นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

SeventhHospital จัดงานเลี้ยงฉลองครบรอบ 3 ปี

งานเลี้ยงในค่ำนี้คณะแพทย์รุ่นใหม่ นางพยาบาลทุกคนเข้าร่วมแสดงละครระบำในงานเลี้ยงค่ำคืนนี้   งานเลี้ยงนี้จัดบริเวณชั้นล่างสุดของโรงพยาบาล   บ่ายวันเดียว เสียงเคาะประตูห้องทำงานคุณหมอราช ผู้ช่วยฯมาธูรก้าวเข้าใบหน้าสดชื่นหลังจากล้างแผลที่ห้องฉุกเฉิน  “เจ็บแขนไหม” ราชแสดงความเป็นห่วงมองดวงตาเรียวงาม “นิดหน่อยแต่วันนี้คงงดแสดงค่ะ”ราชพยักหน้าเข้าใจ ไม่กล่าวอะไรต่อ เสียงเคาะแผ่นกระดาษในแฟ้มทำให้มาธูรรู้สึกเหมือนคุณหมอจะเครียดๆ   “มาธูร คุณช่วยโทรฯลงไปที่ห้องอาหารขอรายการเมนูอาหารของคนไข้ห้อง 521ผมขอดูรายการอาหารของเธอด่วน ตอนนี้เลย“   คุณหมอราชลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องทำงานตรงไปหยุดคุยกับแผนกพยาบาลที่แผนกจัดยา  ห้านาทีต่อมาพ่อครัวใหญ่วิ่งขึ้นมาหาคุณหมอ  “คุณหมอครับ รายการอาหาร” มาธูรรีบออกมาจากห้องทำงานของคุณหมอ  ช่วยนางพยาบาลจัดยา   ราชเดินวนไปวนมาอ่านเอกสารทุกแผ่น  

ประจวบเหมาะ วินนี่ก้าวออกมาจากลิฟต์ ในมือหิ้วของใช้เขารีบทักราชก่อน “คุณหมอ เมื่อคืนผมขอโทษ ผมรีบไปงานเลี้ยงของนักบินครับ   ผมไม่ได้คุยต่อ“ ราชยิ้มทักทาย สายตามองถุงขนมนมเนยหลายใบ  “ไม่เป็นไรครับ เมื่อคืนผมส่งมาธูรแล้วผมไปพบญาติต่อครับ   อืมมม ผมรู้แล้วว่าทำไมคนไข้ของผม มีน้ำหนักเกินลดไม่ลง   เพราะคุณนี่เอง ซื้ออะไรมาให้เธอกิน ผมเคยบอกแล้วว่าผมไม่อนุญาตให้นิตยากินอาหารขยะพวกนี้“  วินนี่กลืนน้ำลายไม่ลงเมื่อเจออารมณ์เกรี้ยวของราช    ขยับสายตามองไปที่ใบหน้าของมาธูรยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยทั้งหมดเดินเข้าห้องพยาบาล 521   ราชกล่าวขึ้นต่อหน้าทุกคน“อาการของเธอดีขึ้นมาก ผมพอใจ แต่ ......”  นิทตี้ลุกขึ้นนั่งมองกล่องขนมของฝากจากเดฟและภาวนา ผู้กองเดฟลงมือทำในตอนเช้า ฝากมาให้เธอเป็นพิเศษ

