“ฝ่าา ทางนี้เพฮะ"
ขันทีท่าทีตุ้งติ้ง ผายมือยังด้านขวา
ฮ่องเต้หนุ่ม ที่มีใบหน้าหล่อเหลาราวจุตรเทพทั้งสี่มารวมกัน
ผินหน้าไปมองยังทางเดินที่เรียบไปตามกำแพงสูงของพระราชวังต้องห้าม
"กงกง ข้าคงต้องให้เขาย้ายคอกม้ามาไว้ใกล้กว่านี้หน่อย นี่ถ้าแม่ทัพหยวนจุนเต่อไม่โอ้อวดเื่ม้าป่ามาเพื่อเป็ของฝากจากด่านชายแดนข้าคงไม่ยอมมาถึงนี่"
"เพฮะฝ่าา ตามธรรมดามูลของม้ามีกลิ่นฉุนรุนแรง การนำคอกม้ามาไว้ใกล้ตำหนักต่างๆของเหล่าสนมก็คงไม่เหมาะ"ฉีกงกง สาธยายยืดยาว
"ก็เลยนำไปไว้ใกล้กับตำหนักเย็น.."หยางลู่ฟงฮ่องเต้กำลังจะพูดว่าไม่มีใครอยู่ที่นั่นหรือไร
"หลีกทาง..หลีกทางหน่อย"
เสียงใสของหญิงร่างเล็กใบหน้าขมุกขมอมผมเผ้าหลุดหลุ่ยควบม้าหนุ่มสีหมอกพุ่งตรงมายังขบวนเสด็จ
"หลีกทางงงงงงงง"
ม้าหนุ่มมควบตะบึง ร่างเล็กบนหลังม้าไม่ได้มีท่าที่สะทกสะท้านหวาดกลัว
กลับกลายเป็เ้าม้าหนุ่มที่ยกขาหน้าขึ้นหยุดวิ่งเมื่อเห็นขบวนเสด็จ
"อารักขาฝ่าา"องครักษ์และฉีกงกงรีบยกมือขึ้นกัน
"ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆฮ่อออออ"
ฉู่ถังโหลวกระขับอ้อมแขนที่กอดรอบลำคอม้าสีหมอกไว้แน่น
"ใจเย็น จอมยุทธ์เฉว่หยาไม่มีใครทำร้ายเ้าถังโหลวสัญญา"ลูบที่แผงคอม้าสีหมอกอย่างปลอบประโลม
"ฟืดๆๆๆ"
เ้าท้าหนุ่มวางขาลงกับพื้นท่าทีสงบลงอย่างเห็นได้ชัด
"คลุมตัวนางไปยังคุกหลวงรอการปะาโทษฐานขวางขบวนเสด็จ”ฉีกงกง ออกคำสั่ง
ถังโหลวเงยหน้าขึ้นช้าๆส่ายหน้าไปมา ดวงตาดำขลับ ขนตางอนงาม
"แฮ่กๆๆๆๆๆถังโหลว ลงมาถวายพระพรฝ่าา ฝ่าาโปรดเมตตานางๆ สติไม่สมประกอบ"
ลุงจงคนเลี้ยงม้าวิ่งตามมาสีหน้าตื่นใ แต่ไม่วายที่จะปกป้องถังโหลว ทั้งที่ตกตะลึงว่าว่าถังโหลวกำลังจะถูกลงทัณฑ์
"ตาแก่จงกุ้ย สนมฉู่มาขวางขบวนเสด็จอีกทั้งยังก่อให้เกิดอันตรายกับฝ่าาเ้าคิดว่ามีกี่หัวจะพอให้ตัดยังกล้ามาขอให้ทรงเมตตา"
หยางลู่ฟงขมวดคิ้วด้วยจำไม่ได้ว่ามีสนมแซ่ฉู่ั้แ่เมื่อไหร่กันแล้วนางมาทำอะไรที่นี่
ถังโหลวคล้องเชือกใส่ไปในลำคอของม้าสีหมอกอย่างง่ายดายแล้วลงมาจากหลังม้า
จับเชือกไว้ไม่ปล่อย
"เฉว่หยาไม่ต้องกลัว"ลูบแผงคอเฉว่หยาม้าสีหมอกเบาๆ
"ส่งตัวนางยังคุกหลวงเสีย"องครักษ์รีบมาคุมตัว ถังโหลว
"ฝ่าา ทรงพระเมตตาด้วย"จงกุ้ยก้มศรีษะจรดพื้น
"ตาแกจง กล้ามาขัดบัญชาฝ่าาหรือไร"ฉีกงกงตวาด
ถังโหลวยิ้มบางๆ
"ลุงจง อย่าได้ห่วงไปเลย จะในคุกหลวงหรือตำหนักเย็นก็เหมือนกัน"ถังโหลวพูดด้วยน้ำเสียงแกว่งๆในตอนท้ายแต่ก้พยายามให้เป็ปกติได้ไม่ยาก
หยางลู่ฟงสะบัดชายเสื้อก้าวเดินจากไป
ลุงจงรีบลุกขึ้นไปรับเอาเชือกจากมือถังโหลว
"ข้าจะหาทางช่วยเ้าให้ได้อดทนหน่อย"ถังโหลวยิ้มสดใส
“ท่านลุงไม่ต้องห่วงข้าข้าสบายอยุ่แล้วไม่ตายง่ายๆหรอก”ถังโหลวจากไปแล้ว
แม่ทัพหยวนจุนเต่อ สาวเท้ายาวๆมาตรงหน้าหยางลู่ฟง
"จุนเต่อถวายพระพรฝ่าา หือลุงจง เ้าม้าสีหมอกตัวนี้ได้ข่าวว่าพยศยิ่งนัก สมกับเป็ลุงจงปรมาจารย์ด้านการเลี้ยงม้าถึงนำมาม้าจอมพยศตัวนี้ถวายพระพรฝ่าาได้ง่ายดาย"
ตาเหลือบมองเชือกคล้องคอเฉว่หยาที่ลุงจงจับไว้
"เปล่าขอรับ ข้าไร้ความสามารถเป็พระสนมฉู่ที่เฉว่หยายอมลงให้"
"พระสนมฉู่"ลุงจงพยักหน้าขึ้นลง
"เ้าม้าดีตัวนี้พยศหนัก คนดูแลม้าหลายคนไม่อาจปราบพยศ แต่กับยอมให้สนมฉู่ง่ายดาย เ้าม้าเฉว่หยาเลือกนายแล้ว"
แม่ทัพจุนเต่อประสานมือ
"ฝ่าา บารมีมากล้นแม้แต่พระสนมยังมีความสามารถเกินใคร"
"ข้าไม่เคยมี สนมแซ่ฉู่"จุนเต่อขมวดคิ้ว
ตำนักชิงหนิงกง
“ฮองเฮาเพคะ ฝ่าากับสนมฉู่ ลอบพบกันอีกแล้วเพคะ”
เสียงยุยงของนางหน้าพระพักตร์ของฮองเฮาเฉวียนหยี ดังราวกับปลายแหลมคมของเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปถึงหัวใจของเฉวียนหยี รอยยิ้มอำมหิตที่ใบหน้างดงามโฉบเฉี่ยว
“สนมฉู่ ลากนางมาโบยเสียร้อยไม้แล้วราดด้วยน้ำเกลือจากทะเลชิงไห่”
779
