสกิลอื่นๆที่จะมีเงื่อนไขในการใช้งานที่ตายตัว
ความชำนาญมีดเป็อีกสกิลที่เขาเลือกเรียน มันสามารถเพิ่มพลังโจมตีพื้นฐานให้กับเขาได้เมื่อสวมใส่อาวุธประเภทมีด
เขาคิดอยู่นานเกี่ยวกับการเรียนสกิลความชำนาญมีด ในอนาคตการถือมีดที่มีระยะการโจมตีที่สั้นอาจจะทำให้เขาลำบาก แต่เมื่อเทียบกับราคาของดาบแล้ว ราคาสมุดสกิลเพียง 3,000 น่าจะตอบโจทย์ได้ดีกว่ากับสถานะการเงินของเขาในตอนนี้
เขาจ่ายเงิน 6,000 สำหรับหนังสือสกิลสองเล่มนี้ ทำให้เขาเหลือเงินอีกไม่มาก เขาเลือกเดินไปที่ร้านขายเสื้อผ้าร้านหนึ่ง เสื้อผ้าพวกนี้เพิ่มพลังป้องกันบ้างเล็กน้อย แต่มันไม่ใช่เป้าหมายที่เขามาทีนี่
ด้วยเงินที่มีจำนวนจำกัดเขาตรงไปที่กระเป๋าสะพายหลังใบหนึ่งที่ทำจากหนังสัตว์ ด้านในกระเป๋าค่อนข้างกว้างพอจะใส่ของได้จำนวนหนึ่ง แบมวางแผนล่ามอนสเตอร์ และสิ่งสำคัญก็คือการเก็บวัตถุดิบจากพวกมัน กระเป๋าใบนี้จะทำให้เขาสามารถแบกของกลับมาที่เมืองได้มากขึ้น และทำให้เขาได้เงินสำหรับซื้ออุปกรณ์ล่ามอนสเตอร์ที่ดีกว่าเดิมในครั้งถัดไปได้
แบมควักเงินจ่ายซื้อกระเป๋า และในที่สุดเขาก็เหลือเงินเพียง 500 เขาแวะสถานที่สุดท้ายภายในหมู่บ้านก่อนจะออกไปล่ามอนสเตอร์ สถานที่นั้นก็คือร้านอาหาร เขาสั่งอาหารที่สามารถเอาไปกินข้างนอกหมู่บ้านได้
แบมนั่งพักอยู่ริมถนนในหมู่บ้าน เขาอัพสเตตัส อีก 15 แต้มไปที่ค่าความแข็งแกร่ง ตอนนี้สิ่งที่เขา้าที่สุดคือค่าความเสียหายที่สามารถจบมอนได้ไวที่สุด
"ดีล่ะ ทุกอย่างพร้อมแล้ว" แบมเช็คของทุกอย่างและมุ่งหน้าเข้าไปในพื้นที่ล่ามอนสเตอร์ทันที
แบมมาถึงรอบนอกของป่าแห่งหนึ่ง รอบๆสถานที่แห่งนี้มีหมูป่าเขี้ยวยาวอยู่ เขาเลือกหมูป่าตัวหนึ่งและใช้สกิลโจมตีไปที่ด้านหลังของมัน มอนสเตอ์พวกนี้ไม่โจมตีเพลเยอร์ก่อน เพราะอย่างนั้นมันจึงเป็โอกาสดีที่เขาจะโจมตีครั้งแรกไปที่จุดอ่อนพวกมัน
'ทิ่มทะลวง'
'172! critical'
การโจมตี ที่แสนรุนแรงครั้งนี้ทำให้มันร้องออกมาอย่างโหยหวน ผลของสกิลได้ผลกว่าที่เขาคาดไว้มาก ค่าความเสียหายรุนแรงกว่าครั้งที่แล้ว ร่วมเจ็ดเท่าตัวได้
คราวก่อนหลังจากโจมตีมันโดนมันก็จะหันมาใช้สกิลพุ้งชนใส่เขาทันที แบมจึงถอยห่างออกมาเตรียมตัวรับมือกับสกิลที่จะตามมาทีหลัง หมูป่าหันมาพร้อมกับแสงตรงเขี้ยวของมัน แต่สีที่เปล่งออกมาไม่ใช่สีแดงแต่เป็สีฟ้าเป็การบ่งบอกว่าเขาคิดผิด
