“จวนค้ำฟ้าหงเซียน!”
ชายหนุ่มต้องทบทวนสองชื่อนี้ทุกวันนึกถึงโลหิตของตนที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของสตรีนางนั้น รวมทั้งบุรุษที่บีบบังคับชิงโลหิตของตนไปผู้นั้นด้วยเขาถึงจะยืนหยัดต่อไปได้
สิ่งเดียวที่สนับสนุนความปรารถนาอันแรงกล้าของเขานอกจากเลี้ยงดูบิดาผู้เลี้ยงดูตนเองมาจนโตแล้ว ก็เหลือเพียงความเคียดแค้นที่ไม่อาจลบเลือนไปจากจิติญญาเท่านั้น
แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันเปล่งแสงเลือนรางเมื่อสายลมอ่อนๆ พัดโชยมาทำให้มันพลิ้วไหวเล็กน้อย
หลันเสียนหลงที่สานตะกร้าไม้ไผ่เสร็จแล้วบิดี้เีก่อนหยัดกายลุกขึ้นอย่างช้าๆเหลือบไปเห็นเงาร่างผ่ายผอมสายหนึ่งทางหางตา ใบหน้าเหนื่อยล้าของเขาพลันปรากฏรอยยิ้มน้อยๆออกมา “ยังไม่นอนหรือ”
หลังจากสูญเสียพลังยุทธ์เขาก็ถูกชิงตำแหน่งผู้าุโที่ภาคภูมิใจไปภายใต้ความจำใจนั้นจึงทำได้เพียงสานตะกร้าไม้ไผ่ ตะกร้าสะพายหลังและอื่นๆ เพื่อเลี้ยงชีพซึ่งก็พอฝืนประคับประคองเลี้ยงดูครอบครัวไปได้เท่านั้น
ชายหนุ่มมองเงาร่างที่ดวงหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังหางตาของเขาพลันร้อนผ่าว เบ้าตาแดงก่ำ
“ท่านพ่อ ข้าขอโทษ”
หากไม่ใช่เพราะตนหลันเสียนหลงจะตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ได้อย่างไร
พอคิดว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะตนชายหนุ่มก็รู้สึกผิดมากขึ้นเรื่อยๆ
หลันเสียนหลงชะงักเล็กน้อยรอยยิ้มบนใบหน้าพลันสดใสยิ่งกว่าเดิม เขาสาวเท้าเดินไปตบบ่าของชายหนุ่มเบาๆ พลางถอนหายใจแล้วฉีกยิ้มเอ่ยว่า“พ่อเบื่อหน่ายกับการรบราฆ่าฟันมานานแล้ว ชีวิตธรรมดาก็เป็ความสุขอีกแบบหนึ่ง”
หลันเสียนหลงมองชายหนุ่มที่ยังแววตายังมีความละอายใจก็ถอนหายใจอย่างแ่เบาออกมาอีกเฮือกหนึ่ง พลางเคาะหน้าผากชายหนุ่ม “เอาล่ะไม่ต้องคิดมากแล้ว ไปนอนเถอะ”
ชายหนุ่มรีบเก็บซ่อนความรู้สึกลงสู่เบื้องลึกของจิตใจก่อนพยักหน้าเล็กน้อย “ราตรีสวัสดิ์ท่านพ่อ”
“ราตรีสวัสดิ์”
หลันเสียนหลงโบกมือมองชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องอย่างเชื่องช้าด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเงาร่างของชายหนุ่มหายไปเขาถึงได้หันกายเดินกลับเข้ามาในลาน เก็บตะกร้าไม้ไผ่สะพายหลังหกใบที่สานเสร็จแล้วรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าหายวับไป กลายเป็ความเหนื่อยล้าแทน
