คำเตือน: พลังงานสูงก่อนบทนี้ ผู้ไม่สู้รบอพยพอย่างรวดเร็ว ย้ำอีกครั้ง พลังงานสูงก่อนบทนี้ ผู้ไม่สู้รบอพยพอย่างรวดเร็ว
(ผู้อ่านที่แพ้ฉากนองเืควรข้ามไป เพื่อไม่ให้มีการรายงานหนังสืออีกครั้ง)
——————————————————
เมื่อเทลส์กลับมามีสติ อีกครั้ง เขาถูกคอของเควดรัดคอและลอยขึ้นไปในอากาศ
ทาเลสพยายามดิ้นรน กำมือของเควดไว้แน่นรอบคอ แต่ความแข็งแกร่งทั้งหมดในร่างกายของเขาดูเหมือนจะไร้ประโยชน์
เขาอ้าปากอย่างสิ้นหวัง แต่ไม่สามารถสูดอากาศเข้าไปได้
เท้ายังคงเตะ
ศีรษะเริ่มรู้สึกวิงเวียน
ในหูของเขา เสียงทั้งหมดดูเหมือนจะแยกจากกันด้วยผ้าหนา ๆ Coria ร้องไห้ Ryan ย่องเข้าไปในรูในกำแพงและหยุดสั่นไม่ได้ Kelly นั่งอยู่หน้าหลุมและพึมพำด้วยความใ
ซินดี้และเน็ดกรีดร้องอย่างโกรธจัดและรีบวิ่งไปอย่างไม่เกรงกลัว คนหนึ่งกอดต้นขาของเควด และอีกคนหนึ่งใช้มือเล็กๆ ตบท้องของเควด
ซินดี้บินออกไปกระแทกถังน้ำ ทำให้น้ำไหลไปทั่วทั้งลาน
เน็ดถูกเควดเตะอย่างแรง กรีดร้อง และล้มลงกับพื้นไม่สามารถลุกขึ้นได้
ทาเลสไม่มีเวลาหรืออารมณ์ที่จะแปลกใจกับความกล้าหาญของเน็ดและความขี้ขลาดของเคลลี่กับไรอัน (เขารู้การกระทำของซินดี้) และเขาใช้เล็บมือของเควดอย่างดื้อรั้นเอาเล็บจิกจากด้านหน้าคอลงไปที่พื้น ด้านหลังของคอ
เขา้าที่จะหลุดพ้นเพื่อสูดอากาศ
ทันใดนั้น เล็บก็หย่อนลงบนหลังมือขวาของเควด ราวกับเป็แผลกลวง
ทาเลสไม่ลังเล ใบหน้าของเขาแดงก่ำ และเล็บของเขาเข้าไปอย่างสิ้นหวัง
“อ๊ะ!”
เควดร้องด้วยความเ็ป ปล่อยมือที่ประดุจเหล็กแล้วเหวี่ยงทาเลสไปที่กำแพงอย่างดุเดือด
ทาเลสรู้สึกเวียนหัว เจ็บคอ เขาพิงผนังที่พังและไอไม่ได้
เควดคว้าฝ่ามือและาแที่มีดของยาร่าแทงก็เริ่มมีเืออกอีกครั้ง
“ไอ้บ้า ยารา ซาริดอน! ไอ้เด็กเวร!”
เควดคำรามในขณะที่เขาอดทนต่อความเ็ป หงุดหงิดและเมาในเวลาเดียวกัน
“แตก!”
เควดที่น่าเกลียดหันหัวของเขาอย่างรวดเร็ว และเห็นเอนโซลาแห่งห้องที่สิบเจ็ดซึ่งกำลังกลิ้งและคลานเพื่อหนีออกจากประตู แต่แผงประตูที่เพิ่งถูกเควดเตะลงไม่สามารถรับน้ำหนักของเขาได้ , แตกออกจากกัน
“ฮ่าฮ่า เ้าจะวิ่งไหม?”
เควดยิ้ม ก้าวไปข้างหน้าและคว้าขาซ้ายของเอนโซล่า
“ไม่! ไม่!”
เอนโซราร้องลั่น เมื่อเควดดึงกลับหัวกลับหาง
“เ้าปีศาจน้อย เ้าเคยตีเหล็กหรือไม่ ใช่หรือไม่ ไม่ ฮ่าๆ ข้าจะสอนให้!”
