หลินเซียงยิ้มให้ทั้งคู่อย่างสุภาพแม้จะรู้ดีว่าจางหลินหลางไม่ได้มาดีซักเท่าไหร่
“ข้าเห็นสาวใช้ของท่านบอกว่าท่านไม่สบายข้ารู้สึกเป็ห่วงท่านมากเลยเ้าค่ะ”จางหลินหลางแสร้งทำเป็พูดดีกับหลินเซียงเซียง
“ข้าไม่ได้เป็อะไรมากขอบคุณฮูหยินรองที่เป็ห่วงข้า”
“เมื่อคืนงานแต่งของข้ากับท่านพี่ไม่เห็นท่านมาร่วมแสดงความยินดีข้าเลยคิดว่าท่านคงจะเกลียดข้าจึงไม่อยากมาร่วมงาน”จางหลินหลางพูดด้วยใบหน้าที่แสร้งทำเป็เสียใจ
หลินเซียงเซียงได้แต่ยิ้มให้ทั้งสอง
“ใครว่าข้าไม่ไปร่วมแสดงความยินดีกันเล่าข้าไปแต่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปร่วมในงานต่างหาก”นางพูดขึ้นก่อนจะเหลือบมองแม่ทัพจื่อ
“ตายจริง”จางหลินหลางแสร้งทำเป็ใแล้วเอามือทาบที่อก
“งั้นเมื่อคืนเสียงที่เอะอะอยู่หน้างานที่ท่านพี่บอกข้าว่าเป็เสียงขอทานถ้างั้นเสียงนั้นก็เป็เสียงของฮูหยินใหญ่นั่นเองหรือเ้าคะ”จางหลินหลางมองหน้าแม่ทัพจื่อพร้อมกับมองไปที่หลินเซียงเซียงด้วยใบหน้าที่เย้ยหยัน
หลินเซียงเซียงยิ้มให้จางหลินหลางด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย
“ข้าอาจจะเป็ขอทานก็ได้ท่านแม่ทัพจึงไม่อยากให้ข้าเข้าไปร่วมงานแต่แปลกดีจริงที่ขอทานอย่างข้าได้มาเป็ถึงฮูหยินใหญ่แห่งจวนท่านแม่ทัพจื่อมู่หยางผู้ยิ่งใหญ่ข้าต้องขอบคุณ์ที่ทำให้ขอทานได้ขึ้นมาอยู่ในฐานะภรรยาหลวงไม่ใช่อนุภรรยา”หลินเซียงเซียงพูดเหน็บจางหลินหลางและแม่ทัพจื่อพร้อมกับยิ้มให้กับคนทั้งคู่
“นี่เ้า”แม่ทัพจื่อรู้สึกโกรธเมื่อได้ฟังคำเสียดสีหลินเซียงเซียง
“กลับกันเถอะฮูหยินรองข้าไม่อยากอยู่ที่นี่นาน”แม่ทัพจื่อบอกกับหลินเซียงเซียง
“ข้าลาละเ้าค่ะฮูหยินใหญ่"จางหลินหลางมองหน้าหลินเซียงเซียงด้วยความไม่พอใจก่อนจะหันหลังกลับออกไปพร้อมแม่ทัพจื่อ
“แม่บ้านหลี่ช่วยส่งแม่ทัพจื่อกับฮูหยินรองให้ข้าที”หลินเซียงเซียงบอกกับแม่บ้านหลี่
“ไม่ต้อง”แม่ทัพจื่อพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูแข็งกร้าวก่อนจะเดินออกจากห้องของนางไปพร้อมกับจางหลินหลาง
แม่บ้านหลี่รีบเดินมาหาหลินเซียงเซียง
“ฮูหยิน”
หลินเซียงเซียงมองหน้าแม่บ้านหลี่ด้วยใบหน้าที่ดูหนักแน่น
“ข้าไม่เป็ไร”พูดจบนางก็ค่อยๆเอนตัวลงนอน
แม่บ้านหลี่ที่มองดูหลินเซียงเซียงด้วยความสงสารก่อนจะเดินออกจากห้องไป
….ณเรือนหลังใหญ่ของแม่ทัพจื่อ……
“น่าเจ็บใจนักนังผู้หญิงคนนั้นมันกล้าต่อปากต่อคำกับข้า”จางหลินหลางเอ่ยขึ้นอย่างเจ็บใจเมื่อกลับมาถึงห้องของนาง
“แล้วแบบนี้คุณหนูจะทำยังไงกับฮูหยินใหญ่ดีเ้าคะ”สาวใช้ถามด้วยความอยากรู้
จางหลินหลางมองหน้าสาวใช้พร้อมกับยิ้มด้วยใบหน้าเ้าเลห์
“ท่านพี่เกลียดนางขนาดนั้นมันไม่ใช่เื่ยากที่ข้าจะทำให้ท่านพี่ไล่นางออกไปจากจวนได้อีกไม่นานจวนของแม่ทัพจื่อมู่หยางจะมีฮูหยินเพียงคนเดียวคือข้าเท่านั้น”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก…..
