ฮูหยินข้าคือนักวิทยาศาสตร์ 【จบ】

        หวาชิงเสวี่ยยิ้มอย่างเขินอายตอบว่า "ลวดลายบนคมดาบ เกิดจากการตีและพับเหล็กกล้าหลายร้อยหลายพันครั้งจนเกิดเป็นลวดลายตามธรรมชาติบนผิวดาบโดยทั่วไปจะแบ่งออกเป็นสองแบบ คือลายน้ำไหล และลายเมฆา ซึ่งลายเมฆานั้นสร้างได้ยากที่สุดคมดาบแบบนี้มีความคมและทนทาน อีกทั้งยังมีความยืดหยุ่น หากดาบชนิดอื่นเข้ามาปะทะ ก็มักจะหักเสียหายได้ง่ายถือว่าเป็นของชั้นยอดในบรรดาของชั้นยอดเจ้าค่ะ!"

        ช่างตีเหล็กหลิวได้ยินเช่นนั้นก็ประหลาดใจมากแต่ก็เชื่อในคำพูดของหวาชิงเสวี่ย

        "ถ้ามันวิเศษขนาดนั้นจริง...ถ้า...ถ้าหากข้าสามารถตีดาบแบบนี้ให้เหล่าทหารของแคว้นต้าฉีได้กองทัพต้าฉีของเรามิใช่ว่าจากนี้ไปจะไร้เทียมทานหรือ..." เมื่อช่างตีเหล็กหลิวคิดถึงข้อดีต่างๆของวิธีการตีเหล็กแบบนี้ เลือดในอกก็พลุ่งพล่าน!

        หากเขาสามารถตีลวดลายบนคมดาบออกมาได้ชีวิตนี้...ชาตินี้ของเขาก็ไม่เสียเปล่าที่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้แล้ว!

        ช่างตีเหล็กหลิวรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันทีเขาหยิบดาบที่ยังตีไม่เสร็จจากน้ำเย็นขึ้นมาตีต่อ

        หวาชิงเสวี่ยคิดว่าไม่มีอะไรที่ตนต้องทำแล้วจึงเดินออกจากโรงงานไปเงียบๆ

        พอออกมาเท่านั้นแหละว้าว...

        เย็นสบายจังเลย

        ในโรงงานเมื่อครู่ อุณหภูมิสูงมากช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิยังหนาวเย็นอยู่ แต่นางแค่เข้าไปไม่นานก็เหงื่อไหลท่วมตัวแล้ว

        ต่อไป ควรไปที่ค่ายธนูหน้าไม้แล้ว

        หวาชิงเสวี่ยเดินไปยังค่ายธนูอย่างไม่รีบร้อนระหว่างทางเจอช่างฝีมือที่กำลังขนย้ายวัสดุ ก็ยิ้มแย้มทักทาย

        กรมสรรพาวุธเป็นโลกของบุรุษมาโดยตลอดทุกคนล้วนมีนิสัยหยาบกระด้าง ทันใดนั้นกลับมีสตรีนางหนึ่งเข้ามา พูดจาไพเราะอ่อนหวานรอยยิ้มงดงามสะกดสายตา เมื่อนางเดินผ่านไป ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน!

        ทุกคนต่างก็ชอบเข้ามาใกล้

        "โอ้! แม่นางหวา!"

        "แม่นางหวากำลังยุ่งอยู่หรือขอรับ!"

        "สวัสดีแม่นางหวาแม่นางหวาจะไปที่ใดหรือขอรับ?"

        "แม่นางหวา..."

        "ไป ไป ไป! ไม่ต้องทำงานกันแล้วหรืออย่างไร!"เหลียงเหวินเฉิงที่ยืนอยู่หน้าประตูค่ายธนูหน้าไม้ตะโกนเสียงดัง

        ผู้คนจึงพากันแยกย้ายออกไป

        เหลียงเหวินเฉิงกวาดสายตามองด้วยความพอใจคิดไม่ถึงว่าผลลัพธ์จะดีขนาดนี้

        ดูเหมือนว่า ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนอ่อนโยนและไม่ถือตัวแต่ในช่วงเวลาสำคัญ อำนาจของหัวหน้าช่างก็ยังใช้ได้ผล

        รู้สึกว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้จากทางด้านหลังเหลียงเหวินเฉิงจึงหันกลับไปมอง—

        ท่านแม่ทัพมาแล้วนี่เอง!