เทลส์ลุกขึ้นด้วยความเ็ป เพียงเห็นเควดเหวี่ยงแขนซ้ายของเอนโซราด้วยแขน หัวของเขา กระแทกกับกำแพงที่เขาพิงอยู่
เทลส์มีเวลาเพียงที่จะหันศีรษะไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ
มีเสียงอู้อี้เหนือหัวของเขา ราวกับว่าเทลส์เคยเห็นคนขายผักและผลไม้ขายแตงโมเอลเลนทุบผลไม้และผัก
อย่างไรก็ตาม มันเป็พ่อค้าที่ขโมยรูปปั้น Haoyue จากพวกเขา
เสียงร้องของ Coria กลายเป็เสียงกรีดร้องที่แหลมคม
ทาเลสตกตะลึง เขาไม่มีเวลาหลับตา
ของเหลวสีแดงและสีขาวกระเซ็นบนใบหน้าของทาเลสจากระยะไกล ทั้งอุ่นและเย็น
เน็ดลุกขึ้นจากพื้นเพื่อดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ เขาทรุดตัวลงและกรีดร้อง แล้ววิ่งไปที่รูสุนัขที่นำไปสู่บ้านเซเว่นทีน
เควดเปิดปากและสูดลมหายใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยมึนเมา ราวกับว่าเขาไม่ได้หายใจอากาศ แต่เป็เหล้าจินสีดำคุณภาพสูง ปีศาจผิวมนุษย์หันศีรษะ ทิ้งเอนโซราที่เหลือ และมองไปทางเน็ดด้วยรอยยิ้มโกรธ
ในขณะนั้น สิ่งที่ Thales คิดก็คือ Ned ตัวเล็กและยืดหยุ่นได้ และเขาต้องสามารถผ่านเข้าไปในรูสุนัขก่อน Quaid ได้
เจาะเข้าไปแล้วทุกอย่างจะดีเอง
ผ่านที่นั่นและปลอดภัย
เจาะตรงนั้น
เจาะผ่าน.
เจาะ.
แต่เควดคว้าขาเน็ดไว้ก่อนที่เน็ดจะอิ่มไปครึ่งหนึ่ง
“คุณคือเด็กคนนั้นที่ไม่สามารถจ่ายอะไรให้คุณได้?”
เควดหัวเราะ “คุณมีประโยชน์อะไร”
เน็ดร้องไห้และถูกเควดลากออกจากหลุม
“ใช่ ยังไม่แย่พอ น่าเสียดาย เสียดายที่แทงค์น้ำพัง เอ่อ เล่นจับปลาไม่ได้”
เควดส่ายหัว ปัดเป่าอาการวิงเวียนศีรษะที่เกิดจากแอลกอฮอล์ในสมอง และดูเขาเพิ่งตื่นจากพื้น ซินดี้และถังเก็บน้ำข้างๆ เขาบ่น
“งั้นก็ทำให้มันง่าย”
ท่ามกลางเสียงร้องและเตะของเน็ด เควดเหวี่ยงหน้าเขาลงไปที่พื้น จากนั้นยกเท้าขวาขึ้นและเล็งไปที่ตรงกลางหลังขอทานวัย 6 ขวบพร้อมยิ้ม
“ไม่—!”
เทลส์คำรามอย่างกังวล
“บูม! ปรบมือ!”
ในเวลาเดียวกันกับคำรามที่แทงทะลุหัวใจของเทลส์ ก็เกิดเสียงแตกร้าวที่หัวใจสลาย
ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าทาเลสพร่าเลือน
“บูม!”
นี่คือการเตะครั้งที่สองของเควด
“บูม!”