“ฮูหยินรองเ้าคะ แม่ทัพจื่อให้ข้านำชุดแพรไหมพร้อมกับเครื่องประดับมาให้ท่านค่ะ”สาวใช้ถือชุดผ้าแพรไหมชั้นดีกับเครื่องประดับล้ำค่าเพื่อเป็ของต้อนรับภรรยาที่แต่งเข้ามาตามประเพณีของเมืองฉงอัน
“คุณหนูเ้าคะชุดแพรไหมช่างสวยงามเหมาะกับท่านมากเลยเ้าค่ะอีกทั้งเครื่องประดับเหล่านี้ก็ดูงดงามเหมาะกับฮูหยินของท่านแม่ทัพยิ่งนัก"สาวใช้รีบบอกกับจางหลินหลาง
จางหลินหลางหยิบชุดผ้าแพรไหมสีชมพูเข้มที่ถูกทออย่างปราณีตขึ้นมาดูพร้อมกับรอยยิ้มดีใจ
“ท่านพี่ช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก”นางลุกขึ้นไปเปลี่ยนชุดในทันทีนางมองดูตัวเองในคันฉ่องบานใหญ่
“ช่างงดงามยิ่งนัก”นางเอ่ยชมตนเองอย่างภูมิใจ
แกร๊ก……เสียงประตูเปิดเข้ามาที่ห้องของจางหลินหลาง
แม่ทัพจื่อมองมาที่นางพร้อมกับยิ้มให้ด้วยความหลงใหล
“เ้าใส่ชุดนี้แล้วยิ่งทำให้เ้างดงามยิ่งนัก”
จางหลินหลางรีบเดินเข้ามากอดแม่ทัพจื่อ"ขอบคุณท่านพี่มากนะเ้าคะท่านช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก"
แม่ทัพจื่อมองหน้าจางหลินหลางพร้อมกับจูบไปที่หน้าผากของนางอย่างแ่เบา
“ก็เ้าคือคนรักของข้าเื่แค่นี้ข้าจะไม่รู้ใจของเ้าได้อย่างไรกันฮูหยินของข้า”
จางหลินหลางยิ้มให้แม่ทัพจื่อด้วยรอยยิ้มอันแสนหวาน
แม่ทัพจื่ออุ้มนางขึ้นและพานางไปที่เตียงนอนอันแสนนุ่มก่อนจะวางนางลงบนเตียงอย่างแ่เบา
“ท่านพี่ท่านจะทำอะไรคะนี่มันยังสว่างอยู่เลยนะคะ”
“ดีซะอีกข้าจะได้เห็นใบหน้าเ้าได้อย่างชัดเจน”ทั้งคู่ประทับจูบกันอย่างแ่เบาก่อนจะร่วมเตียง
จางหลินหลางกอดแม่ทัพจื่อไว้แน่น
“ข้ามีความสุขที่สุดเลยค่ะท่านพี่”
แม่ทัพจื่อที่นอนอยู่ข้างนางเขาค่อยๆก้มลงจูบที่หน้าผากนางอย่างแ่เบา
ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะร่วมเรียงเคียงหมอนอยู่กับจางหลินหลางหญิงที่เป็ที่รักแต่ไม่รู้เหตุใดเขาจึงคิดถึงแต่ใบหน้าและกลิ่นกายที่หอมชวนน่าหลงใหลของหลินเซียงเซียง
แม่ทัพจื่อเมื่อนึกถึงหลินเซียงเซียงเขาก็รีบลุกขึ้นจากเตียงในทันที
“ท่านพี่ท่านจะไปไหนเ้าคะ”จางหลินหลางถามด้วยความแปลกใจ
เขามองหน้าของนางพร้อมกับยิ้มให้
"เ้านอนพักซักครู่เถอะข้าลืมไปว่าข้ามีบางอย่างที่ต้องทำพูดจบแม่ทัพจื่อก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่และออกจากห้องของจางหลินหลางในทันที
“ท่านพี่ท่านพี่”จางหลินหลางรีบเรียกตามหลังแม่ทัพจื่อที่เดินจากไปนางรู้สึกไม่ค่อยพอใจเป็อย่างมาก
แม่ทัพจื่อเมื่อออกมาจากห้องของจางหลินหลางเขาก็สั่งให้สาวใช้เตรียมชุดผ้าแพรไหมอย่างดีพร้อมกับเครื่องประดับมีค่าส่งไปให้หลินเซียงเซียงที่จวนของนางเพราะั้แ่นางแต่งเข้ามาในจวนของเขาเขาก็ยังไม่เคยให้ของต้อนรับกับนางเลยแม้แต่ชิ้นเดียวอีกทั้งเงินทองที่ควรจะให้แก่ภรรยาเขายังไม่เคยให้แต่นางก็ไม่เคยปริปากเรียกร้องเอาสิ่งใดจากเขาแม้แต่น้อย
4K