คุณหมอราชเอื้อมหยิบกล่องขนมกล่องนั้นมาวางตรงรถเข็นยา   เดินตรงไปเปิดตู้เย็น   คุกกี้เค้กส้ม ขนมหวานต่างๆ ถูกนำออกมาวางบนปลายเตียงนอนของเธอ  “มาธูรช่วยไปเอาตะกร้ามาใส่ของพวกนี้  นำไปไว้ข้างนอก เวลาคุณวินนี่กลับคอนโด คืนของพวกนี้ให้เขา“  ร่างของมาธูรหมุนตัวรีบเดินออกไปทันที  นิทตี้ลุกขึ้นนั่งจ้องหน้าคุณหมอราชอย่างไม่เข้าใจ “คุณหมอของกินพวกนั้นเอาออกไปทำไมคะของฝากสำหรับฉันนะคะ “ น้ำเสียงกระด้างไม่สามารถต่อกลอนกับแววตาราชที่เข้าสู่โหมดอารมณ์โหดได้ “นิตยา น้ำหนักคุณเพิ่มขึ้น2 กิโล ผมไม่เข้าใจว่า ทำไมคุณไม่ห้ามใจไม่กินของพวกนี้ ทั้งๆที่คุณต้องควบคุมน้ำหนัก นางพยาบาลในห้องกายภาพเตือนคุณเมื่อ 2วันก่อน  คุณยังนอนกินขนมดูทีวีหรือจะให้ผมสั่งปลดทีวีออกไปด้วย” แฟ้มผลตรวจเลือดของวางลงอย่างแรงบนปลายเตียงนอน  “ คุณครูอย่างคุณใช้วิธีไหนสอนนักเรียนให้เชื่อฟัง ช่วยสอนผมหน่อย  ผมต้องการให้คุณงดอาหารพวกแป้งและของหวานแต่คุณรั้นไม่ยอมทำตาม คุณมีเจตนาอะไร ร้องไห้ต้องการกลับบ้านทุกครั้ง แต่ไม่ยอมทำตามผม  ช่วยตอบผมมาตามตรง นิตยา“  นิทตี้นั่งอ้าปากพูดไม่ออก  คำถามของคุณหมอทำให้ทุกคนเงียบสนิท  วินนี่ถอยหลังนั่งลงบนโซฟายาว  ราชคว้าขนมทุกอย่างเก็บลงในตะกร้า“ มาธูร ถ้าเธอหิว ชงโกโก้ไร้น้ำตาลทุกๆ 3 ชั่วโมง  ผมมั่นใจว่าน้ำหนักจะลดลงภายใน 3-5วัน“

คุณหมอราชเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างเตียงคนไข้ เขายังคงสั่งมาธูรต่อไปเรื่อยๆ   “ มาธูรช่วยปริ้นส์ผลของการตรวจคลื่นหัวใจระหว่างช่วงเธอเข้ามาที่นี่ใหม่ๆให้ผม   วันนี้ นิตยา เป็นเคสรายสุดท้ายใช่ไหม”  น้ำเสียงของเขาปกติ   นิทตี้ขมวดคิ้วไม่เข้าใจอารมณ์ของคุณหมอราช   “ช่วยบอกคนไข้ดีๆก็ได้ค่ะ ทำไมคุณต้องกล่าวพาดพิงถึงอาชีพของฉันด้วย”เธอสะบัดเสียงอย่างไม่พอใจ   คุณหมอราชหันร่างของเขามาหยุดตรงหน้าของเธอ เอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ “คุณคือคนไข้ของผมผมรักษาคุณฟรีครั้งก่อน คุณโวยวายใส่ผมต่อหน้าทุกคน ผมไม่โกรธคุณแม้แต่นิดเดียว เวลานี้ผมพยายามรักษาคุณให้หายอย่างรวดเร็ว แต่คุณกลับไม่เชื่อฟังผม ดื้อรั้นไม่ยอมทำในสิ่งที่เป็นประโยชน์กับตัวเอง คิดๆดีนะครับว่ามันเกี่ยวข้องกับอาชีพของผมไหม คุณนิตยา”  ราชหันกลับมาที่มาธูรที่ยืน  “ผมขออะไรของนางฟ้าตกสวรรค์ของคุณจำได้หรือเปล่า” มาธูรรวบรวมแฟ้มทั้งหมดก้าวเข้ามาใกล้ๆคุณหมอราช ยืดปลายเท้าขึ้น กระซิบเบาๆ  “คุณหมออย่าเผาฉันต่อหน้าเธอสิคะ  คนไข้กำลังจ้องหน้าคุณหมอแล้วนะคะ เรียกชื่อเธออย่างธรรมดาดีกว่าค่ะ” มาธูรเดินลิ่วออกจากห้อง521  

วินนี่เอนร่างนอนเล่นบนโซฟา หยิบขนมในกล่องกินอย่างสบายอารมณ์   หัวเราะในคำพูดของคุณหมอราช “อืมอร่อยมากเลยผมขอขนานนามเธอว่านางฟ้าตกหลังคามากกว่าครับ“  ชายหนุ่มทั้งคู่หัวเราะพร้อมกัน นิทตี้หันหน้าไปทางหน้าต่างทิ้งร่างลงบนหมอน  คุณหมอราชหยิบขนมกินจากกล่องสีขาว   ชิมขนมพร้อมคำชม“ขนมชนิดนี้อร่อยมากครับ”   นิทตี้นอนพิงหมอนหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน ทำท่าไม่สนใจ