เท้าที่สาม
ซินดี้ะโสุดชีวิต คว้าเศษถังเก็บน้ำ แล้วรีบวิ่งไปหาเควด
เควดแค่หัวเราะ เตะเศษขยะออกจากมือของซินดี้ จากนั้นก็คว้าปลอกคอผ้ากระสอบของซินดี้แล้วพยุงเขาขึ้น
กลายเป็ว่าฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย
ทาเลสก้มศีรษะลง
ที่มุมของกำแพง ร่างของ Ensora ยังคงนิ่งเงียบแต่กระตุกอย่างน่ากลัว และเน็ดก็นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นอย่างไม่ขยับเขยื้อน
ฉันคิดว่าฉันกำลังปกป้องเด็กเหล่านี้
แต่ฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย
ไม่สามารถทำอะไรได้เลย
ซินดี้กรีดร้องและเตะ และเสียงหัวเราะของเควดดังขึ้นเรื่อยๆ
“มารน้อย เรียกอะไร ให้เรียก...”
“ฉันชอบฟังเธอที่สุด ยัยเด็กโสโครก บางทีฉันอาจจะปล่อยเธอไปเมื่อฉันอารมณ์ดี” เทล
ส์กล่าว มืดอยู่ข้างหน้าเขา และฉากที่คุ้นเคยก็กลับมาที่สมองของเขา
“ความเบี่ยงเบนซึ่งเป็สิ่งที่เราเรียกว่าพฤติกรรมมนุษย์ที่ละเมิดบรรทัดฐานทางสังคมนั้นรู้จักกันทั่วไปว่าเป็อาชญากรรม แต่เราต้องรู้ว่าอาชญากรรมเป็เพียงส่วนเล็ก ๆ ของพฤติกรรมเบี่ยงเบน - เราไม่ได้เกี่ยวข้องกับพฤติกรรม แต่เป็ความหมาย และความเข้าใจพฤติกรรมนี้ในระดับสังคม ในระดับส่วนรวม - Durkheim เป็หนึ่งในนักวิชาการยุคแรกๆ ที่หยิบยกทฤษฎีบรรทัดฐานทางสังคมขึ้นมา และมองพฤติกรรมที่เบี่ยงเบนจากมุมมองของ functionalism—”
“มีสิ่งเช่นนี้ มุมมองนี้คือการบังคับใช้กฎหมายและการลงโทษผู้กระทำความผิดเป็หนึ่งในวิธีการพื้นฐานที่อำนาจหลักหล่อหลอมคนและโครงสร้างทางสังคม—"
นี่คือเศษความทรงจำของชีวิตก่อนหน้านี้ของ Thales และตอนนี้ เขากู้คืนส่วนหนึ่งของมัน
“ปีศาจ! เ้าปีศาจ!”
ในขณะนี้ ซินดี้กรีดร้องและเตะออกไป กวาดล้างฉากหน้า Thales อีกครั้ง
“ใช่! ผมคือปีศาจ!” เควดหัวเราะ “เ้าพูดว่า มารจะปรุงเ้าอย่างไร”
เทลส์สูดหายใจเข้าลึกๆ
ไอ้เวร.
จิตใจของเขาแจ่มใสกว่าที่เคย
เขารู้ว่าต้องทำอะไร
เขาควรจะทำมัน
เขากัดฟันและวิ่งไปที่มุมห้อง
เขารู้ว่า.
เทลส์คว้าก้อนหินที่มุมบ้าน ยกขึ้นอย่างดุดัน และวางมือของเขาเข้าไปในรูที่ซ่อนอยู่หลังหิน
รีบขึ้น
รีบไปััมัน
“ลืมมันไปเถอะ เมื่อเห็นว่าเธอเก่งแค่ไหน ฉันจะช่วยเธอให้ถึงที่สุด”
เควดหัวเราะจนริมฝีปากไม่สมดุล แล้วเขาก็ดึงขาขวาของซินดี้อย่างดุเดือดจนริมฝีปากของอีกฝ่ายซีดจน— - “
แตก!”
