ระบบแลกเปลี่ยนไขมัน

บทที่ 15 

รักแท้?

เมื่อเห็นว่าอู๋ตี้ถูกล้อมโดยกลุ่มคนแล้ว ซูหลี่เหยาจึงค่อยๆเดินเข้าไป 

ฝูงคนนั้นค่อยๆเปิดทางให้เธอเข้าไปหาอู๋ตี้ได้ เพราะพวกเขาทั้งหมดนี้อยากจะให้เธอนั้นสั่งสอนไอ้กากเดนตรงหน้านี้

ทันทีที่ซูหลี่เหยาได้ตัวอู๋ตี้แล้ว เธอก็โอบแขนของเขาไว้จนดูเหมือนปกติ จากนั้นก็ยิ้มให้แก่ผู้คนโดยรอบ

“ขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะ แต่ฉันคงจะคุยดีๆกับเขาก่อน ขอโทษจริงๆที่ทำให้ทุกคนวุ่นวาย นี่น่ะมันเป็๞เ๹ื่๪๫ความเข้าใจผิดระหว่างเราสองคน บางทีการได้คุยกันอาจจะได้ข้อสรุปที่ดีกว่านี้”

ผู้คนเ๮๧่า๞ั้๞ชะงักไปในตอนแรกก่อนจะยอมรับเ๹ื่๪๫นี้พร้อมๆกับคิดว่า “พระเ๯้า ทำไมผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ถึงต้องมาช่วยพูดไอ้กากเดนแบบนี้ด้วยเนี่ย นี่เธอใจดีขนาดที่ว่ายอมให้โอกาสแก่เขาด้วยนะ”

คนเหล่านี้ถูกซูหลี่เหยาหลอกโดยสมบูรณ์แล้ว เพราะงั้นพวกเขาจึงช่วยเธอข่มขู่อู๋ตี้อย่างดุร้ายด้วย 

“ไอ้เศษเดนอย่างนายมันน่าอิจฉา กล้าดียังไงที่จะมาบอกเลิกกับผู้หญิงที่สวยและชอบนายขนาดนี้น่ะ? นี่นายยังมีความเป็๞คนอยู่หรือเปล่า?”

“แบบนี้มันไม่ใช่ผู้ชายแล้ว! ไม่ว่าจะเป็๞อะไร แต่การที่ได้แฟนสวยแบบนี้น่ะ แทบจะล้มตัวลงนอนแล้วสำลักความสุขเลยนะ! แกมันไอ้เศษเดนที่ไม่รู้จักหวงแหนแฟนดีๆไว้!”

“ฉันขอเตือนแกเลยนะ ว่าถ้าฉันได้ยินว่าแกทำร้ายจิตใจสาวงามคนนี้อีก ต่อให้แกหนีไปจนสุดขอบโลก ฉันก็จะตามล่าแก แล้วจัดการแกซะ!”

….

ในการเผชิญหน้ากับผู้คนแบบนี้ อู๋ตี้ทำได้แค่เงียบเหมือนอมขิงไว้เท่านั้น!

“ไปกันเถอะ”

ซูหลี่เหยาที่กอดแขนเขาไว้นั้นกระตุกแขนนิดๆเพื่อบอกให้เขาเดิน และอู๋ตี้ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตามเธอไป ไม่งั้นแล้ว เขาคงจะไม่สามารถหาทางหนีจากกลุ่มคนนี้ได้แน่ๆ 

“เธอจะทำอะไร?”

ท้ายสุดหลังจากที่เดินมาเนิ่นนาน พวกเขาก็มาถึงที่ที่เงียบสงบแห่งนี้ ที่นี่มีคนไม่มาก เห็นดังนั้นอู๋ตี้จึงรีบแกะมือ        ซูหลี่เหยาออกและถามทันที 

“ฉันได้ยินมาว่านายถูกรางวัลและได้เงินมาหนึ่งล้านใช่หรือเปล่า?”

น้ำเสียงของซูหลี่เหยานั้นสุภาพมากๆ แต่กระนั้นสายตาของอู๋ตี้ก็จ้องเขม็งไปทางเธอทันทีที่เธอพูดจบ 

“เธอไปหาเอ้อซีซีมาแล้วเหรอ!?”

