บทที่ 3 คอกหมู (รีไรต์)
ประโยคนี้ทำให้เสิ่นชิงที่อยู่ใกล้ ๆ ได้ยินอย่างชัดเจน
เพราะสวมทั้งหมวกฟางและแว่นกันแดด จึงไม่มีใครจำได้
ผู้กำกับฮั่นเห็นรถแทรกเตอร์คันหนึ่งมาจอดข้าง ๆ เขาะโเรียก แล้วชี้มาที่เธอว่า “นี่! จอดรถเดี๋ยวนี้!”
“นี่ พวกเราทีมงานมาถ่ายทำที่หมู่บ้าน คุณช่วยขนขาตั้งกล้องกับกระเป๋าให้เราหน่อยสิ”
ผู้กำกับฮั่นพูดด้วยท่าทางหยิ่งยโส เขาคิดว่าคนบ้านนอกไม่ได้รับการศึกษา คงจะดีใจมากที่ได้ช่วยตัวเอง
เสิ่นชิงหรี่ตาลงต่ำ ก่อนจะขับรถแทรกเตอร์พุ่งผ่านไป ทิ้งไว้เพียงรอยล้อ และโคลนกระเด็นเปรอะเปื้อน
ผู้กำกับฮั่นมองรอยเปื้อนบนเสื้อผ้าด้วยความโกรธ ก่อนจะสบถออกมาว่า “บ้าเอ๊ย! คนบ้านนอกนี่มันป่าเถื่อนจริง ๆ!”
ได้ยินดังนั้น มุมปากของหญิงสาวก็ยกยิ้มขึ้นอย่างขบขัน เธอหันหลังกลับ พลางยกนิ้วกลางให้เขา ก่อนจะจากไป
ผู้กำกับฮั่นหน้าซีดเผือดด้วยความโกรธ “โธ่เว้ย!”
่เที่ยง ทีมงานก็เดินทางมาถึงหมู่บ้าน ผู้ใหญ่บ้านให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น ทั้งจัดหาที่พักและเลี้ยงอาหาร
แต่เสิ่นชิงไม่ได้สนใจพวกเขา ตอนนี้เธอแค่อยากอ่านหนังสือ
การสอบเนติบัณฑิตต้องสอบทั้งหมด 15 วิชา การสอบราชการก็ต้องทำแบบฝึกหัดจำนวนมาก
ต้องเรียนให้จบทุกวิชาภายในสามเดือน และเตรียมตัวสอบราชการไปพร้อม ๆ กัน
แม้เธอจะมีความจำเป็เลิศ แต่การสอบเนติบัณฑิตกับการสอบราชการภายในสามเดือนก็ถือว่ากดดันมาก
ปัญหาหลักคือ เวลาไม่พอ การถ่ายทอดสดทำให้เสียเวลาเรียนไปมาก
หญิงสาวขมวดคิ้ว ต้องหาวิธีควบคุมสถานการณ์ให้ได้
“กริ๊ง ๆ กริ๊ง ๆ”
ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ของเสิ่นชิงก็สว่างวาบ เห็นหัวข้อข่าวหลายอันถูกส่งเข้ามา
#ลูกสาวตัวจริงถูกสวมรอยชะตาพลิกผัน กลายเป็นกฟินิกซ์ไร้ขนย่ำแย่ยิ่งกว่าไก่#
#เฉียวอวี่เหอเล่าชีวิตแสนเศร้าหลังถูกสลับตัว#
#หมาป่าตาขาวเสิ่นชิงดูดเืตระกูลเฉียว 70 ล้านหยวน ปฏิเสธการชดใช้#
โอ้โห ตระกูลเฉียวถึงกับสร้างเื่น่าสงสาร เรียกความเห็นใจจากสังคม พวกเขาบรรยายชีวิตของเฉียวอวี้เหอที่ต้องระหกระเหินใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ทำงานหนักถึงห้าอย่างภายในหนึ่งวัน และเคยถึงขั้นต้องขายเืเพื่อหาเงิน
ไม่เพียงเท่านั้น สามีภรรยาตระกูลเฉียวยังเผยแพร่ใบเรียกเก็บเงิน 70 ล้านหยวนอีกด้วย
ทำให้เธอถูกชาวเน็ตด่าทออย่างเสียหาย
ชาวเน็ต : เสิ่นชิง นังหัวขโมย เธอขโมยชีวิตคนอื่น รีบออกจากวงการแล้วไปขอโทษซะ!