จนคลาดเคลื่อน
เควดทิ้งซินดี้และเหยียบขาที่เคล็ดของอีกคนหนึ่ง
Sinti อดกลั้นแต่เสียงหอนที่ทนไม่ไหวได้แผ่ขยายไปถึงหูของ Thales ทำให้เขาเร่งการค้นหาให้เร็วขึ้น
เควดออกจากสนามและเดินไปที่บ้าน
จากหลังคาที่พังลงครึ่งหนึ่ง แสงจันทร์อันเจิดจ้าส่องลงมาบนใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเควด
ไรอันพับแขนและจ้องไปที่พื้นด้านล่างเขา พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะถอยกลับเข้าไปในรูในกำแพง
เคลลี่ปีนออกจากหลุมอย่างสั่น พยายามดึงคอเรียที่แหบแห้งออกมาแล้ววิ่งหนีไปด้วยกัน
แต่โคเรียดูเหมือนเป็อัมพาต สะอื้นไห้ และนิ่งเฉย
เคลลี่ไม่กล้ามองซินดี้ แต่แค่อ้อนวอนและดึงคอเรีย
แต่โคเรียก็เงยหน้าขึ้นทันทีในวินาทีต่อมา และปล่อยเสียงคร่ำครวญเหมือนลูกแกะ
เคลลี่นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ และเมื่อเขาหันหลังกลับ เขาก็เห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเควด
เขารู้สึกว่าเป้าของเขาเปียกอยู่ครู่หนึ่ง
เข้าใจแล้ว!
ทาเลสััสิ่งที่เขา้าและดึงออกมาอย่างดุเดือด
แล้ว.
แล้ว?
จากนั้นเขาก็ถูกแขนขวาจับจากด้านหลังเควดที่ดูมีความสุข
“คุณคิดว่าฉันจะคิดถึงคุณไหม เด็ก? ฉันรู้ว่าคุณฉลาดแกมโกงและทรยศที่สุดในบรรดาเ้าสารเลวน้อยเหล่านี้! ฮ่าฮ่า!” มือของเควดค่อยๆ กระชับ ยิ้มอย่างมีชัย
อย่า.
ทาเลสรู้สึกถึงความเ็ปที่แขนขวาของเขาแน่นขึ้น และพยายามจะหันหลังกลับ และในขณะเดียวกันก็อยากจะแทงเควดด้วยสิ่งที่อยู่มือซ้ายของเขา
“ดูสิ!” เควดหลีกเลี่ยงการแทงของเทลส์ราวกับว่าเขาค้นพบสมบัติบางอย่าง
จากนั้น จากมือซ้ายของเด็กชาย เขาก็คว้าอะไรบางอย่าง
“ก—กริช! ฮ่าฮ่า! เ้าหนู เ้า้าใช้กริชต่อต้านข้าจริงๆหรือ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เ้าจะทำอะไร? เ้าจะเจาะต้นขาข้าหรือ?”
เควดดึงเทลส์ขึ้นและหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
อย่า!
อย่า!
ทาเลสคิดอย่างสิ้นหวัง กริช มีดสั้นไร้ปลอกที่เขาขโมยมาจากซันเซ็ทบาร์
นั่นคือความหวังสุดท้าย
“โย่!”
เควดมองข้างหลังเทลส์ด้วยความประหลาดใจ
ที่นั่น เมื่อเทลส์ดึงกริชออกจากรู เขาใช้กำลังมากเกินไปและหยิบเหรียญออกมา
“ดูสิว่าฉันพบอะไร”
“เหรียญเงิน?”
“เหรียญเงิน! ฮ่าฮ่าฮ่า นี่มันเด็กเหลือขอจริงๆ! คุณมีเหรียญเงินอยู่ใน!”
เทลส์อยากจะต่อสู้ด้วยมือซ้ายของเขา แต่ความแข็งแกร่งของเด็กอายุ 7 ขวบยังไม่เพียงพอ ดังนั้นเขาจึงสามารถต่อสู้ได้เฉพาะใน Quaid เท่านั้น มันยากมากที่มันถูกทุบอย่างไร้ประโยชน์บนท้องเหล็ก
เหรียญเงินนั้นเป็ของขวัญจากขุนนางในเขตจัตุรัสแดง และเทลส์้าจะบอกว่าเขาไม่ได้โกหก
หญิงขนห่านให้เหรียญทองแดงแก่ตัวเองเพียงสิบสองเหรียญเท่านั้น
เหรียญเงินหนึ่ง.