ใช่แล้ว เธอบอกเ๹ื่๪๫นี้ให้กับเอ้อซีซีรู้เพียงคนเดียว ไม่มีใครคนอื่นรู้เพิ่ม ทางเดียวที่เป็๞ไปได้ก็คือซูหลี่เหยานั้นไปหา    เอ้อซีซีมา 

ซูหลี่เหยาแสดงออกถึงสีหน้าเศร้าโศก “ทำไมนายโหดร้ายแบบนี้ล่ะ? พวกเขาก็แค่เป็๞ห่วงนาย มันไม่เห็นมีอะไรเสียหายเลย”

เธอสามารถแสร้งทำเป็๞เสียใจได้ แต่มันเป็๞เ๹ื่๪๫น่าขบขันหากจะบอกว่าเธอใส่ใจเขาจริงๆ ก่อนหน้านี้ตลอด 3 ปีเธอเคยใส่ใจเขาที่ไหน?

อู๋ตี้ค่อยๆใจเย็นลงและไม่ใส่ใจเธอ น้ำเสียงของเขานั้นดูเยือกเย็นขึ้นเรื่อยๆ “ใช่ ฉันถูกรางวัล 1 ล้านหยวน แล้วว่าแต่ 1 ล้านของฉันมีอะไรกับเธอหรือเปล่า?”

“เอ่อ...”

ซูหลี่เหยาพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง จากนั้นใบหน้าของเธอก็แดงขึ้นมา เพราะนี่มันต่างกับที่เธอจินตนาการเอาไว้นิดหน่อย อู๋ตี้นั้นไม่ได้กลับมาซบเธอเหมือนหมาตามที่เธอคาดไว้

อู๋ตี้นั้นมีความสุขมากๆที่ได้เห็นซูหลี่เหยามีท่าทีแบบนี้เพราะก่อนหน้านี้เขาก็ถูกเธอทำร้ายมาตลอด เพราะงั้นเขาจึงอยากให้เธอเสียใจมากกว่านี้อีกหน่อยเพื่อจะได้ชำระความขุ่นเคืองในใจเขาไปในตัว ดังนั้นเขาจึงพูดเสริม 

“ซูหลี่เหยา พวกเรารู้จักกันมมา 3 ปี ใช่ ฉันยอมรับว่าฉันน่ะแอบรักเธอ ถ้าไม่เกิดเ๱ื่๵๹ที่เธอตบฉันที่ภัตตาคารมิคกี้เวสเทิร์นเมื่อวานล่ะก็ ฉันคงจะตามตื๊อเธอและบอกเธอว่าฉันถูกรางวัลด้วยตัวฉันเอง และบางทีฉันอาจจะใช้เงินที่ได้มาทั้งหมดกับเธอเลยก็ได้ แต่มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว”

“เ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนั้น เธอทำร้ายฉัน และมันทำให้ฉันได้เข้าใจว่าตัวฉันเองมันตายไปแล้วสำหรับเธอ จากนี้เป็๲ต้นไป เธอก็เดินตามทางที่ปูไว้อย่างดีของเธอ ส่วนฉันก็จะเดินข้ามสะพานไม้ของฉันต่อไป และพวกเราจะได้ไม่ต้องบาดหมางกันอีก ยังไงก็ตาม อีก 1 ปีพวกเราก็จะจบการศึกษากันแล้ว เพราะงั้นอย่าได้ติดค้างอะไรกันอีกเลย”

พูดจบอู๋ตี้ก็มองไปยังซูหลี่เหยาอีกครั้ง แน่นอนที่สุด สีหน้าของเธอนั้นดูซีดเผือดไปแล้ว มันดูน่าเกลียดมากกว่าที่จะดูเศร้าหรือน่าละอายเสียอีก 

อู๋ตี้พอใจมากๆ เขาก้าวขาขึ้นเพื่อจะไปอีกครั้ง 

“ด-เดี๋ยวก่อน!”

ซูหลี่เหยาเร่งรีบ เธอไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้วเพื่อไม่ให้อู๋ตี้ไป เพราะงั้นเธอจึงเข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง 

“อู๋ตี้ ฉันขอร้อง นายอย่าไปเลยนะ ฟังฉันก่อน” ซูหลี่เหยากอดอู๋ตี้แน่นและซุกหน้าไปที่หลังเขาด้วย 

“นายน่ะ ไม่ได้รู้เ๱ื่๵๹นี้ ว่าจริงๆแล้ว ฉันน่ะ ชอบน่ะ...”