ครั้งก่อนที่เขาหันหลังวิ่นหนีออกมา เขาเจอกับสกิลลมหายใจของมันเข้า มันเป็สกิลโจมตีไกลสกิลเดียวที่เขาเจอเมื่อครั้งที่แล้ว
'30'
แรงลมปะทะเข้ากับกลางลำตัวทำให้เขาลงไปนอนบนพื้น เมื่อเงิยหน้าขึ้นก็พบว่าหมูป่าได้พุ่งเข้ามาประชิดถึงหน้าเขาแล้ว
แบมกลิ้งหลบไปด้านข้างได้อย่างเฉียดฉิว เขาลุกขึ้นมาอย่างว่องไวพร้อมเตรียมรับมือ
"ร้ายนักนะ ไอหมูเวร"
หมูป่าหันมาประจันหน้ากับเขา ถึงแม้หมูตัวนี้จะตัวไม่ใหญ่มากนัก แต่เขี้ยวของมันก็เป็คู่ปรับตัวฉกาจกับมีดของเขา มีดอันสั้นไม่อาจโจมตีเข้าไปตรงๆได้ เขาจะต้องหามุมอื่นเพื่อโจมตีมัน
หมูป่าเริ่มวิ่งซิกแซกเพื่อหลอกล่อทิศทางที่มันจะโจมตีเข้ามา อาวุธเดียวที่มันมีก็คือเขี้ยวยาวๆของมัน และการโจมตีของมันก็ค่อนข้างอ่านทางได้ง่ายมันจึงใช้วิธีเหล่านี้เพื่อมาหลอกล่อเพลเยอร์อย่างเขา
แบมก้มตัวลงต่ำเตรียมตัวรับแรงปะทะ เมื่อสิ้นจังหว่ะหลอกล่อมันก็พุ่งเข้ามาทันทีแบมเตรียมตัวพร้อมไว้อยู่แล้วเมื่อมันประชิดเข้ามาถึงตัว แบมหมุนตัวหลบไปด้านข้างและใช้มีดแทงเข้าไปกลางลำตัวของมัน่ที่มันพุ่งผ่านเขาไป
'84'
มันล้มลงแน่นิ่งลงบนพื้นด้วยความเชื่องช้าของมันทำให้มันลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แบมไม่ปล่อยโอกาสอันดีเช่นนี้เขากระโจนและแทงมันอยู่หลายครั้ง ในที่สุดมันได้กลายเป็แสงสีขาดสลายหายไป
เขาภาวนาให้เขี้ยวของมันตกอีกครั้ง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด
"ครั้งก่อนแค่โชคดีงั้นสินะ"
แบมเตรียมจะเดินจากไปหาหมูป่าตัวใหม่ แต่ก็มีเสียงคนพูดขึ้นมา
"ว๊าว นายนี่สุดยอดไปเลย ล่าเ้าหมูนี่ได้ด้วยตัวคนเดียวเลยงั้นหรอ" มีชายสองคนและผู้หญิงอีกคนหนึ่งเดินออกมาจากพงหญ้าหนาสูง
ชายคนที่พูดขึ้นมีผมสั้นสีแดงอมดำหน้าตาคมเข้ม อีกคนเป็ชายร่างผอมผมสีฟ้า และผู้หญิงผิวขาว
"พวกคุณแอบดูผมหรอ" แบมถามขึ้น
"ฮ่าาาา เปล่าๆ พวกเราก็แค่บังเอิญนั่งพักอยู่หลังพุ่มไม้ตรงนั้น ... ก่อนที่นายจะมาซะอีก" ชายหน้าคมเข้มพูดขึ้น
"ต้องขอโทษด้วยนะครับ เราไม่ได้ตั้งใจแอบดูคุณหรอก ... ผมลืมแนะนำตัวไปเลย ผมชื่อน้ำ คนนี้พี่ชายผมชื่อก้อนหิน และนี่คือเพื่อนของเรา ชื่อมินนี่" ชายร่างผอมพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาเป็มิตรอย่างบอกไม่ถูก