ทาเลสคิดอย่างหมดหวัง
แต่นั่นคือทั้งหมดที่มีให้
ตัวเองล้มเหลว
“เป็ราคาที่กล้าโกหก—”
เควดละเลยการต่อยและการเตะที่ไร้พิษภัยของเทลส์ เพียงแค่ยิ้ม ยกเหรียญเงินด้วยกริช เหวี่ยงขึ้นไปในอากาศ แล้วใช้กริชที่จับอยู่อีกด้านหนึ่ง
เหรียญเงินมินดิสของอาณาจักรนี้หนักมาก และหายากแม้แต่ในทุกวันนี้ ด้านหน้าสลักด้วยพระเศียรของกษัตริย์มินดิสที่ 3 นักปราชญ์ที่หายากในประวัติศาสตร์ของอาณาจักรสตาร์ และแม้แต่ในประวัติศาสตร์ของทวีปตะวันออกและตะวันตก ตลอดจนจารึกที่จารึกด้วยอักขระลวดลายโบราณ
กษัตริย์ไม่เคารพโลหิต แต่พระโลหิตได้รับเกียรติจากกษัตริย์
Thales ไม่เข้าใจคำเหล่านี้เลย ความหมายที่แท้จริงของมันคือคำตอบที่ Thales ถามขุนนางหญิงอย่างกล้าหาญ
ฮ่าฮ่า เทลส์ครุ่นคิดในใจว่ายังคงอยากเรียนอ่าน หัดอ่าน และเรียนรู้ความรู้และปัญญาที่โลกนี้มี
ผลลัพธ์.
เควดถือเหรียญเงินด้วยกริชอีกครั้งและขว้างมีดสองสามเล่ม เขาพยักหน้า พอใจกับทักษะการใช้มีดของเขามาก และดูเหมือนว่าเขาไม่ได้ถดถอย
จากนั้นเขาก็ดึง Thales ออกไปสองสามก้าวแล้วโยนเหรียญเงินเข้าไปในกองไฟที่สนาม
“เท่าราคาของการโกหก งั้นตอบแทนคุณด้วยเหรียญเงินนี้” เทล
ส์มองดูเหรียญเงินที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็สีดำในกองไฟ และทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าเควดจะทำอะไร และเขาก็เตะอย่างบ้าคลั่งมากขึ้นเรื่อยๆ
ในเวลานี้ จู่ๆ เทลส์ก็เหลือบมองจากหางตาของเขาและเห็นว่าไรอันพิการทางสมอง ผู้ซึ่งขี้ขลาดและขี้ขลาดมาโดยตลอด กำลังแตะตัวเควดอย่างสั่นเทาและถือหินก้อนหนึ่งไว้
อย่า.
เทลส์คิดอย่างเศร้าสร้อย
เลนไม่ได้ต่อสู้มากนัก
หินก้อนนั้น
เล็กไป.
เล็กไป.
“ต้า!”
แรงของไรอันยังไม่เพียงพอ และหินก็กระแทกเควดที่ด้านหลังคอเท่านั้น
แต่พอได้รับความสนใจจากเควด
"วิ่ง! ไรอัน!"
"วิ่ง!"
เทลส์และซินดี้ที่กำลังปวดขาขวาอยู่ ต่างก็ะโ!
แต่ไรอันเป็คนง่อย ขาของเขาถูกขโมยโดยโจรอารมณ์ไม่ดีเมื่อเขาขอทาน
Ryan ถอยกลับด้วยความตื่นตระหนก หันหลังกลับ และเดินกะเผลกออกไป
Thales ถูกลากโดย Quaid และตามเขาไปทาง Ryan
Ryan ถูกจับโดย Quaid อย่างรวดเร็ว
เควดหัวเราะอย่างโกรธจัด
“คนพิการ!” เควดอ้าปากกว้าง หอบอย่างดุเดือดเหมือนหมูป่า “ฉันเพิ่งโดนมันมีความสุขมาก”
“ป๋อม!”
ไรอันถูกเขาเตะลงพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและเสียใจ
"ฉัน--"
ก่อนที่ไรอันจะใสุดขีดจะพูดจบ เควดก็เหวี่ยงกริชในมือไปแทงที่ข้อมือขวาของไรอัน!
“อ๊าก—”
เสียงร้องของไรอันทำให้หูหนวก และแม้แต่เทลส์ก็ตัวสั่น
“คุณเป็คนง่อยเหรอ ขาหัก!” เควดะโอย่างบ้าคลั่ง: “แล้วทำไมมันจะต้องสมมาตรกันขึ้นและลง!”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเควดดูแข็งแกร่งขึ้น
เขาใช้มือข้างหนึ่งผลัก Thales ลงไปที่พื้นแล้วหันกลับมามอง Ryan
ฉันเห็นเขากระแทกเข่าเข้าที่ท้องของไรอัน ยื่นมือออกมา และคว้าด้ามกริชที่ข้อมือของไรอัน
เริ่ม.