ชาวเน็ต : เสิ่นชิง ถ้าเธอยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ช่วยชดใช้เงิน 70 ล้านหยวนให้ตระกูลเฉียวด้วย
ชาวเน็ต : เฉียวอวี้เหอต้องลำบากเพราะเธอ สมควรได้รับผลกรรมแล้ว!
ชาวเน็ต : หน่อไม้ใดงอกจากกอไผ่ไม่งาม เสิ่นชิงต้องนิสัยไม่ดีแน่ เลิกติดตามแล้ว!
“เหอะ” เสิ่นชิงแค่นหัวเราะ “เฉียวเฟิงกับภรรยานี่… พลิกลิ้นกันเก่งเสียจริง”
เฉียวอวี้เหอถูกพวกนั้นส่งไปเรียนต่อต่างประเทศั้แ่อายุสิบสองปี มีทั้งรถและบ้าน ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ส่วนเธอหลังจากถูกพามาอยู่บ้านตระกูลเฉียว พวกเขากลับไม่เคยสนใจใยดี ทั้งยังดุด่าอยู่เสมอ
เสิ่นชิงอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมเฉียวเฟิงและภรรยายังมีเวลามาสร้างกระแสในโลกออนไลน์ พวกเขาไม่รู้หรือไงว่าตราประทับบริษัทหายไป?
เมื่อคิดได้ดังนั้น เสิ่นชิงจึงโทรหาเฉียวเทียนเอิน
“ฮัลโหล พี่เทียนเอิน เป็ไงบ้างคะ ควบคุมหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทได้หรือยัง?”
เฉียวเทียนเอินตอบกลับมา “พี่ได้หุ้นของบริษัทมา 40 เปอร์เซ็นต์ แล้ว ขาดอีก 10 เปอร์เซ็นต์ ก็จะสามารถทวงบริษัทคืนมาได้แล้ว พ่อรู้แล้วว่าเป็ฝีมือของเธอ เขาอาจจะแก้แค้น ระวังตัวด้วยล่ะ”
เสิ่นชิงถึงกับพูดไม่ออก มิน่าล่ะถึงถูกโจมตีในโลกออนไลน์
แต่น่าเสียดายที่การถูกโจมตีบนโลกออนไลน์ ผลกระทบแทบจะเป็ศูนย์
เธอไม่เคยเสียใจกับคำพูดของคนอื่นอยู่แล้ว
“จริงสิ พี่เทียนเอิน ช่วยฉันอย่างหนึ่งได้ไหม ก่อนที่ฉันจะออกมา ฉันเจอหลักฐานที่เฉียวเฟิงกับภรรยาสลับลูกกัน มันซ่อนอยู่ที่น้ำพุกลางสวน ตอนนั้นฉันเอาออกมาไม่ได้ พี่ช่วยเอาออกมาให้หน่อยนะ”
ถึงแม้หล่อนจะไม่สนใจคำนินทาเ่าั้ แต่การที่พวกเขามาใส่ร้ายนั้นไม่สามารถปล่อยผ่านได้
เธอจะเปิดโปงทำให้คู่สามีภรรยาหน้าเงินนั้นพังพินาศ
บนโลกออนไลน์ รายการยังไม่ได้ออกอากาศก็ได้รับความสนใจจากผู้ชมเป็จำนวนมาก เนื่องจากประเด็นดราม่าของลูกสาวตัวจริงกับลูกสาวตัวปลอม
มีทั้งคนที่สะใจที่เห็นคนอื่นตกอับ และคนที่รู้สึกว่ายังไม่สาสม
ช่องแชต : เมื่อก่อนเสิ่นชิงหยิ่งมากไม่ใช่เหรอ อยากเห็นจริง ๆ ว่าตอนนี้เธอจะตกต่ำขนาดไหน
ช่องแชต : ทำไมลูกสาวตัวปลอมยังไม่ออกมา กลัวจนไม่กล้าสู้หน้าคนแล้วแล้วละสิ
ช่องแชต : คงกำลังตบแต่งหน้าอยู่แน่ ๆ หล่อนคงร้องไห้จนหน้าเป็ก้นลิง ต้องปกปิดเอาไว้บ้างสิ
ช่องแชต : ผู้หญิงธรรมดาที่แกล้งทำเป็คุณหนูไฮโซ จะแต่งหน้าหนาแค่ไหน ก็ปิดบังใบหน้าแท้จริงที่อัปลักษณ์ไม่ได้หรอก
ช่องแชต : โอ้ย เห็นภาพเลย เห็นภาพเลย!