เวลาผ่านไปห้านาที  มาธูรกลับเข้ามาพร้อมเอกสารจำนวนหนึ่ง “คุณหมอค่ะ ทั้งหมดนี้เลยค่ะ ฉันขอตัวลงไปก่อนนะคะ    เจอกันตอน 6 โมงเย็นค่ะ “  วินนี่ก้มมองดูนาฬิกา 4 โมงเศษๆ  ราชอ่านรายงานทั้งหมดพร้อมผิวปากออกมา “ วันจันทร์ผมขอตรวจกระดูกไขสันหลังอีกครั้ง”

สิบนาทีผ่านไป  เขาเลื่อนเก้าอี้ทรงกลมเข้าใกล้ปลายเตียงคนไข้มากกว่าเดิม “ นิตยา ผมมีอะไรบางอย่าง ขอถามคุณ ช่วยตอบตามความจริงได้ไหมครับ“   วินนี่เงยหน้าขึ้นรอฟัง  ดวงตากลมโตสวยชำเลืองมองราช   เธอพยักหน้า “คุณรู้ว่าผมคือผู้ชายคนนั้นตั้งแต่แรก  ทำไมคุณไม่คิดทำอะไรผม  ไม่เล่าให้คู่หมั้นของคุณรับรู้  ไม่เปิดเผยเรื่องราวของผมให้กับเดฟหรือแม้แต่แม่ของคุณ เพราะอะไร” ราชจบคำถามสูดลมหายใจอย่างเบาๆ สายตาจ้องดวงหน้างามที่พยักหน้า เม้มริมฝีปาก ไม่ตอบเขา  ราชกล่าวต่อ “ผมมั่นใจได้ว่าผมไม่ได้ไล่อัญญนากลับอินเดีย  พวกเราพบกันครั้งสุดท้ายเธอขอร้องให้ผมแต่งงานในทันที่     ผมอธิบายกับเธอว่าผมยังไม่พร้อม เราควรคบกันต่อ เมื่อผมสอบเสร็จ ผมจะพาเธอไปอเมริกา    หลังจากนั้นเธอก็หายไปผมตามเธอ  ผมเจอเพื่อนของเธอชื่อมีรา   ผมได้รับข้อมูลว่าพ่อของเธอป่วยหนักอัญญนาต้องเดินทางกลับอินเดียด่วน   ผมตามหาเธอที่หอพักหลายครั้งเมื่อคืนนี้ผมติดต่อมีร่าได้   ผมไม่ได้แก้ตัวหรือ ขอความเห็นใจ ขอร้องคุณเล่าความจริงได้ไหม“ วินนี่นึกถึงคำพูดของแม่กัมลา ตอนเรื่องอัญญานาให้เขาฟังเมื่อครั้งนั้น  ในใจวินนี่รอฟังว่านิทตี้จะพูดอะไร แต่เธอเงียบไม่ยอมตอบอะไรออกมา