เปลี่ยน.
ทาเลสหลับตาด้วยความเ็ป
"ไม่ ไม่! อ๊ะ! อ๊ะ! อย่า! นั่น! อ๊ะ!"
เสียงกรีดร้องของไรอันกลายเป็เสียงคร่ำครวญเป็จังหวะ
เสียงคำรามของซินดี้ดังก้องอยู่ในหูของเขา
เทลส์ไม่ได้ไปหาคอเรียที่ยังคงร้องไห้อยู่ หรือเคลลี่ที่เงียบ
ขอให้เื่นี้จบลงโดยเร็ว
มันเกือบจะจบลงแล้ว
เมื่อไรอันคร่ำครวญอย่างไม่ขาดสายกลายเป็เสียงคร่ำครวญแห่งความเ็ป เทลส์ซึ่งชาไปแล้ว รู้สึกว่าเควดคว้าปลอกคออีกครั้ง
ะเิความร้อนตี
ทาเลสลืมตาและเห็นกริชถือเหรียญเงินอยู่ข้างหน้าเขา
เหรียญเงินที่ร้อนและดำคล้ำด้วยไฟ
ไฟไหม้ก็มา
“เปิดปากของคุณ” เควดพูดอย่างดุเดือดและไม่แยแส
ด้านข้าง ไรอันจับมือขวาเปื้อนเื ดวงตาของเขาไม่มีอารมณ์ เขาแค่นอนตะแคงข้างสั่นเป็ครั้งคราว
ฝ่ามือขวาของเขาซึ่งเหลือเนื้อเพียงเล็กน้อยติดอยู่กับข้อมือของเขา
ทาเลสเพ่งมองและมองเควดอย่างเ็า
“คุณไม่เป็ไรใช่ไหม”
เควดส่ายหัวและยิ้ม: “ตาก็ปกติดี”
หลังจากพูดจบ เขาก็คว้ากริชและเหรียญเงินที่เผาไหม้ดำบนกริช ใกล้ๆ กับตาของเทลส์
าามินดิสสีดำที่ไหม้เกรียมเข้าใกล้ดวงตาของเขามากขึ้นเรื่อยๆ
เส้นจารึกก็ชัดเจนขึ้น
กษัตริย์ไม่เคารพเื
สายเืภูมิใจในพระาา
ขณะที่เขากำลังจะสบตา
“อ๊ะ!”
เทลส์คำราม และด้วยการต่อสู้ที่เฉียบคม เขากัดนิ้วก้อยของฝ่ามือเควดที่ถือกริช!
เควดร้องด้วยความเ็ป เอนหลัง และเหรียญเงินตกลงจากกริชไปที่หน้าอกเปลือยเปล่าของเทลส์
ะเิความร้อนออกมาจากหน้าอก!
“อ๊ะ ไม่!”
อาการแสบร้อนรุนแรง! มันทำให้เกิดความเ็ปอย่างรุนแรง!
เทลส์ทนไม่ได้ที่จะถูกเผาด้วยเหรียญเงิน เขาปล่อยฟันของเควด และเอื้อมมือไปหยิบเหรียญเงินที่อยู่ในอกของเขา
“เ้าเด็กเลว!” เควดมองนิ้วก้อยเปื้อนเืด้วยความโกรธ
“งั้นก็ฝากความทรงจำไว้หน่อย!”