ท่ามกลางเสียงเยาะเย้ย เสิ่นชิงก็เริ่มไลฟ์สด
ภาพปรากฏขึ้น เสิ่นชิงยืนอยู่ในคอกหมูเตี้ย ๆ สวมชุดนอนลายเป็ดโดนัลด์สีม่วงแสนเชย สวมรองเท้าบูทยางสีเหลืองแบบเก่า ผมที่ยุ่งเหยิงถูกมัดไว้ด้วยดินสอแท่งหนึ่ง ใบหน้าสะอาดสะอ้าน ปราศจากเครื่องสำอาง
เสิ่นชิงที่ไร้ซึ่งการปรุงแต่ง งดงามราวกับภาพวาด ผิวพรรณผ่องใสราวกับหยาดน้ำค้าง
เมื่อได้เห็นใบหน้าที่งดงามบนหน้าจอ ทุกคนต่างอุทานออกมาพร้อมเพรียงกัน
‘โอ้โห! งามราวกับเทพธิดา คอกหมูสร้างหญิงงาม?’
ช่องแชต : บ้าไปแล้ว! นี่คือคุณหนูตัวปลอมคนนั้นจริง ๆ เหรอ? ทำไมเธอถึงสวยขนาดนี้ ทั้งที่ไม่ได้แต่งหน้า!
ช่องแชต : เธอไม่ได้แต่งหน้าจริง ๆ เหรอ? เป็ไปไม่ได้หรอก มีใครช่วยดูหน่อยสิ
ช่องแชต : ฮ่าฮ่าฮ่า เสื้อผ้าซ่อมซ่อแบบนี้ พอเธอใส่แล้วก็ดูดีขึ้นมาทันที แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอคงใส่ได้แค่เสื้อผ้าแบบนี้แหละ
ช่องแชต : พูดตามตรง หน้าตาเธอกินขาดเลยนะ แต่ฉันทนนิสัยแย่ ๆ ของเธอไม่ได้จริง ๆ!
ต่อหน้าต่อตาผู้คนมากมาย เสิ่นชิงใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงปูน ใช้เท้าทั้งสองข้างออกแรงถีบอย่างแรง และปีนข้ามรั้วพร้อมกับพลั่วในมืออย่างง่ายดาย
ในคอกหมูมีลูกหมูเพิ่งคลอดใหม่หลายตัว ตัวสีชมพูอวบอ้วน น่ารักน่าเอ็นดู
ทว่า ตามมุมคอกหมูมีกองมูลหมูสีเหลืองเขียวกองอยู่เป็หย่อม ๆ บางกองแข็งติดกับพื้น บางกองก็ยังอุ่น ๆ มีควันกรุ่นออกมา
เห็นแล้วแทบอ้วก
ช่องแชต : ช่วยด้วย! ฉันกำลังกินข้าวอยู่นะ แหวะ~
ช่องแชต : พระเ้า น่าขยะแขยง เธอจะทำอะไรน่ะ จะโกยขี้หมูเหรอ?