เขาที่สูญเสียพลังยุทธ์ไปย่อมไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาหลังจากที่ทำงานหนักเป็เวลานานจึงรู้สึกเหนื่อยล้ามาก
ทว่าต่อหน้าบุตรชายเขาย่อมไม่มีทางแสดงออกมา เพื่อบุตรชายแล้ว ต่อให้เขาต้องลำบากหรือเหนื่อยยากแค่ไหนก็คุ้มค่า
“คนที่ควรละอายใจไม่ควรเป็เ้าแต่เป็พ่อ!” หลันเสียนหลงถอนหายใจอย่างแ่เบาพลางพูดพึมพำกับตนเอง“หากถงเอ๋อร์รู้ว่าพ่อไม่อาจดูแลเ้าให้ดีได้ นางคงต้องเสียใจมากแน่ๆ”
หลันเสียนหลงไม่ทันสังเกตเลยว่าประตูไม้ด้านในเปิดแง้มเป็ช่องเล็กๆไว้ ดวงตาเปล่งประกายคู่หนึ่งกำลังจ้องมองทุกอย่างอยู่
หลังจากผ่านไปชั่วครู่หลันเสียนหลงลงกลอนประตูไม้หน้าลาน แล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในเรือน
หลันเสียนหลงเปิดประตูบานเล็กของห้องไม้ที่หลันเฟิงอาศัยอยู่อย่างระมัดระวังมองลอดผ่านช่องประตูบานเล็ก เห็นหลันเฟิงนอนอยู่บนเตียง ดูเหมือนจะหลับไปแล้วหลันเสียนหลงถึงได้วางใจ หันกายเดินเข้าไปในห้องของตนเอง
เขาเพิ่งจะจากไปชายหนุ่มที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงกลับลืมตาขึ้นอย่างแช่มช้า
ชายหนุ่มเลิกผ้าห่มขึ้นช้าๆเดินมาอยู่หน้ากระจก แล้วถอดเสื้อผ้าออก ปลดหน้ากากลง สายตาจับจ้องสัตว์ประหลาดที่ดูเหมือนคนก็ไม่เชิงในกระจก
สัตว์ประหลาดในกระจกิัทั่วร่างเน่าเปื่อยไม่มีส่วนไหนสมบูรณ์เลยหน้าอกมีตุ่มโลหิตเต็มไปหมด มองเห็นของเหลวน่าสะอิดสะเอียนไหลเวียนไปมาในตุ่มโลหิตเ่าั้รางๆกลิ่นคาวคละคลุ้งที่ทำให้ผู้คนคลื่นเหียนอาเจียนตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องสิ่งเดียวที่ไม่เป็อันตราย ก็มีเพียงดวงตาสีดำที่มืดมนไร้ชีวิตชีวาคู่นั้น
สัตว์ประหลาดตัวนี้ก็คือหลันเฟิง
เขากำหมัดแน่นขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน ริมฝีปากขมุบขมิบไปมา เผยให้เห็นไรฟันแหลมคมสีขาวทุกครั้งที่ถึงยามนี้ ในแววตาสีดำสนิทคู่นั้นจะเผยแววเคียดแค้นอย่างสุดซึ้งออกมา
พลังยุทธ์ถูกสลายตันเถียนถูกทำลาย ใบหน้าเสียโฉม ทุกข์ทรมานทุกวันคืน ไม่มีผู้ใดเข้าใจความเคียดแค้นเช่นนี้!
หลันเฟิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองไปยังจันทร์เสี้ยวที่แขวนอยู่บนท้องฟ้านอกหน้าต่าง หลับตาทั้งสองข้างสนิท คำนวณเวลาอย่างเงียบเชียบพลางเอ่ยพึมพำพร้อมกับถอนหายใจราวกับยอมรับชะตากรรมอย่างไรอย่างนั้น “พิษผีดิบใกล้ถึงเวลากำเริบแล้ว”
เขายืนนิ่งอยู่ชั่วครู่จู่ๆ เสียงคำรามด้วยความเ็ปราวกับสัตว์ป่าก็พลันดังออกมาจากปากของชายหนุ่มโดยไม่มีสัญญาณเตือนเลยสักนิด
ชายหนุ่มกำหมัดแน่นเล็บแหลมคมจิกเข้าไปใจกลางฝ่ามือ เหงื่อเม็ดใหญ่เท่าเม็ดถั่วเหลืองไหลหยดลงมาตามแก้มกล้ามเนื้อบนใบหน้าบิดเบี้ยวและกระตุกอย่างแรง เส้นเอ็นทั่วเรือนกายปูดโปน
เขากัดฟันแน่นโลหิตสดๆ ไหลออกมาจากมุมปากไล่ไปตามคางแล้วหยดลงพื้นแม้ว่าชายหนุ่มจะพยายามควบคุมเสียงของตนเองให้เบาลงหลายเท่า แต่ทว่ายามที่เสียงนี้ดังออกไปก็ยังทำให้ผู้คนขนพองสยองเกล้า
ดวงตาของหลันเฟิงเบิกกว้างความเ็ปส่งมาจากส่วนต่างๆ ของร่างกาย เ็ปจนไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป
“อ๊ากกก”
เสียงร้องด้วยความเ็ปที่ถูกสะกดเอาไว้ดังเล็ดรอดออกมาจากปากเขาเป็ระยะๆ
เมื่อร่างกายของมนุษย์หลอมรวมกับโลหิตของปีศาจผีดิบเดิมควรต้องจบชีวิตอย่างไม่ต้องสงสัย หากไม่ใช่เพราะหลันเสียนหลงนำหญ้าต่อชีวิตละลายโลหิตกลับมาทันเวลาบางทีหลันเฟิงอาจจะจบสิ้นชีวิตไปตั้งนานแล้ว
ในอีกห้องหนึ่ง
เมื่อได้ยินเสียงร้องคำรามต่ำๆที่ถูกสะกดกลั้นเอาไว้ดังมาจากห้องของหลันเฟิง ใบหน้าของหลันเสียนหลงก็กระตุกเบาๆ ราวกับได้รับความเ็ปเช่นกันหัวใจอันแข็งแกร่งที่เคยผ่านความยากลำบากมามากเหมือนถูกมีดแหลมคมปักเข้าไปอย่างแรงอย่างไรอย่างนั้นทุกเสียงร้องคำรามด้วยความเ็ปของหลันเฟิงล้วนทำให้หัวใจของหลันเสียนหลงหลั่งโลหิตออกมา
หากเป็ไปได้เขาก็ยินยอมรับความเ็ปนั้นแทนบุตรชาย
หลันเฟิงไม่เหมือนบุตรของบ้านอื่นั้แ่กำเนิดมาก็ไม่ร้องไห้ไม่ดื้อรั้น ทั้งยังชาญฉลาดและเป็เด็กดีไม่ต้องให้เขาเสียแรงสั่งสอนอันใดทั้งสิ้นหลังจากที่หลันเฟิงเข้าสู่หนทางแห่งการฝึกยุทธ์ แม้ว่าพร์จะธรรมดาสามัญ แต่เขาเพียรพยายามอย่างหนักระดับความเร็วในการพัฒนาจึงบดบังอัจฉริยะน้อยใหญ่ทั้งหมดในตำบลเฟิงไป
แม้ว่าปากจะไม่เคยเอ่ยชมหลันเฟิงแต่ใจของหลันเสียนหลงรู้สึกภูมิใจมาโดยตลอด
แต่ทว่าเด็กที่เขารักที่สุดกลับถูกทำร้ายอย่างโเี้เช่นนี้ซ้ำเขาที่เป็บิดายังทำได้เพียงมองอยู่ด้านข้างตาปริบๆ ไม่อาจทำอันใดได้