        "ข้าไปที่กระโจมเมื่อครู่แต่ไม่เห็นเจ้า"ฟู่ถิงเย่กล่าว

        แน่นอนว่าเหลียงเหวินเฉิงไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองว่าประโยคนี้พูดกับเขา...

        "เมื่อครู่ข้าไปค่ายเครื่องมือเหล็กมาเจ้าค่ะ"หวาชิงเสวี่ยยิ้มแย้มแจ่มใส ดูเหมือนอารมณ์ดีน่าดู

        "ความคืบหน้าเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?"ฟู่ถิงเย่เดินไปยืนข้างๆ นางอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นทั้งสองก็เดินเคียงคู่เข้าไปในค่ายธนูหน้าไม้ด้วยกัน

        หวาชิงเสวี่ย"อืม ราบรื่นดีเจ้าค่ะ สามารถรับสมัครช่างฝีมือมาสักสามสิบคนก่อน ให้ท่านลุงหลิวสอนและลองฝึกดู..."

        ...

        เหลียงเหวินเฉิงมองทั้งสองที่เดินจากไปไกลขึ้นเรื่อยๆคิดในใจว่า เขามาทำอะไรที่นี่?

        เขาตั้งใจจะมารับแม่นางหวาเหตุใดตอนนี้ถึงต้องมายืนคนเดียวอย่างโดดเดี่ยวอยู่ที่นี่ด้วย...

        ช่างน่าเศร้าเหลือเกิน...

        ...

        พวกช่างฝีมือในค่ายธนูหน้าไม้กำลังทำธนูและลูกศรตามวิธีการของหวาชิงเสวี่ย

        ฟู่ถิงเย่หยิบชิ้นงานที่ยังทำไม่เสร็จขึ้นมาดูถึงแม้จะเคยดูภาพร่างแล้ว แต่พอเห็นของจริง ความรู้สึกเหมือนจะต่างกันเล็กน้อย

        "ธนูแบบนี้ ยิงได้ไกลถึงสี่ร้อยก้าวหรือ?"ฟู่ถิงเย่เอามือลูบปลายคันธนู รู้สึกว่าช่างเหลือเชื่อนัก

        เหลียงเหวินเฉิงกำลังจะอ้าปากอธิบายแต่เห็นฟู่ถิงเย่มองไปยังหวาชิงเสวี่ย

        เอาเถอะ...

        เขาไม่ไปสร้างความรำคาญให้ผู้อื่นจะดีกว่า

        หวาชิงเสวี่ยหยิบธนูเก่าคันหนึ่งกับธนูใหม่จากชั้นวางไม้มาเปรียบเทียบกันให้ฟู่ถิงเย่ดู

        "ธนูจะดีหรือไม่ดีนั้นต้องดูว่าประหยัดแรงหรือไม่ ใช้แรงได้สม่ำเสมอหรือไม่ ธนูตรงแบบดั้งเดิม มีข้อเสียที่ชัดเจนยิ่งออกแรงน้าวสายมากเท่าไหร่ ยิ่งต้องใช้แรงมากขึ้นในการดึงต่อ เส้นโค้งจากแรงดึงจะค่อยๆเพิ่มขึ้น ทำให้ใช้แรงได้ไม่สม่ำเสมอ แต่ข้อดีคือมีโครงสร้างที่เรียบง่ายที่สุด ไม่ว่าจะออกแรงดึงอย่างไรก็ไม่มีปัญหาลูกศรขึ้นสายรวดเร็ว ก็จะยิงออกไปได้เร็ว"

        นางหยิบธนูอีกคันหนึ่งขึ้นมาแล้วพูดต่อ "นี่คือธนูที่ทหารของเราใช้อยู่ในตอนนี้ โครงสร้างเป็นธนูแบบโค้ง ปลายทั้งสองด้านโค้งไปในทิศทางตรงข้ามกับตัวธนูเส้นโค้งจากแรงดึงของมันค่อนข้างสม่ำเสมอ แต่ไม่ประหยัดแรง ธนูหนึ่งคันหนักหนึ่งตั้น[1] การน้าวสายธนูก็ต้องใช้แรงหนึ่งตั้นเช่นกัน เมื่อตั้งท่าเล็งไปยังเป้าหมาย จึงต้องใช้แรงหนึ่งตั้นตลอดเวลาหากเล็งเป้าหมายนานเกินไป คนจะรู้สึกเหนื่อย ความแม่นยำก็จะลดลงตามไปด้วยเจ้าค่ะ"

        ฟู่ถิงเย่กำธนูไว้ในมือท่าทางครุ่นคิดบางอย่าง "เจ้าหมายความว่า...ธนูคันนี้ช่วยแก้ไขข้อเสียของธนูตรงแบบดั้งเดิมและธนูแบบโค้งได้งั้นหรือ?"