ช่องแชต : คุณหนูตระกูลร่ำรวยในอดีต คงไม่เคยนึกมาก่อนว่าจะต้องมาตกระกำลำบากถึงขั้นโกยขี้หมูในคอกแบบนี้
ช่องแชต : น่าสงสารจัง ถ้าเป็ฉัน ฉันคงรับความรู้สึกที่แตกต่างขนาดนี้ไม่ไหวแน่ ๆ
ช่องแชต : จะไปสงสารเธอทำไม เธอก็ได้สุขสบายมาตั้งยี่สิบปีแล้วนะ พวกเรายังไม่เคยได้ััแบบนั้นเลยสักวัน
ในช่องไลฟ์สดเต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์ มีทั้งคนที่สะใจ คนที่บ่นว่าโลกนี้ช่างไม่แน่นอน คนที่สงสาร และคนที่รู้สึกว่ายังไม่สาสม
แต่หญิงสาวไม่สนใจ แค่อยากโกยขี้หมูให้เสร็จ จะได้ไปอ่านหนังสือเตรียมสอบ และทำแบบฝึกหัด
ตอนนี้สิ่งที่เสิ่นชิงคิดอยู่ตลอดคือการเรียน ส่วนสายตาของคนอื่น เธอไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
อยากถ่ายตอนโกยขี้หมูก็ถ่ายไป คนดูอยากดูก็ดูไป
การทำงานคือสิ่งที่น่ายกย่องที่สุด
หลังจากที่เสิ่นชิงปีนเข้าไปในคอกหมู หมูตัวน้อยจอมซนก็วิ่งกรูเข้ามากัดรองเท้าบูทยางของเธอ
เธอเลยใช้พลั่วตีลูกหมูให้ถอยห่าง แล้วก็เริ่มโกยขี้หมู
สองวันที่ผ่านมาเสิ่นชิงเป็หวัด ดังนั้นจึงไม่ได้กลิ่นอะไรเลย
ขี้หมูตรงหน้า ในสายตาของเสิ่นชิงก็แค่กองโคลนกองหนึ่งเท่านั้น
แต่ช่างกล้องที่อยู่ข้าง ๆ หน้าซีดเผือดจนแทบจะเป็ลม
ผู้กำกับฮั่นมองดูเสิ่นชิงที่ให้ความร่วมมือเป็อย่างดี จึงลูบคางอย่างพอใจ
คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเฉียวที่เคยสูงส่ง ตอนนี้กลับยอมทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย
สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกพอใจเป็อย่างมาก
ภายในคอกหมู เสิ่นชิงก้มหน้าทำงานอย่างขยันขันแข็ง เป็ครั้งคราวที่ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อ
เมื่อเธอยกแขนขึ้น เสื้อผ้าที่รัดรูปก็เผยให้เห็นรูปร่างอวบอิ่ม
ผู้กำกับฮั่นเห็นภาพนั้น สายตาก็จับจ้องอยู่ที่ร่างกายของเสิ่นชิง
โอ้โห ไม่เลวเลยนี่
ผู้กำกับฮั่นหรี่ตาลง คาดว่าสาวน้อยคนนี้คงยังบริสุทธิ์ เพราะที่ผ่านมามีตระกูลเฉียวคอยปกป้อง จึงไม่มีใครกล้าแตะต้องเธอ
แต่ตอนนี้... ฮึฮึ...
ยิ่งคิด สายตาของผู้กำกับฮั่นก็ยิ่งหยาบโลนขึ้น
ส่วนช่างกล้องที่อยู่ข้าง ๆ เป็เพราะมุมกล้องเลยเข้าใจผิดคิดว่าผู้กำกับฮั่นกำลังมองก้นหมู
เขาคิดในใจ โอ้แม่เ้า! รสนิยมของผู้กำกับฮั่นช่างหนักหน่วงอะไรเช่นนี้ จ้องก้นหมูตาเป็มันเลย!
เพราะสายตาของช่างกล้องดูใมาก ผู้กำกับฮั่นหันมาเห็นเข้าพอดี
“ว่าไง นายก็อยากจัดการเธอเหมือนกันเหรอ?”
ผู้กำกับฮั่นยิ้มอย่างหื่นกระหาย เขาคิดว่าช่างกล้องจางเหว่ยก็สนใจเสิ่นชิงอยู่เหมือนกัน
จางเหว่ยได้ยินอย่างนั้น เขาก็ใมาก ช่วยด้วย! ผู้กำกับฮั่น... คงไม่ได้คิดจะ… แม้แต่หมูเขาก็ไม่เว้นเหรอ?
จากนั้น ผู้กำกับฮั่นก็ส่งสายตาเ้าเล่ห์ให้จางเหว่ย “คืนนี้… เราสองคน?”