กิริยาท่าทางของชายร่างผอมค่อนข้างอ่อนโยน ต่างกับชายหน้าเข้ม ส่วนหญิงสาวนั้นมักจะยืนหลบอยู่ด้านหลังตลอด แบมมองสังเกตุใบหน้าของเธอ เธอมีใบหน้าที่สมส่วนคิ้วโค้งสวยสง่า ดวงตาอันกลมโตและปากสีชมพูระเรื่อ เธอสวยพอๆกับนักแสดงชื่อดังที่เรียนอยู่ในโรงเรียนเขาได้เลย
แบมมองมินนี่อยู่พักใหญ่แบบไม่ได้ตั้งใจนัก มินนี่เมื่อสังเกตุเห็นจึงหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อแบมหลุดออกมาจากวังวนความคิดเห็นท่าทีเช่นนั้นแบมก็ยกสายตาหลบเธอทันที และเตรียมตัวจะเดินจากไป
"เดี๋ยวก่อนสิ นายสนใจเข้าปาร์ตี้กับเราหรือเปล่า เรากำลังหาคนเก่งๆมาร่วมเก็บเลเวลด้วยกันอยู่" ก้อนหินพูดชักชวน
แบมยืนคิด เขาคิดว่าหาปาร์ตี้เก็บเลเวลก็น่าจะดีไม่น้อยเช่นกัน การเก็บเลเวลแบบปาร์ตี้จะช่วยให้เขาประหยัดเืไปได้ไม่น้อย และไม่ต้องกลับหมู่บ้านบ่อยๆ
"ได้สิ ... ผมชื่อแบม ยินดีที่ได้รู้จัก"
แบมรับคำเชิญเข้าปาตี้ หลังจากนั้นบนหัวของทุกคนก็มีชื่อตัวละครขึ้นมา ก้อนหิน ใช้ชื่อในเกมส์ว่าโซลิด(Solid) ส่วนน้ำใช้ชื่อในเกมส์ว่าลิควิด(liquid) และมินนี่ใช้ชื่อของเธอตรงตัว(Miny)
"พัมงั้นหรอ ชื่อแปลกดีนะ" ก้อนหินมองไปที่ชื่อบนหัวของแบมก่อนจะถามขึ้น
แบมพยักหน้าให้และไม่ได้ใส่ใจจะอธิบายนัก
"งั้นก่อนอืนเรามาบอกอาชีพที่เราจะเล่นกันหน่อยดีกว่า" น้ำพูดเสนอ
"แต่เรายังไม่รู้เลยว่า เกมส์นี้มันจะมีอาชีพอะไรบ้าง" แบมตอบ
"นั่นสินะ ... งั้นเอาเป็บอกตำแหน่งดีมั้ย เช่นซัพพอร์ต แท๊งอะไรพวกนี้ หรือไม่ก็อาวุธที่อยากถือก็ได้"
"ฉันอยากเล่นตำแหน่งอะไรก็ได้ ขอแค่ได้ถือหอก ก็พอ" ก้อนหินพูดขึ้นคนแรก
"ส่วนฉันอยากจะเล่น แอสซาซิน" น้ำพูดขึ้น
"ฉันอยากเล่นนักดาบ" แบมพูด
เมิื่อทั้งสามคนพูดจบก็หันมามองมินนี่ เพื่อรอคำตอบแต่เธอทำท่าเอียงอายและพูดขึ้น
"ฉ ... ฉัน .. เล่นอะไร ... ก็ได้" เธอพูดตะกุกตะกัก ก่อนจะหลบสายตาทุกคนและหน้าซีดเผือดลง
"ฮ่าาาา ไม่เป็ไร เธอทำได้ดีแล้ว" น้ำพูดให้กำลังใจมินนี่ที่กำลังหน้าซีดขาว
"เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้น เราก็มาเล่นแผนง่ายๆก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะคอยชนกับมอนสเตอร์ให้เอง ส่วนที่เหลือพวกนายก็หาจังหวะทำดาเมจเอา(Damage)" ก้อนหินพูดพลางยกไม้พลองขึ้นมาถือ
"ดีงั้นก็ออกหาหมูป่าได้" น้ำะโเสียงดัง