        "ธนูที่หัวหน้าช่างเหลียงออกแบบนี้เรียกว่าธนูผสม เพราะลักษณะโครงสร้างที่พิเศษ ธนูแบบนี้ยิ่งดึงไปข้างหลัง ยิ่งต้องใช้แรงน้อยลงธนูหนักหนึ่งตั้น ต้องใช้แรงหนึ่งตั้น แต่การรักษาท่าเล็งเป้าหมายต้องใช้แรงไม่ถึงครึ่งตั้นอัตราการประหยัดแรงจึงสูงมาก"

        หวาชิงเสวี่ยกลัวว่าฟู่ถิงเย่จะไม่เข้าใจความหมายของอัตราการประหยัดแรงจึงยกตัวอย่างอธิบายให้เขาฟัง "ธนูแบบโค้งหนักหนึ่งตั้นกับธนูผสมหนักหนึ่งตั้นอาจดูไม่ต่างกันนักแต่ธนูผสมมีคุณสมบัติพิเศษในการประหยัดแรง การน้าวสายค้างไว้จะใช้แรงน้อยกว่าธนูแบบโค้งนั่นหมายความว่า หากคนคนหนึ่งสามารถน้าวธนูแบบโค้งหนึ่งตั้นได้ เขาก็อาจจะสามารถน้าวสายธนูผสมสองตั้นได้ธนูหนักสองตั้นย่อมมีอานุภาพมากกว่าธนูหนักหนึ่งตั้น ระยะยิงก็ไกลกว่าธนูหนักหนึ่งตั้นทั่วไปมาก"

        ฟู่ถิงเย่ถาม"ข้าสามารถน้าวสายธนูแปดตั้นได้ หากเปลี่ยนเป็นธนูผสมที่เจ้าว่า นั่นหมายความว่า...เทียบเท่ากับธนูสิบหกตั้นใช่หรือไม่?"

        หวาชิงเสวี่ย"..."

        โอ้สวรรค์...

        คนผู้นี้เป็นปีศาจอะไรกัน?!น้าวสายธนูหนักแปดตั้นได้เชียวหรือ?!

        หนึ่งตั้นเท่ากับหกสิบกิโลกรัม!เก้าตั้นก็หนักเป็นพันจิน ตามตำนานเล่าว่ามีเพียงโฮ่วอี้ [2] เท่านั้นที่สามารถน้าวธนูเก้าตั้นได้คนผู้นี้เกือบจะเทียบเท่าโฮ่วอี้เลยหรือ?!

        เหลียงเหวินเฉิงพูดแทรกด้วยเสียงอันแผ่วเบา"แต่ท่านแม่ทัพ...ตอนนี้พวกเราทำธนูได้มากสุดแค่เก้าตั้นเท่านั้น..."

        สิบหกตั้นอะไรกัน ใครจะไปทำธนูประหลาดแบบนั้นกัน!

        เสียเวลาเปล่าๆ สู้เอาเวลาไปทำหน้าไม้ไว้โจมตีเมืองดีกว่า!

        ฟู่ถิงเย่ไม่ได้สนใจเรื่องนี้ถามเหลียงเหวินเฉิงว่า "ในเมื่อธนูนี้ร้ายกาจขนาดนั้น เหตุใดที่เจ้าทำออกมาถึงล้มเหลวหมด?"

        เหลียงเหวินเฉิงเหมือนโดนโจมตีจุดอ่อน"..."

        รู้อย่างนี้ไม่พูดแทรกดีกว่า...

