“ขอบคุณค่ะ”
ลลินบอกกับเขาเมื่อจะเปิดประตูลงไป
ตะวันแค่พยักหน้ารับก่อนลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้านของตนไป พบผู้เป็แม่นั่งเล่นอยู่ในห้องรับแขกจึงได้ถามหาเพื่อนรัก
“คุณแม่ครับ ทะนงไปไหนแล้ว”
“เห็นบอกว่าจะไปบ้านนายแสงน่ะ ไม่รู้ไปทำไมบ่อยๆสงสัยจะไปชอบยัยลลินเข้าหรือเปล่าก็ไม่รู้ เออ...ตะวันเมื่อครู่นภาโทรมาแน่ะ บอกว่าจะมาเที่ยวบ้านเรา”
คุณหญิงแวววรรณบอกกับบุตรชาย
“จะมาทำไมก็ไม่รู้”
ตะวันบ่นออกมา
“อ้าว นี่ไม่รู้จริงๆหรือว่าเขาชอบเรา แม่ถามจริงๆเถอะตะวันลูกชอบหนูนภาเขาหรือเปล่า”
ตะวันส่ายหน้าเป็คำตอบก่อนเดินหนีขึ้นข้างบนไป
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“กินข้าวด้วยกันไหมครับคุณทะนง”
นายแสงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินมาที่หน้าบ้านในตอนใกล้เวลาอาหารเย็น
“กินสิครับน้า กำลังหิวอยู่พอดี”
“ลลินเอยยกกับข้าวออกมาเลยลูก คุณทะนงเขาจะกินข้าวกับเราด้วย”
เมื่อกินข้าวด้วยกันไปได้ครู่หนึ่งทะนงจึงได้เอ่ยกับนางลีขึ้นว่า
“น้าลีทำกับข้าวอร่อยจังเลยนะครับ”
“ไม่ใช่หรอกค่ะคุณทะนง ฝีมือลลินเขา”
“เหรอครับ ไม่น่าเชื่อ ทั้งน่ารักทั้งเก่ง นี่ถ้าเปิดร้านอาหารคงมีลูกค้าติดน่าดู”
ทะนงชม
“ขอบคุณค่ะ”
ลลินกล่าวเบาๆ
“เออ นี่ลลิน พรุ่งนี้ไปเที่ยวสันเขื่อนกันไหม ตะวันมันชวนไป มันจะเอากีต้าไปด้วยไปเล่นแล้วร้องเพลงให้ฟัง”
“จะดีหรือค่ะ เขาไม่ได้ชวนลลิน”
“ลลินก็ไปกับผมไงครับ”
“งั้นก็ได้ค่ะ แต่ลลินขอพาน้องๆไปด้วยนะ”
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
สายๆของวันต่อมาที่สันเขื่อนแหล่งท่องเที่ยวของท้องถิ่น
“ตะวันเปิดการแสดงเสียทีเถอะ มีคนฟังหลายคนแล้ว”
ทะนงเอ่ยยุตะวันที่นั่งอุ้มกีต้าอยู่ท่ามกลางวงล้อมของลอยกับน้อยน้องชายทั้งสองของลลิน
ตะวันขยับตัวนั่งบังโขดหินเพื่อหลบแสงแดดก่อนเริ่มเล่นเพลงที่ตนชอบ โดยมีน้องชายของลลินทั้งสองคนนั่งฟังอย่างสนใจในขณะที่ลลินนั้นนั่งมองเหม่อไปยังท้องน้ำที่กว้างไกลไปจนจรดูเาที่อยู่อีกด้านหนึ่ง ทะนงเห็นเข้าจึงเดินเข้าไปหา
“เราไปเดินเล่นทางโน้นกันดีกว่าครับลลิน ปล่อยให้ตะวันมันบ้ายออยู่กับเด็กๆนี่แหละ”
ลลินกำลังเบื่อๆจึงได้ลุกขึ้นเดินตามทะนงไปที่ริมน้ำทะนงรู้สึกมีความสุขมาก ใบหน้าของเขาจึงมีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลาตะวันเห็นแล้วก็นึกอิจฉาจนในใจร้อนรุ่มไปหมดเขาเผลอหยุดเล่นเพลงขณะมองตามคนทั้งคู่ไป
“หยุดเล่นทำไมครับคุณตะวัน”
น้อยที่กำลังสนุกรีบถามทำให้ตะวันรู้สึกตัวรีบเล่นกีต้าให้เด็กๆฟังต่อไป
ข้างฝ่ายทะนงเขาได้ลองเลียบเคียงถามลลินถึงในสิ่งที่ตนอยากรู้
“เอ่อ ลลินครับผมอยากรู้ว่าลลินมีแฟนหรือยังครับ ขอโทษนะครับที่ละลาบละล้วง”
ทะนงถามอย่างสุภาพทำให้ลลินไม่กล้าที่จะโกรธเขา
“ไม่เป็ไรค่ะ แล้วลลินก็ยังไม่มีใครใครเขาจะมาสนใจคนจนๆที่อยู่บ้านป่าอย่างลลินละคะ”
“มีสิครับ ลลินน่ารักออก สวยกว่าคนที่อยู่ในเมืองบางคนเสียอีก”
“ขอบคุณค่ะที่ชม”
386