ระหว่างที่พวกเขากำลังเดินหาหมูป่าเขี้ยวยาวไปรอบๆ แบมก็ได้รู้ว่า ก้อนหินกับน้ำเป็พี่น้องกัน ส่วนมินนี่เป็เพื่อนข้างบ้านของพวกเขา
ก้อนหินมีนิสัยพูดโผงผางและพูดตรงไปตรงมาไม่ค่อยสนใจคนอื่นมากนัก ต่างกับน้ำที่มีนิสัยอ่อนโยน พูดจาน่าฟังและมักเข้าอกเข้าใจคนอื่น พี่น้องคู่นี้แตกต่างกันคนละขั่ว ส่วนมินนี่เป็ผู้หญิงขี้อาย พูดไม่เก่งและมักจะขี้กังวลไปเสียทุกเื่
"นั่นอยู่ด้านนั้น" ก้อนหินชี้ไปที่หมูป่าเขี้ยวยาวที่อยู่สุดสายตาเพื่อบอกกับคนอื่น
เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว ก้อนหินพุ่งเข้าใส่หมูป่าเขี้ยวยาวทันที ด้วยไม้พลองที่มีขนาดยาวของเขา สามารถแทงฝ่าเขี้ยวของมันและทำค่าความเสียหายได้ในทันที
หลังจากเปิดมอนแล้ว ก้อนหินจึงเริ่มวิ่งฉีกออกมาเพื่อเปิดช่องให้เพื่อนตีด้านหลังได้ง่าย น้ำพุ่งเข้าไปด้านหลังหมูป่าเขี้ยวยาวและใช้ดาบฟันเข้าไปทันที
หมูป่าเมื่อถูกโจมตีจากด้านหลังมันก็ทำท่าจะหันไปโจมตี แต่ก้อนหินไม่ได้เปิดโอกาสให้มันเท่าไหร่นักเขากระหน่ำฟาดพลองยาวในมือลงไปที่หลังมันทันที หมูป่าดูสับสนกับการถูกโจมตีหลายทางมันหันมาที่ก้อนหินอีกครั้งและมันเริ่มใช้สกิลลมหายใจ
เขี้ยวของมันส่องแสงสีฟ้าออกมาก่อนจะคลื่นลมอันลุนแรงจะพุ่งไปทางก้อนหิน คลื่นลมปะทะเข้ากับก้อนหินทำให้เขากระเด็นไปด้านหลัง หมูป่าเริ่มใช้สกิลพุ่งชนทันทีต่อทันที
แบมเห็นท่าไม่ดีจึงเข้าไปแตะขัดขาของมัน หมูป่าที่กำลังจะออกวิ่งถูกขัดจังหวะเข้ามันล้มลงบนพื้นก่อนจะถูกแบมกับน้ำรุมโจมตีจนตาย
หมูป่าน้อยหน้าสงสารตายอย่างน่าเวทนา มันทำอะไรไม่ได้สักนิดเมื่ออยู่ต่อหน้าเพลเยอร์ใจร้ายทั้งสี่คน มันกลายเป็แสงสีขาวจากไป ทิ้งไว้เพียงพื้นที่ว่างเปล่า
"มันไม่ดรอปอะไรอีกแล้ว" ก้อนหินลุกขึ้นมาจากพื้นและปัดฝุ่นตามตัว
"ระบบดรอปเกมส์นี้โหดร้ายเกินไปแล้ว" น้ำพูดออกมา
"จริงด้วย พวกเราตีมันมา ยี่สิบกว่าตัวแล้วแต่ไม่มีอะไรดรอปลงมาเลย" ก้อนหินโวยวายออกมา
"ฮ่าาา ... ก็อะนะ" แบมยิ้มแห้งๆออกมา เขาคิดในใจว่าช่างโชคดีนักที่เขาดรอปเขี้ยวมันได้
"ไปกันเถอะ ไม่อยากตีหมูป่าแล้วพวกเราเข้าไปในป่าอีกหน่อยดีกว่า เผื่อจะเจอตัวอะไรที่มันน่าสนใจกว่านี้"
"ม ... มันจะดีหรอ" มินนี่สีหน้ากังวลออกมาเล็กน้อย
"ดีสิ มันต้องดีกว่านี้อยู่แล้ว" ก้อนหินพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ
ทั้งสี่คนมุ่งหน้าเข้าป่าไปเรื่อยๆ รอบตัวพวกเขามีต้นไม้สูงเยอะขึ้นแสงจากพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปยิ่งทำให้ในป่าแห่งนี้มืดเข้าไปอีก
ระหว่างที่พวกเขาเดินอยู่ก็ได้ยินเสียงหอนของหมาดังมาจากส่วนลึกของป่า
"เสียงมาจากทางนั้น" ก้อนหินชี้ไปทางต้นเสียงและวิ่งนำทันที
"ค่อยๆเดินอย่าส่งเสียงดัง เรายังไม่รู้เลยว่ามันอยู่กี่ตัว" แบมพูดเตือนทุกคน หมาป่ามักจะออกล่าเป็ฝูงเขาฉุกคิดขึ้น
เมื่อเดินพ้นแนวป่าทึบมาก็พบพื้นราบที่มีพื้นหญ้าสีเขียวไปทั่วบรเวณ บนก้อนหินก้อนใหญ่มีหมาป่ากำลังเห่าหอนอยู่บนยอด แบมมองไปที่หัวของมันตามสัญชาตญาณทันที
'หมาป่า lv.18'
"ดีเลย เลเวล18" แบมพูดออกมาอย่างดีใจ พวกเขาเข้ามาในป่าก็หวังที่จะได้พบมอนสเตอร์เลเวลสูงกว่าเดิม หมูป่าเขี้ยวยาวเลเวล12 มันถูกพวกเขาสี่คนรุมจนไม่มีโอกาสได้โต้กลับ เขาจึงคิดว่าหมาป่าเลเวล18 ตัวนี้ถ้าพวกเขาสี่คนช่วยกันรุมก็ไม่น่าจะมีปัญหา
แบมให้สัญญาณเตรียมความพร้อมกับทุกคน ก้อนหินออกวิ่งนำเป็คนแรกเขาถือว่าเป็แท๊งของทีมจะต้องช่วยเรียกความสนใจของมันและเปิดโอกาสให้เพื่อนคนอื่นทำความเสียหาย ด้วยไม้พลองที่มีความยาวประมาณเมตรกว่าๆ ทำให้ก้อนหินฟาดมันที่อยู่บนหินก้อนใหญ่ได้ทันที
ก้อนหินฟาดมันไปที่หัวของมันอย่างจัง
'48'
หมาป่าเมื่อโดนโจมตีก็ะโถอยทิ้งระยะห่างจากศัตรูทันที นี่คือความแตกต่างที่แบมสังเกตุเห็นเป็อย่างแรก หมูป่าเขี้ยวยาวด้วยลักษณะรูปล่างของมัน มันจึงไม่สามารถะโหรือถอยหลังได้เร็วนัก แตกต่างกับหมาป่า มันทั้งเร็วกว่าและคล่องแคล่วกว่า
แบมเริ่มบุก เขาวิ่งด้วยความเร็วสุดตัวและใช้สกิลทิ่มทะลวงออกมาทันที หมาป่ารวดเร็วอย่างมากมันหลบไปด้านข้างและใช้กรงเล็บตะปบเข้าไปที่ลำตัวของแบมทันที
'65'
'แย่แล้ว' เมื่อเห็นหลอดเืตัวเองลดไปเกือบมิดหลอด เขาก็เพิ่งจะนึกได้ว่าก่อนหน้านี้เขาถูกหมูป่าโจมตีมาก่อนแล้ว และครั้งนี้เขาถูกหมาป่าโจมตีมาอีก ทำให้เืของเขาเหลือน้อยเต็มที
แบมวิ่งถอยออกมา หมาป่าเห็นเช่นนั้นก็ทำท่าจะตามมา แต่ก้อนหินก็ไม่ปล่อยให้เป็เช่นนั้น ก้อนหินแทงพลองออกไป ทำให้มันเปลี่ยนจากรุกกลายเป็รับและะโถอนหลังหนีไป
"หมาพวกนี้มันเร็วจริงๆ"
"เป็ยังไงบ้าง" น้ำพูดกับแบม
"เจ็บหนัก เืเหลืออยู่ 5" แบมตอบ
"แย่จริง เกมส์นี้ไม่มีโพชั่นซะด้วย"