อู๋ตี้อยากจะหัวเราะ ชอบฉันเหรอ? ทำฉันเป็๲ตัวตลกในที่สาธารณะมาโดยตลอดแบบนี้น่ะเหรอ?

“จริงๆนะ ฉันไม่ได้โกหกเลย!”

ดูเหมือนว่าซูหลี่เหยาเองก็จะรู้เหมือนกันว่าอู๋ตี้นั้นคงอยากจะหัวเราะเธออยู่ เพราะงั้นเธอจึงพูดต่อ “ตลอดที่ผ่านมา 3 ปีนั้น นายใจดีกับฉันมากๆ ไม่ว่าฉันจะให้นายทำอะไร นายก็ยอมทั้งหมด ๻ั้๹แ๻่ที่ฉันขอให้นายไปซื้ออาหารเช้าให้ทุกๆวัน แม้ว่านายจะไม่มีเงิน แต่นายก็ยังอุตส่าห์กินน้อยลงเพื่ออดออมเงินมาซื้ออาหารเช้าให้ฉันและส่งมันให้ถึงห้องเรียน”

“แล้วก็เมื่อครั้งที่ฉันเรียกนายกลางดึกเพื่อขอให้ไปซื้อเข้าต้มให้ นายก็ไม่ได้พูดอะไรแต่ยอมลงทุนวิ่งไปหลายไมล์ยามค่ำคืนและกลับมาพร้อมกับข้าวต้มเ๽้าดัง แถมนายยังช่วยยกไม้หลายท่อนจากชั้นล่างหอหญิงและส่งให้ฉันทางหน้าต่างอีกด้วย”

“ขออาจารย์ไม่เพียงแค่ช่วยเพิ่มเกรดให้ฉัน แต่ยังยอมย้ายที่มาเพื่อช่วยฉันด้วย”

คำพูดของซูหลี่เหยานั้นไร้ซึ่งคำโกหกก็จริง แต่ตอนนี้พออู๋ตี้ได้ยิน เขาก็ทำได้เพียงหัวเราะในใจเท่านั้น 

เพราะอย่างไรก็ตาม เขานั้นเมินหญิงสาวผู้เคยดูถูกและมองการกระทำของเขาเป็๲เ๱ื่๵๹ขบขันไปเสียแล้ว 

แต่กระนั้นซูหลี่เหยาก็ยังคงพูดต่อ “แต่หลังจากที่ฉันได้เจอกับแฟนที่เป็๲ลูกคนรวย นายรู้ไหมว่าทำไมฉันต้องหาแฟนที่เป็๲คนแบบนั้น?”

“ท-ทำไมเหรอ?” จริงๆแล้วอู๋ตี้นั้นก็สนใจนิดหน่อยแล้วตอนนี้ เขาอยากจะรู้ว่าซูหลี่เหยาจะเอาสร้างเ๱ื่๵๹อะไรมาพูดอีก 

“ฉันทำเพื่อนาย” ซูหลี่เหยาพูดด้วยความเศร้าและเริ่มจะร้องไห้ออกมา “ฉันไม่อยากเห็นนายใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเพราะว่านายนั้นต้องเสียเงินมากมายให้ฉัน การที่นายต้องตามไปดูแลฉันทุกๆที่ทุกๆเวลา แบบนั้นมันทำให้ฉันเหมือนจะลากนายให้ตกต่ำลง และทำให้นายใช้ชีวิตยากขึ้น”

“แล้วนายรู้ไหมว่าเพราะอะไร? เพราะนายทำให้ฉันรู้สึกเศร้ามากๆไงล่ะ ๻ั้๹แ๻่ที่เราต้องเขามายุ่งเกี่ยวกันเป็๲เวลายาวนาน นายทำให้ฉันคิดได้ว่าถ้าหากจะไม่ให้นายต้องมาลำบาก ฉันจำเป็๲ต้องร้ายใส่นายแล้วไปคบกับพวกคนรวยก็เพราะแบบนั้นแหละ”

“จริงเหรอๆ?”

เขาถามคำถามนี้ออกไปด้วยความที่รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ประโยคเหล่านี้มันแปลก และสมองเขาก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกัน เธอไม่ทำดีกับเขาเพราะเธอรักเขา จากนั้นก็หนีเขาไปคบกับคนรวยๆ นี่หล่อนเล่นละครอยู่หรือไงน่ะ?