        "ตอนแรกที่ออกแบบเขาให้ความสำคัญกับอัตราการประหยัดแรงมากเกินไปเจ้าค่ะ" หวาชิงเสวี่ยชำเลืองมองเหลียงเหวินเฉิงอธิบายแทนเขาด้วยความหวังดี "ข้าคิดว่าเจตนาเริ่มต้นของหัวหน้าช่างเหลียง คงเป็นเพราะอยากให้ทหารที่มีแรงน้าวธนูไม่มากพอสามารถแสดงฝีมือในสนามรบได้"

        ฟู่ถิงเย่พยักหน้าเล็กน้อยยกธนูในมือขึ้นมาดูอีกครั้ง "อิงจากความคืบหน้าแล้ว อีกสองวันน่าจะลองยิงได้แล้วกระมัง?"

        "เจ้าค่ะ"หวาชิงเสวี่ยพูดด้วยรอยยิ้มแจ่มใส "ทุกคนมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม ความคืบหน้าจึงเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้มากพอธนูในมือของพวกเขาเสร็จแล้ว ข้ากับหัวหน้าช่างเหลียงจะเลือกธนูคุณภาพดีที่สุดสิบคันให้นายทหารยิงทดสอบเจ้าค่ะ"

        ฟู่ถิงเย่ได้ยินเช่นนั้นสายตาที่มองหวาชิงเสวี่ยก็อ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว "ช่วงนี้เจ้าคงเหนื่อยมาก"

        เหลียงเหวินเฉิงก้มหน้าลงอย่างเคอะเขินพยายามเบนสายตาไปทางอื่น...

        "ทุกคนต่างหากที่เหนื่อยข้าแค่พูดไปเรื่อยๆ อย่างมากก็แค่ร่างภาพแบบง่ายๆ" หวาชิงเสวี่ยไม่โอ้อวดความดีความชอบเลยแม้แต่น้อยดูอ่อนโยนและอ่อนน้อม

        ฟู่ถิงเย่เห็นแล้วก็รู้สึกมีความสุขคิดอย่างภาคภูมิใจว่า ‘ไม่เสียทีที่เป็นสตรีของข้า!’

        สายตาที่มีความหมายลึกซึ้งของเขาคนอื่นอาจจะไม่รู้สึกอะไร แต่หวาชิงเสวี่ยกลับทนไม่ไหว ถูกจ้องมองด้วยสายตาที่ร้อนแรงจนใบหน้าร้อนผ่าวจึงก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

        คนผู้นี้...สายตาที่แสดงความเป็นเจ้าของนั้นรุนแรงเกินไปแล้ว...

        หวาชิงเสวี่ยพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของตนนางเดินไปหาพวกช่างฝีมือ ตรวจสอบธนูในมือของพวกเขา หากมีข้อบกพร่องใดๆ ก็จะเอ่ยคำแนะนำ

        ปกติช่างฝีมือเหล่านี้มักจะกรูกันเข้ามารุมล้อมหวาชิงเสวี่ยเพื่อถามคำถามต่างๆ แต่วันนี้ท่านแม่ทัพอยู่ที่นี่ พวกเขาจึงไม่กล้าทำตัวเหลวไหลใครทำอะไรก็ทำไป ไม่แม้แต่จะส่งเสียง

        หวาชิงเสวี่ยเดินวนรอบโรงงานเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าฟู่ถิงเย่ยังมองนางอยู่...

        "ท่านแม่ทัพเจ้าคะ"หวาชิงเสวี่ยเรียกเขาด้วยความจนใจปนความเขินอาย

        สีหน้าของฟู่ถิงเย่กลับมาเคร่งขรึมพูดอย่างจริงจังว่า "ข้าจะเดินไปส่งเจ้ากลับกระโจม"

        หวาชิงเสวี่ยมองไปทางเหลียงเหวินเฉิง

        เหลียงเหวินเฉิงรีบพูดว่า"แม่นางหวากลับไปพักผ่อนเถิดขอรับ ที่นี่มีข้าดูแลอยู่ หากมีปัญหาอะไร ข้าจะไปขอคำแนะนำจากท่านอีกที"

        รีบไปเถอะ รีบไปเถอะ!ตอนไปก็อย่าลืมพาท่านแม่ทัพไปด้วย! ยืนอยู่ที่นี่น่ากลัวจริงๆ ...

        ดังนั้นหวาชิงเสวี่ยจึงเดินตามหลังฟู่ถิงเย่ไปเหมือนภรรยาตัวน้อยๆ

        ...

        พอกลับมาถึงกระโจม ฟู่ถิงเย่ก็โผเข้ากอดหวาชิงเสวี่ยทันทีเพราะอดใจไม่ไหว!