หากตอนนี้มีโพชั่นล่ะก็ จะสามารถเพิมเืและเข้าร่วมการต่อสู้ได้ในทันที แต่เมื่อไม่มีทำให้การต่อสู้เพิ่มระดับความยากเข้าไปอีกขั้น
"ไม่เป็ไร ขอเวลาฉันแปปนึง" แบมถอยไปจากโซนต่อสู้และนำอาหารในกระเป๋าเป้ขึ้นมากิน
นี่เป็ภาพที่แปลกประหลาดนัก น้ำและมินนี่ มองมาอย่างอึ้งๆเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าแบมจะนั่งกินอาหารตรงนี้กลางการต่อสู้
"ดี รีบๆกินเข้าเดี๋ยวฉันถ่วงเวลาให้" น้ำพุ่งตรงไปช่วยก้อนหิน พวกเขาผลัดกันกระหน่ำโจมตีไปที่หมาป่า ถึงพวกเขาจะโจมตีไปมากมายแค่ไหน แต่หมาป่าตัวนี้ก็หลบพวกเขาได้แทบจะทุกครั้ง
"มันจะไม่เร็วเกินไปหน่อยหรอ" น้ำเห็นเช่นนั้นก็อดจะรู้สึกรำคาญไม่ได้
"มินนี่ เธอไม่ช่วยสู้หรอ" แบมถามเธอขณะที่มีอาหารเต็มปาก
"ฉ ... ฉันสู้ ... ไม่เป็" มินนี่พูดด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย เธออยากจะเข้าไปช่วยทั้งสองคนเต็มที่ แต่เกมส์นี้โหดร้ายเกินไปสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอ
การที่เข้ามาในเกมส์ที่มุมมองไม่ต่างจากโลกแห่งความเป็จริงเลย และเธอยังต้องมาเจอกับสัตว์ดุร้ายและการฆ่าฟันกัน ถึงมันจะไม่ใช่ความจริงแต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ว่ามันก็สมจริงอย่างมาก
แบมเมื่อเห็นใบหน้าที่เศร้าและรู้สึกผิดของเธอ แบมก็ไม่พูดอะไรอีก ได้แต่เร่งกินอาหารในมือให้หมด
ทางด้านหมาป่าถึงแม้จะโดนสองรุมหนึ่ง แต่ก็ไม่มีท่าทางให้เห็นถึงความเสียเปรียบแม้แต่น้อย มันหลบแทบทุกการโจมตีของก้อนหินและน้ำได้อย่างสบายๆ และสวนกลับมาเป็บางครั้ง
พวกเขาทั้งคู่ไม่ได้เร่งไล่บี้หมาป่าตัวนี้มาก เพราะเขายังต้องเลี้ยงค่าความเหนื่อยของพวกเขา และถ่วงเวลาให้แบมกลับเข้ามาร่วมต่อสู้ได้อีกครั้ง
พวกเขาทั้งคู่ไล่โจมตีหมาป่าตัวนี้อย่างไม่ลดละ จนในที่สุดแบมก็จัดการกับอาหารในปากหมด น้ำกับก้อนหิน เห็นเช่นนั้นก็ใจชื้นขึ้นมาบ้าง ก่อนจะได้ยินเสียงแบมะโออกมา
"รอก่อนเืมันค่อยๆเด้ง" เมื่อกินอาหารเสร็จเืไม่ได้ฟื้นขึ้นทันทีแต่จะค่อยๆฟื้นทีละน้อย แบมพยายามอธิบาย
ทั้งคู่ยิ้มแห้งๆเล็กน้อย เขานึกว่ากินเสร็จแล้วแบมจะพร้อมกลับมาสู้ทันที แต่ไม่เป็อย่างที่เขาคิดสักเท่าไหร่ ไม่นานเท่าไหร่แบมก็เืเต็มพร้อมกลับเข้ามาสู่สนามต่อสู้อีกครั้ง
"มาแล้วๆ ... ล้อมมันไว้ตรงกลาง" เขาพุ่งไปเข้าร่วมต่อสู้อีกครั้ง พลางบอกวิธีสู้ที่เขาคิดขึ้นมาได้