“ลูกพ่อเ้าต้องอดทน ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ถึงจะมีความหวัง” หลันเสียนหลงพึมพำพร้อมหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า
แม้จะกล่าวเช่นนี้แต่เขาย่อมรู้ดีว่าความเ็ปเช่นนั้น ไม่ต้องพูดถึงชายหนุ่มอายุสิบกว่าปีเลยแม้แต่ชายฉกรรจ์ที่ผ่านความยากลำบากมาอย่างเขาก็อาจจะทนไม่ได้แต่หลันเฟิงกลับทนมาได้ถึงสามปีเต็มโดยไม่แตกสลาย ทำให้เห็นว่าระดับความอึดและความอดทนของเขานั้นน่ากลัวขนาดไหน
หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยามเสียงร้องคำรามด้วยความเ็ปที่ถูกสะกดไว้ซึ่งดังมาจากห้องของหลันเฟิงถึงได้ค่อยๆหยุดไป
ท่ามกลางยามราตรีที่มืดมิดทุกอย่างพลันกลับคืนสู่ความสงบ
หลันเฟิงหอบหายใจหนักหลังจากผ่านไปชั่วครู่ดวงตาสีดำสนิทพลันเยือกเย็นขึ้น ราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อนอย่างไรอย่างนั้น
เขาหยิบเศษผ้าขาดๆมาจากด้านข้างตู้ไม้ เช็ดของเหลวที่ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งและโลหิตสดๆออกจากร่างกายอย่างคล่องแคล่วและแ่เบา สวมหน้ากากแล้วปีนขึ้นไปบนเตียงด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกอย่างช้าๆแล้วหลับตาทั้งสองข้างลง
พิษผีดิบจะกำเริบวันละครั้งกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือเขาจะต้องสู้กับพิษผีดิบและทนทุกข์กับการทรมานที่ไร้มนุษยธรรมนี้ทุกวัน
สามปีที่ผ่านมาเขาคุ้นชินไปเสียแล้ว
ไม่นานในห้องก็มีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังขึ้น
เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอนี้ดังมาจากภายในห้องของหลันเฟิงหลันเสียนหลงที่อยู่ห้องด้านข้างก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงสีหน้าตึงเครียดบนใบหน้าที่ผ่านโลกมามากมายหลายปีพลันค่อยๆ หายไป
แต่เขาไม่รู้เลยว่าหลันเฟิงที่หลับตาทั้งสองข้างลงไม่ได้ผล็อยหลับไปตรงกันข้าม ในหัวของเขามีเสียงบทสนทนาที่ชัดเจนดังขึ้น
“ท่านเคยบอกว่าขอแค่ข้าอดทนครบสามปีก็จะช่วยหลอมพิษผีดิบในร่างข้า ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ท่านต้องทำตามสัญญาแล้วละมั้ง”
“เ้าเด็กตัวเหม็นน้ำเสียงของเ้านี่มันอะไรกัน อย่าลืมล่ะ เ้ากำลังขอร้องข้าไม่ใช่ข้าขอร้องเ้าหากทำให้ข้ารำคาญ เ้าก็ไปให้คนอื่นช่วยแล้วกัน” ในหัวของหลันเฟิงปรากฏเงาร่างแก่ชรากำลังเป่าหนวดถลึงตา[1]เอ่ย
คำพูดของชายชราทำให้ใบหน้าของหลันเฟิงแข็งค้างไปชั่วขณะ“ตาเฒ่า ท่านเคยบอกว่าจะช่วยข้า ห้ามกลับคำพูดนะ!”