        ยิ่งมองหวาชิงเสวี่ยเขาก็ยิ่งพอใจยิ่งมองก็ยิ่งรักจนเข้ากระดูกดำ

        เหตุใดถึงได้ถูกใจขนาดนี้นะ?ฟู่ถิงเย่อดไม่ได้ที่จะถามตัวเองในใจ

        ตอนนี้เขานึกเสียใจมากที่เหตุใดตอนนั้นไม่ขอแต่งงานเร็วกว่านี้เสียเวลาลังเลไปตั้งนานขนาดนั้น ทำให้ตอนนี้ต้องรออีกปีหนึ่งถึงจะแต่งงานได้

        เมื่อรู้สึกว่าคนในอ้อมแขนเข้ามาแนบชิดกับตนเหมือนกับขยับเข้ามาซุกในอ้อมแขนของเขา มุมปากของฟู่ถิงเย่ก็ยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

        เห็นไหม เขารู้แล้วสตรีนางนี้ก็ชอบเขา!

        หวาชิงเสวี่ยพยายามเอาหน้าผากแนบกับอกแข็งแกร่งของชายหนุ่มเพื่อหลบหนวดเคราที่แหลมคมของเขา...

        หวาชิงเสวี่ยเริ่มชินแล้วกับอ้อมกอดเจ้าหมีของฟู่ถิงเย่

        ยังดีที่บุรุษผู้นี้ไม่ทำอะไรเกินเลยซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับนิสัยที่เคร่งครัดและจริงจังของเขา การที่จู่ๆ โผเข้ากอดนางก็นับว่าเป็นเรื่องไม่คาดฝันแล้ว...

        แต่...

        ทันใดนั้นหวาชิงเสวี่ยก็นึกอะไรแปลกๆขึ้นมาในหัว

        คงไม่ได้เป็นเพราะ...ที่จริงแล้วเขาทำอย่างอื่นไม่เป็นใช่หรือไม่?

        หวาชิงเสวี่ยคิดอย่างถี่ถ้วนรู้สึกว่าเป็นไปได้มาก! เพราะชีวิตประจำวันของฟู่ถิงเย่ในสายตาของนางนั้นน่าเบื่อมากนอกจากฝึกทหารก็ฝึกทหาร ไม่ฝึกคนอื่นก็ฝึกตัวเอง แทบจะไม่เห็นเขามีกิจกรรมสันทนาการใดๆและแทบจะไม่มีประสบการณ์ในการติดต่อกับสตรีเลย

        พอคิดดูดีๆ แล้วก็น่าสงสารเหมือนกันนะ...

        ตอนนี้เขาก็เป็นถึงท่านอ๋องแล้วแต่กลับไม่ได้เสพสุขแบบคนเป็นอ๋องเลย ชีวิตที่ฟุ่มเฟือยถึงขีดสุดนั้นไม่เคยเกี่ยวข้องกับเขาสิ่งที่เขาคิดอยู่ตลอดคือจะต้านทานกองทัพเหลียวอย่างไร หรือจะทำอย่างไรเพื่อให้ประชาชนของแคว้นต้าฉีมีชีวิตที่สงบสุข

        หวาชิงเสวี่ยคิดเช่นนั้นใจก็รู้สึกอบอุ่น มือทั้งสองข้างที่ห้อยลงก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว และโอบกอดบุรุษผู้นี้เงียบๆ

        ร่างกายของฟู่ถิงเย่เกร็งขึ้นมาในทันที!

        ลมหายใจของเขาไม่มั่นคงเล็กน้อย

        หวาชิงเสวี่ยรู้สึกถึงความเกร็งของเขาขณะที่กำลังรู้สึกแปลกใจ นางก็รู้สึกว่ามีของแข็งๆ มาชนที่ท้องของนาง...

        —————————————————————————

        [1]ตั้น（石）หน่วยวัดน้ำหนักของจีน1 ตั้น เท่ากับประมาณ 60 กิโลกรัม

        [2]โฮ่วอี้（后羿）วีรบุรุษผู้ยิงดวงตะวันในปกรณัมจีนเล่าไว้ว่าเมื่อก่อนนั้นบนท้องฟ้ามีพระอาทิตย์ถึงสิบดวง เป็นโฮ่วอี้ที่ยิงพระอาทิตย์ตกลงมาถึง9 ดวง ทำให้เหลือดวงอาทิตย์เพียงดวงเดียวบนท้องฟ้า