ตลอดเวลาที่เขาอยู่นอกวงการต่อสู้ แบมได้สังเกตุกระแสการต่อสู้ตลอดเวลา และเขาก็จับจุดบอกการเคลื่อนไหวของหมาป่าได้ เวลามันหลบหมาป่าจะะโและมุ่งไปที่ทิศทางตรงข้ามกับตำแหน่งศัตรูเสมอ
เขาจึงให้ทุกคนล้อมมันไว้ เพื่อบีมช่องทางหนีให้เล็กลง เมื่อทุกคนเข้าประจำที่ตามแผน ก้อนหินก็เริ่มโจมตีมันอีกครั้ง หมาป่าะโขึ้นมาอีกครั้ง แต่ด้วยช่องว่างที่น้อยลงทำให้หมาป่าตัดสินใจกระโจนบุกไปทางน้ำ
เมื่อเห็นเช่นนั้นน้ำก็เบี่ยงตัวหลบออกมา แต่โชคไม่ดีนักกรงเล็บของมันก็ถากโดนน้ำอยู่ดี
"บ้าจริง มันเปลี่ยนการเคลื่อนไหว" แบมสบถออกมา
"ท่าไม่ดีแล้ว พวกเราเอามันลงไม่ได้แน่" น้ำพูดพลางจ้องที่หลอดเืของเขาที่กำลังจะหมดลง
ความเร็วอันน่าปวดหัวของมันทำให้พวกเขาเริ่มหมดความหวังกันที่จะเอาชนะมันบ้างแล้ว ไม่มีใครรู้ว่ามันจะตายเมื่อไหร่ เพราะการไม่มีหลอดเืยิ่งทำให้พวกเขาหมดหวังขึ้นเรื่อยๆ
"หนีไปทั้งหมดไม่ได้ ถ้าหนีจะต้องทิ้งคนไว้ถ่วงเวลาคนนึง" ก้อนหินพูดขึ้น
หากทุกคนหนีไปพร้อมกัน มันจะเข้าโจมตีพวกเขา และด้วยความเร็วของมันก็ไม่ยากเลยที่จะไล่ฆ่าพวกเขาจนหมด
"ไม่จำเป็ .... เดี๋ยวฉันจัดการเอง" แบมจ้องไปที่หมาป่าด้วยความมุ่งมั่น ก่อนจะเริ่มพุ่งเข้าใส่หมาป่า
แบมะโแตะไปที่หมาป่า ตามคาดมันะโหลบ แต่แบมก็ไม่รอช้าด้านหน้าที่เขาะโขึ้นไปมีก้อนหินใหญ่รอรับเขาอยู่ เขาใช้หินก้อนนั้นยันตัวเองขึ้นะโอีกครั้ง และกลางอากาสถึงแม้หมาป่าตัวนี้จะเร็วสักแค่ไหนก็หลบคมมีดของเขาไม่พ้นอีกแล้ว แบมใช้สกิลทิ่มทะลวงออกมาทันที มีดของแบมแทงลงไปที่ท้องของมันอย่างจัง
'156! critical'
ทุกคนต่างอึ้งกับเหตุการที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ไม่มีใครคิดว่าแบมจะโจมตีตอนที่มันอยู่บนฟ้า และยังล่อมันขึ้นไปบนฟ้าและตามขึ้นไปโจมตีด้วยตัวคนเดียว แต่การต่อสู้ยังไม่จบ
ฟุ่บ .... เสียงหมาป่าร่วงลงมาจากอากาส มันทรงตัวบนก่อนจะเริ่มวิ่งเป็วงกลมล้อมรอบพวกเขาทั้งสามคน มันวิ่งไปรอบๆเพื่อไม่อยากเป็เป้านิ่งให้กับคนพวกนี้อีก แต่ไม่นานมันก็ต้องหยุดลง
ตุบ!!! .... มินนี่ใช้ไม้ในมือฟาดใส่มันตรงๆ เป็ภาพที่ก้อนหินกับน้ำไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นมาก่อน มินนี่อยู่รอบนอกวงการต่อสู้มาตลอดหมาป่าจึงไม่ได้นับเธอเป็ศัตรูทำให้มันไม่ได้ระวังเธอมากพอ
