ั้แ่วันนั้นที่ติณณภพทิ้งความรู้สึกของอีกคนเอาไว้เพียงลำพังในห้องใหญ่ คนพี่ก็ไม่เคยออกมาพบกับคนน้องอีกเลย แม้ทุกวันพิชญุตม์จะซื้อน้ำและอาหารมาให้แต่ติณณภพก็ไม่ยอมลงมาพบหน้า คนที่ตั้งใจไว้แล้วว่าแค่อยากจะดูแลไม่เคยย่อท้อหากความรักไม่ได้รับการตอบรับ งั้นขอแค่ได้มีโอกาสดูแลอยู่ห่างๆก็คงมากพอแล้ว
“ผมฝากเอาของให้เขาหน่อยครับ..” พิชญุตม์เดินเข้ามาพร้อมถุงบรรจุอาหารเต็มจนแทบล้นออกมา
“ทำไมวันนี้เยอะจัง..” คนรับมาถือถามกลับเมื่อถุงมันใหญ่กว่าปกติมาก
“ผมจะไม่อยู่หลายวัน..เลยเอามาฝากเผื่อไว้..”
“จะไปไหน..” กำลังจะเดินไปรอที่ใต้ต้นไม้ต้นเดิม แต่จู่ๆก็มีเสียงของคนที่รอดังแทรกเข้ามา ร่างสูงจึงหันกลับไปหาด้วยความดีใจที่วันนี้ได้เห็นหน้าของคนที่โหยหาเร็วกว่าปกติ
“เดินไปนั่งที่เดิมครับ..” พิชญุตม์หันมาตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ เพราะไม่สบายติดไข้หวัดมาจากเพื่อนเมื่อวันก่อน
“ยังไม่หายเหรอ..” รับของมาจากเ้าหน้าที่ดูแลตึก แล้วหันไปถามคนที่ดูหน้าซีดเซียวอย่างกับศพ ที่ถามว่าไปไหนเขาหมายถึงที่จะไม่อยู่หลายวันนะจะไปไหน ไม่ใช่ตอนนี้จะไปไหน ฟังไม่เข้าใจหรือไงกัน แต่ช่างเถอะ..
“ครับ..จะกลับแล้วเหรอ..” ร่างสูงถาม เมื่อเห็นอีกคนทำท่าจะเดินออกไปข้างนอก
“อืม..เหนื่อย..ส่งงานแล้ว..” หยักหน้าตอบ แล้วรื้อถุงขนมหาของกินที่้า
“พรุ่งนี้ว่างไหม..” คนเดินตามถามเมื่อคิดว่าลองชวนคนด้านหน้าดู
“ว่าง..แต่อยากพักผ่อน..” ตอบรับแต่กลับปฏิเสธสำทับตามมา ทำให้อีกคนเริ่มลังเลว่าสมควรเอ่ยพูดออกไปดีหรือไม่
“อืม..”
“มีอะไรล่ะ..ถามทำไม..” เมื่อเห็นอีกคนเงียบไปจึงลองถามขึ้น ถ้าเขาว่างพรุ่งนี้แล้วจะทำไม
“เปล่า..ช่างเถอะ..”
“มีอะไรล่ะ..ก็พูดออกมาสิ..”
“จะชวนไปดูแข่งรถ..”
“ห๊ะ..แข่งรถ..แล้วใครแข่ง..”
“ผม..ไปไหม..”
“ที่ไหนล่ะ..คิดดูก่อน..”
“พัทยา..แต่ร้อนนะ..แล้วแต่เลย..”
“อืม..เอาไงดี..อยากนอนตายเล่นอยู่ที่ห้องอ่ะ..เหนื่อย..” ร่างบางข้างหน้าเดินบ่นกับตัวเองเสียมากกว่าจะเป็การสนทนากับคนที่เดินตามมา
“งั้นอยู่ที่ห้องไปก็ได้..ร้อนเปล่าๆ..” ก้มหน้าเดินใจหนึ่งก็อยากจะพาคนตรงหน้าไปด้วยเพราะ้ากำลังใจ แต่อีกใจก็ไม่อยากจะพาไปให้ลำบากและไม่้าให้คนอื่นเห็นแล้วเข้ามาวอแวคนตรงหน้าให้อารมณ์เสีย
“อยากให้ไปเหรอ..”
“อยากและก็ไม่อยาก..”
“เอ้า..ตกลงจะเอาไงเนี่ย..”
“ไม่รู้..”
“เด็กนี่..ตลกจริง..” เดินหัวเราะจนมาถึงรถยนต์ของคนเดินนำ พิชญุตม์เอื้อมมือไปจับแขนคนด้านหน้าเอาไว้ เขาต้องไปเตรียมตัวแข่งหลายวันจึงทำให้ไม่สามารถมาพบหัวใจของตัวเองได้ ใจสับสนวุ่นวายไม่รู้จะจัดการมันอย่างไรดี ไม่มีสมาธิในการแข่งรถเลย
“โทรหาได้ไหม..”
“ตอนไหนล่ะ..”