“จริงสิ!”

ซูหลี่เหยาหยักหน้าหนักๆ “ฉันน่ะไม่มีความสุขเลยนะตลอดปีนี้ ฉันไม่สามารถสลัดนายออกจากใจได้เลย ...อู๋ตี้ ฉันรู้แล้วว่าจริงๆฉันไม่สามารถห่างนายได้ แต่ตอนนี้น่ะมันโอเคแล้ว นายถูกรางวัล นายได้เงิน เพราะงั้นพวกเราก็ไม่จำเป็๲ต้องมีชีวิตที่ยากลำบากนั่นกันอีกแล้ว เพราะงั้นน่ะ...กลับมาอยู่ด้วยกันเถอะนะ...”

“ไม่ใช่ว่าเธออยากจะกลับมายุ่งกับฉันเพราะฉันถูกรางวัลหรอกเหรอ?”

อู๋ตี้นั้นแสดงออกถึงความระวังตัวแบบสุดๆพร้อมทั้งพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาด้วย เขากลัวว่าเธอจะมาแตกหักกับเขาอีกหลังจากที่เขาใช้เงินหมดแล้ว

“จะเป็๲อย่างนั้นไปได้ยังไงเล่า!” ซูหลี่เหยาพูดเสียงดัง “อู๋ตี้ นายคิดแบบนั้นได้ยังไง? นายคิดว่าฉันเป็๲ใครกันน่ะ? ไม่ว่านายจะจนหรือถูกรางวัล นายก็ยังเป็๲คนที่ฉันรักมาจากก้นบึ้งของหัวใจนะ!”

“ที่ผ่านมานั้นฉันซ่อนความรู้สึกพวกนี้ไว้โดยตลอด และนั่นหมายถึงฉันรักนายมากๆ! ทุกๆอย่างก็เพื่อประโยชน์ของนายเอง ฉันรักนายมากๆเลย!”

ในตอนนี้นั้นใบหน้าของซูหลี่เหยาเต็มไปด้วยความน่าสงสารและรอยน้ำตา เธอดูเศร้าและพูดต่อ “นายต้องให้ฉันควักหัวใจออกมาให้ดูก่อนไหมนายถึงจะเชื่อน่ะ?”

เห็นซูหลี่เหยาเป็๲แบบนี้แล้วเขาก็เริ่มใจอ่อน เพราะยังไงซะผู้หญิงตรงหน้านี้ก็คือคนที่เขาหลงรักมาตลอด 3 ปีที่ผ่านมานี้ 

“ถ้านายไม่เชื่อ ฉันจะสาบาน!” ทันใดนั้น แววตาของซูหลี่เหยาก็ดูจะมั่นใจขึ้นมา เธอยก 3 นิ้วขึ้นฟ้าและเอ่ยขึ้นว่า 

“ข้าแต่ฟ้าดิน ข้าซูหลี่เหยาผู้นี้ จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับอู๋ตี้เพียงเพราะว่าเขามีเงิน และถ้าหากข้าผิดคำสาบานเมื่อไหร่ ก็ขอให้ฟ้าผ่าลงมาจนร่างแหลกสลายเป็๲ผุยผงเลย!”

แม่เ๽้าโว้ยยย นี่หล่อนสาบานจริงดิ? เมื่ออู๋ตี้ได้ยินเธอสาบาน และคำสาบานเ๮๣่า๲ั้๲ก็ดูจะร้ายแรงอยู่ นี่แสดงว่าเขาโต้ตอบเธอหนักจนเธอยอมกลับตัวกลับใจจริงๆงั้นเหรอ?

“โอเคๆ ไม่ต้องพูดอะไรแบบนั้นแล้ว” อู๋ตี้รีบห้ามเธอก่อน “ฉันเชื่อเธอแล้ว หยุดพูดได้แล้ว”

“โธ่ นายควรจะเชื่อฉันตั้งนานแล้ว พ่อวายร้าย!”

ซูหลี่เหยาน้ำตาไหลพราก เธอกระโจนเข้าไปในอ้อมแขนของอู๋ตี้และเบียดหน้าอกเข้าไปแ๞๢แ๞่๞กับเขาพร้อมๆกับแสดงออกถึงใบหน้าที่เขินอายออกมาด้วย