“จะรีบร้อนไปทำไมเล่าทนทรมานมาได้ตั้งสามปี หรือว่ายังกำจัดนิสัยใจร้อนไม่ได้อีก” ชายชราจ้องมองชายหนุ่มที่โกรธจนแทบเสียสติอย่างหยอกล้อพลางฉีกยิ้มอย่างพึงพอใจ การทำให้ชายหนุ่มที่มีความอดทนสูงมีสภาพเช่นนี้ได้ทำให้เขารู้สึกได้รับชัยชนะ
หลันเฟิงเห็นหางตาของชายชรามีแววหยอกล้อก็รีบเก็บความรู้สึกทันที ก่อนมองค้อนอย่างจนปัญญา “แล้วท่านคิดจะลงมือเมื่อไหร่”
ความทรมานจากความเ็ปนั่นเขาไม่อยากประสบกับมันอีกแล้ว
เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเก็บความรู้สึกได้อย่างรวดเร็วแววตาของชายชราก็ฉายแววชื่นชมความอึดและความอดทนนี้คือสิ่งที่คนจะประสบความสำเร็จในอนาคตพึงจะมี
“วางใจเถอะ ในเมื่อข้าสัญญากับเ้าแล้วย่อมต้องช่วยแน่นอน” ชายชราหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้นต่อว่า “พรุ่งนี้เช้าเ้าหาวิธีไปเอาทรายถงซามาหนึ่งชั่ง[2]จากนั้นข้าจะช่วยเ้าหลอมพิษผีดิบเอง”
“ทรายถงซา?”หลันเฟิงขมวดคิ้วแล้วเอ่ยอย่างฉงน “ท่านแน่ใจนะว่าของสิ่งนี้จะช่วยหลอมพิษผีดิบให้ร่างข้าได้”
ชายชรากรอกตามองค้อนเบะปากพลางกล่าว “เชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เ้า”
หลันเฟิงจ้องมองชายชราอย่างจนปัญญาแล้วถอนหายใจพลางเอ่ยว่า“เอาเถอะ ข้าเชื่อท่าน”
“ทว่า ข้าอยู่ในบัญชีดำของร้านค้าต่างๆหากอยากจะซื้อทรายถงซาเกรงว่าคงไม่ง่าย และยิ่งไปกว่านั้นทรายถงซาหนึ่งชั่ง ราคาก็ตั้งแปดร้อยเหรียญทองขาวท่านจะให้ข้าไปหาเงินตั้งมากมายขนาดนั้นมาจากไหน”หัวคิ้วของหลันเฟิงขมวดมุ่นมากกว่าเดิม แล้วเผยสีหน้ายุ่งยากออกมาเขายังไม่ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ตอนที่เขาไปซื้อยาหัวมันและผักหมีไช่ไม่ต้องพูดถึงซื้อของเลย แม้แต่เข้าไปในร้านก็ไม่ง่ายแล้ว
“ข้าไม่สนเ้าคิดหาวิธีเองแล้วกัน” ชายชราแบมือทั้งสองข้าง ยักไหล่อย่างไม่แยแส “ข้าแค่รับผิดชอบเื่ช่วยเ้าหลอมพิษผีดิบส่วนเื่อื่นๆ อย่ามารบกวนข้า”
ชายชรมองดวงตาที่กลอกไปมาของชายหนุ่มแล้วพลันถลึงตาใส่“เ้าเด็กนี่อย่าได้คืบจะเอาศอก ข้าเป็ถึงิญญาศาตราก้านเจี้ยงผู้ยิ่งใหญ่ยอมลงมือช่วยเ้าโดยไม่คิดค่าตอบแทน ทั้งที่เด็กอย่างเ้าเอาแต่เล่นสนุกอย่าบ่นให้มากนัก”
ใช่แล้วชายชราลึกลับผู้นี้คือิญญาศาสตรา ‘ก้านเจี้ยง[3]’หนึ่งในสิบกระบี่ที่มีชื่อเสียงของจีนที่ติดตามหลันเฟิงผู้ซึ่งทะลุมิติมาจากูเามั่วก้าน!
[1] เป่านวดถลึงตาหมายถึง โกรธมาก
[2] ชั่งหรือ จิน เท่ากับ 500 กรัม
[3] ก้านเจี้ยงคือหนึ่งในกระบี่คู่ ‘ก้านเจี้ยงมั่วเหยีย’ อันมีชื่อเสียงของจีนตามตำนานเล่าว่า ช่างตีเหล็กมากฝีมือนามก้านเจี้ยงได้รับคำสั่งจากเ้าแคว้นอู๋ให้หลอมกระบี่ แต่ผ่านไป 3เดือนยังตีออกมาไม่ได้เนื่องจากส่วนผสมไม่ยอมผสานกันคืนหนึ่งภรรยาของก้านเจี้ยงจึงโดดเข้าเตาหลอม ทำให้ส่วนผสมต่างๆ ผสานเข้ากันทันทีจนก้านเจี้ยงตีกระบี่ออกมาได้ 2 เล่ม ตั้งชื่อว่า ก้านเจี้ยงและมั่วเหยียตามชื่อตนและภรรยา
2K