วินนี่ลุกขึ้นจากโซฟาเข้ามานั่งข้างเธอ  “วันนี้ คุณควรเล่าความจริงทั้งหมดผมเองก็อยากรู้เหมือนกับที่คุณหมอถาม“ ในขณะนั้นเดฟเคาะประตูห้องพยาบาลเปิดประตูเข้ามา  “สวัสดีครับทุกท่าน“ ผู้กองสังเกตสีหน้าทุกคนในห้องไม่ยิ้มตอบรับ ผู้กองถามขึ้น  “ผมเข้ามาขัดจังหวะหรือเปล่าครับ“ ราชเดินเข้ามาจับไม้จับมือทักทายพร้อมรอยยิ้ม“เปล่าครับ เชิญครับ ผมตรวจเสร็จพอดี กำลังจะลงไป “  นิทตี้ขยับ จับมือของวินนี่แน่น  น้ำเสียงที่เป็นมิตรของเธอดังขึ้น “คุณหมอมีเวลาว่างถึง 6 โมง นั่งคุยกันก่อนค่ะฉันจะเล่าให้ฟังทั้งหมด“ วินนี่ถอนหายใจยาว  นิทตี้เริ่มเล่าอย่างช้าๆ  “พี่กลับมาเพราะอะไรฉันไม่รู้ พี่มาถึงบ้านบอกว่าพี่สอบไม่ผ่าน แต่พ่อไม่เชื่อแม่ของฉันคือครูสอนหนังสือก็ไม่เชื่อ เพราะผลการสอบส่งมาก่อนที่พี่จะเดินทางกลับ   พ่อโกรธจัดลากตัวพี่สาวเข้าไปในห้อง  คืนนั้นพี่สาวโดนเฆี่ยนตีพ่อโกรธมาก   ฉันนอนอยู่ห้องข้างๆ นอนฟังเสียงร้องไห้ของพี่สาวทั้งคืน หลายวันต่อมาพ่อกับแม่นั่งคุยกันอย่างเงียบๆ    พ่อวางแผนให้พี่กลับไปเรียนต่อ พ่อโทร.ไปที่อังกฤษบ้านญาติแต่ที่นั่นไม่มีใครรับคำขอร้องของพ่อ  สองสามวันต่อมาพ่อพาพี่สาวไปเยี่ยมลุงที่ต่างจังหวัดหลายวันพี่สาวกลับมาร้องไห้อย่างเดียว  จนกระทั่งวันหนึ่งพ่อรับงานขนหินที่ต่างจังหวัด พี่สาวขอฉันออกไปหาเพื่อนที่ตลาด ฉันแอบเข้าไปในห้องนอนพบรูปภาพของคุณในกระเป๋าใบเล็กๆซ่อนไว้ใต้เตียงนอน  มีจดหมายบอกรักหลายฉบับของขวัญที่คุณมอบให้เธอ ฉันก็เลยเข้าใจว่า คุณคือสาเหตุหรือคนรัก  เวลาผ่านไปประมาณ 2 เดือนพ่อตัดสินใจให้พี่สาวแต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่ง เขาคือนักเรียนแพทย์เหมือนคุณหมอ  เรียนที่เดียวกันกับคุณหมอ  พี่สาวไม่ยอมแต่งงานกับเขา  แต่พ่อบังคับให้แต่งงาน ความตั้งใจของพ่อคือ ว่าที่พี่เขยต้องพาพี่สาวกลับไปเรียนต่อ  ทั้งคู่แต่งงานกันในคืนแต่งงาน  คืนนั้นพี่สาวสารภาพกับพี่เขยว่า...”  นิทตี้ปล่อยมือ น้ำตาไหลพรากทั้งแก้ม

ราชกล่าวขึ้นต่อ “ผมเล่าเองดีกว่า ผมทราบจากมีราว่า พี่สาวคุณท้องได้3 เดือน กลับบ้านมาที่อินเดีย เพราะคิดว่าผมจะไม่ยอมรับเด็ก พ่อคุณบังคับให้เธอทำแท้ง ในวันแต่งงานพี่สาวคุณเล่าเรื่องนี้ให้พี่เขยคุณฟังทั้งหมด ใช่ไหม “   ราชส่ายหน้าด้วยความเสียใจ “เธอไม่บอกผมสักคำ คิดเอง สรุปเองผมไม่ใช่วัยรุ่นใจแตกที่จะไม่รับผิดชอบ  อัญญานารู้ว่าผมสัญญาอะไรกับเธอ ผมขอแค่เรียนให้จบก่อน “   นิทตี้รู้สึกสะเทือนใจที่เธอเข้าใจราชผิดมาตลอด “ แต่พี่เขยไม่ได้เลิกกับพี่สาวค่ะความคิดของพี่เขยคือ พาเธอไปหาคุณถามให้รู้เรื่อง พี่สาวเองที่คิดหนักมากกว่าเดิมในสภาพผู้หญิงที่มีสามีแล้วคุณหมอจะเชื่อใจหรือเปล่าว่าเด็กในท้องเป็นลูกของคุณหมอ  เธอเกิดอาการเครียดจัด จนวันหนึ่ง...“  ภายในห้องเงียบสนิท มีแค่เสียงฝีเท้าของราชลุกขึ้นยืนริมหน้าต่างน้ำตาของลูกผู้ชายไหลร่วงลงมา  “ ผม คือ สาเหตุจริงๆ “