อาวุธในมือของเธอเป็เพียงไม้ธรรมดาแต่มันก็มากพอจะปลิดชีวิตหมาป่าที่าเ็สาหัสแล้ว พวกเขาทั้งสามคนยืนอึ้งกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ข้อความแจ้งเตือนของระบบจะเด้งขึ้นมาปลุกทุกคนจากความตะลึง
'หมาป่า lv.18 ถูกสังหารแล้ว'
เมื่อทุกคนมองไปที่หมาป่ามันก็หายไป แล้วทิ้งขนกองหนึ่งไว้
"ทำไมมันตายง่ายจัง" แบมถามขึ้น เพราะหมูป่าเขี้ยวยาวน่าจะอึดกว่านี้เสียอีก
"ไม่รู้สิ ... เมื่อกี้มินนี่ทุบมันไปเท่าไหร่" ก้อนหินมีอาการช็อกเล็กน้อย เขารู้จักเธอมาั้แ่เด็กและไม่เคยคิดเลยว่ามินนี่จะลุกขึ้นมาทำอะไรแบบนี้ได้
"มินนี่ เธอนี่สุดยอดไปเลย ฮ่าาาาา" น้ำพูดขึ้นอย่างประหลาดใจ
"ฉ ... ฉันทำมันได้แล้ว" มินนี่ยิ้มออกมา มันเป็ความทุกของเธออย่างมากที่ไม่สามารถเล่นเกมส์กับเพื่อนได้ และนี่ก็เป็ดั่งความสำเร็จเล็กๆของเธอ
"ขอบคุณนะ" มินนี่หันมาทางแบมก่อนจะส่งยิ้มให้
"ขอบคุณอะไร ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ" แบมส่งยิ้มกลับไปให้ และแบมก็เพิ่งสังเกตุเห็นว่ารอยยิ้มของเธอช่างสวยงามขนาดไหน
"พ ... เพราะความไม่ยอมแพ้ ... ของเธอ .... ทำให้ฉัน ... มีความกล้า" มินนี่หน้าแดงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหลบหน้าไป
"เอาล่ะ ฉันว่าเรากลับไปล่าหมูป่าเขี้ยวยาวกันต่อดีกว่า" แบมพูดเสนอ เพราะความเก่งและความรวดเร็วของหมาป่ายังตราตรึงอยู่ในใจของเขาอยู่
มันทำให้เขาสงสัยขึ้นมาว่าถ้าเขาอัพค่าความเร็ว(AGI) จะสามารถเร็วแบบหมาป่าตัวนี้ได้หรือเปล่า เมื่อคิดมาถึงจุดนี้แบมก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่าทำไมมันถึงได้ตายง่ายนัก เพราะค่าความเร็วของหมาป่าจะต้องมากอย่างแน่นอน ทำให้เืของมันน้อยลงตามความสมดุลของเกมส์นี้
ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย แต่ใจของทุกคนก็ต้องตกวูบเมื่อเสียงฝีเท้าของหมาหลายตัวกำลังมุ่งมาทางพวกเขา พวกเขาต่างหลบอยู่หลังหินทันที เสียงของพวกมันกำลังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เสียงฝีเท้าพวกนี้น่าจะไม่ใช่แค่ สองสามตัวแน่ มันน่าจะเป็ฝูงหมาป่าที่มีมากกว่า สิบหรือยี่สิบตัว
"หมาพวกนี้คงจะไม่ได้จมูกดีหรอกนะ" ก้อนหินพูดขึ้น
เพราะสิ่งที่ก้อนหินพูด ทำให้ทุกคนตกอยู่ในความตรึงเคลียดมากกว่าเดิม
49K
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