“ก็ไม่รู้..โทรตอนอยากโทรล่ะมั้ง”
“เออ..ไม่น่าถามเนอะ..” ยืนขำขันกับคำตอบกลับของอีกคน เ็าเสียจริง นี่ขนาดตั้งใจมาจีบคนอื่นเขานะ ยังเ็าขนาดนี้ ถ้าเป็กับคนอื่นไม่เยือกแข็งไปเลยเหรอ
“ตกลงขอจีบนะ..” ยื่นโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองออกไป กดเปิดคลิบตัวเองเต้นส่งหัวใจดวงเล็กออกไป คนมองยิ้มตามความน่ารักตรงหน้า
“เอาอีกล่ะ..” เงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นไปมองเ้าของเครื่อง
“แล้วจะไปไหม..” รีบเปลี่ยนเื่ทันทีที่เห็นอาการของคนตรงหน้า
“ไปไหน..ดูรถแข่งนะเหรอ..”
“อืม..”
“ไม่รู้สิ..อยากไปนะ..แต่ี้เี..”
“งั้นไปสิ..เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้ามารับ..ไปห้าวันสะดวกไหม..”
“ห้าวันเลยเหรอ..” คนโดนชวนคิดหนัก ห้าวันแห่งการพักผ่อนของเขาสลายหายไปภายในพริบตา อุตส่าห์ลางานไว้สามวันรวมเสาร์อาทิตย์ก็ห้าวันพอดีอย่างกับจัดวางไว้ เอาไงดีหนอ..
“ไปเถอะ..จะได้มีสมาธิกับการแข่งรถ..”
“แล้วเกี่ยวอะไรกัน..”
“ก็จะได้ไม่ต้องคิดถึง..”
“อ่า..พอๆ..” รีบห้ามทัพทันทีที่อีกคนเริ่มหยอดอีกรอบ ไอเด็กนี่ยังไง..ตกลงมันจะเอาจริงเหรอว่ะ
“ขึ้นรถเถอะ..เดี๋ยวไปส่ง..”
“อืม..ดีเหมือนกัน..กลับไปนอนดีกว่า..เพลีย..”
“ขับรถไหวไหม..ผมขับให้เอาไหม..”
“ไม่ต้องหรอก..ขับไหว..รีบกลับเถอะเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางอีก..”
“ตกลงไปใช่ไหม..” ถามย้ำอีกครั้งเมื่อไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินตรงกับความเข้าใจแน่หรือไม่
“อืม..”
“ครับ..งั้นกลับเถอะ..” เปิดประตูรถแล้วผลักอีกคนเข้าไปด้านในพร้อมปิดประตูกลับให้เรียบร้อย ส่วนตัวเองก็รีบเดินไปที่บิ๊กไบค์คันงาม เพื่อเตรียมขับตามไปส่งอีกคนให้ถึงที่พักด้วยความปลอดภัย
“กลับไปได้แล้ว..” ติณณภพจอดเทียบริมฟุตบาทแล้วลดกระจกลงเมื่อพิชญุตม์ขับเข้ามาจอดด้านคนขับ
“ครับ..ขับเข้าไปเลย..ผมจะกลับแล้ว..”
“ขับรถดีๆนะ..บ่าย..” โบกมือลาแล้วเลี้ยวรถเข้าอพาร์ทเม้นส่วนตัวไป ภายในใจก็คิดว่าไอเด็กนี่นิสัยไม่เลวร้ายเท่าไหร่ คบเป็มิตรไว้ก็ดีเหมือนกัน คิดได้ดังนั้นก็รับขึ้นไปอาบน้ำบนห้องแล้วเตรียมตัวเข้านอนเพื่อพักผ่อนให้เต็มที่ดีกว่า
..ครืด.. ครืด.. ครืด..
“อ่า..สวัสดีครับ..” ติณณภพรับสายเมื่อเห็นว่าเป็ใครโทรมา
“ถึงห้องแล้วครับ..กำลังจะไปอาบน้ำ..”
“อ่า..โอเค..”
“พรุ่งนี้ไปรับหกโมงเช้านะ..ตื่นไหวไหม..กระเป๋าจัดแล้วยัง..” ปลายสายบอกเมื่อคิดว่าอีกคนคงงัวเงียคล้ายจะหลับตามน้ำเสียงที่เปล่งออกมา
“ยัง..ถ้าตื่นไม่ไหวไม่ไปนะ..”
“ทำไม..ตื่นให้ไหวสิ..นี่ก็นอนเร็วจะตาย..” เพิ่งจะสามทุ่มเองก็เข้านอนเสียแล้ว เก้าชั่วโมงถ้ายังนอนไม่เต็มอิ่มอีกก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว
“อืม..”
“อืมอะไร..โอเคนอนเถอะ..พรุ่งนี้ผมไปรับ..ฝันดีครับ..” พูดสายอยู่คนเดียวแล้วกดตัดสัญญาณทิ้งเมื่ออีกคนไม่ยอมตอบกลับมา ติณณภพยู่ปากเล็กน้อยก่อนจะวางโทรศัพท์ลงแล้วกอดหมอนข้างไว้แน่น นิทรามาเยือนในทันทีด้วยความเหนื่อยล้า แต่อีกคนนี่สิแทบนอนไม่หลับ ด้วยมุมปากไม่ยอมเลิกยกขึ้นสูง ใจเต้นยิ่งกว่าจีบสาวครั้งแรกเสียอีก ..สนามนี้ที่หนึ่งแน่ๆว่ะ..คนคิดเองเออเองนอนยิ้มด้วยความสุข เช้าเร็วๆสิว่ะ..จะได้ออกไปรับหัวใจเร็วๆ..
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
346
![[จบ] ทะลุมิติชาตินี้ ฉันขอใช้ชีวิตในชนบทอย่างสุขสำราญยุค 70 by ไหหม่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718784120_32759598.webp)