เขาชกต่อยเด็กชาย จากนั้นพุ่งเข้าหาเขา จม Thales และกดเหรียญเงินที่ลวกด้วยกริชของเขา กดไปที่หน้าอกของ Thales
“ของเขา—” ฟังดูเหมือนเสียงหัวแร้งเย็นลงอย่างรวดเร็ว
มันเป็แค่วัสดุทำความเย็น มันคือเนื้อและเื
“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ—”
ทาเลสคำรามอย่างโกรธจัด และด้วยอุณหภูมิที่ร้อนระอุในอกของเขา มีกลิ่นไหม้
กล้ามเนื้อทั่วร่างกายของเขาเริ่มไหม้เหมือนความเ็ปอีกครั้ง
เควดกดเหรียญเงินเป็เวลาห้าวินาทีเต็ม จ้องมองไปที่ใบหน้าของทาเลสที่ผิดรูปตลอดเวลาด้วยความเ็ป จากนั้นเขาก็รู้สึกโล่งใจและปล่อยทาเลส
ทันทีที่ Thales หลุดพ้น เขาก็คว้าเหรียญเงินที่ติดอยู่ที่หน้าอกของเขาด้วยความรุนแรง และแม้ว่าอุณหภูมิจะยังร้อนอยู่ เขาก็ฉีกเข็มขัดออกด้วยเื
ด้วยเนื้อที่ไหม้เกรียมและเืที่ทาเลสดึงออกมา เหรียญเงินกลิ้งลงกับพื้นและมีกลิ่นเหม็น
เืของทาเลสตกลงบนพื้นและแห้งไปอย่างรวดเร็ว
แล้วนอนลงกับพื้นน้ำตาก็ไหลไม่หยุด
ประณาม ในความรู้ความเข้าใจของเขาเอง เห็นได้ชัดว่าเขาเป็ผู้ใหญ่ ใช่ไหม?
ทำไม ทำไมฉันถึงหยุดร้องไห้ไม่ได้
“น่าเสียดาย ดีกว่าที่จะกลืนหรือกดลงบนเปลือกตา”
เควดหยิบเหรียญเงินอย่างระมัดระวังแล้วโยนลงในกองไฟต่อไป “ไม่เป็ไร เราจะกลับมาในรอบหน้า”
ธาเลสหลับตาแน่น ความรู้สึกแสบร้อนในอก ดูเหมือนจะไม่อ่อนลง แต่เสริมกำลังขึ้น ร้อนขึ้นเรื่อยๆ
ดูเหมือนว่าจะมีแรงพุ่งทะยาน
สะสม
ปล่อยฉัน ให้ฉันเชือดคอเควด เขานั่งสมาธิอยู่ในใจ
เมื่อทาเลสลืมตาอีกครั้ง เขาก็แค่จ้องเควดอย่างเ็า
เควดมองไปที่ดวงตาที่ไร้ชีวิตชีวาและรู้สึกเบื่อเล็กน้อยในทันใด
“เฮ้ เ้าหนู เ้าไม่อยากเล่นหรือ” เควดเตะทาเลส
ทาเลสมองเขาอย่างเ็า
มาเถอะ เขาคิด คราวนี้ทั้งเปลือกตาและจมูก
ร้อนได้ตามใจชอบ
ยังไงก็ตาม ถ้าข้ามไปเองคงทำอะไรไม่ได้ใช่ไหม
เควดมองเข้าไปในดวงตาของเทลส์และยืนยันความเฉยเมยในดวงตาของอีกฝ่าย
Quaid เกลียดการไม่แยแสแบบนี้ ตอนที่เขาเก็บบัญชีดำ เขามีปัญหากับลูกหนี้พวกนี้มากที่สุด ซึ่งหมายความว่าไม่ว่าเขาจะทรมานอีกฝ่ายมากแค่ไหน เขาก็จะไม่ได้รับเงินใดๆ
น่าเบื่อ. Quaid ถ่มน้ำลาย คิดอย่างชั่วร้าย ความสนุกทั้งหมดถูกทำลาย
เสียเวลามากเกินไป
แต่เมื่อเขาหันศีรษะไปเห็นขอทานอีกสองคนอยู่ในรูในกำแพง ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
ภายใต้เสียงร้องของคอเรียและการจ้องมองอย่างน่ากลัวของเคลลี่ เควดเอื้อมมือออกไปที่รูในกำแพงของห้องที่หก ไปหาเด็กสาวคนเดียวและคนสุดท้อง
ลูกศิษย์ของ Thales จดจ่อในทันที ซินดี้ดูฉากนี้ด้วยความสยดสยอง และแม้แต่ไรอันก็เอามือที่ถูกตัดออกและเงยศีรษะขึ้น
อย่า.
อย่า!
นั่นคือโคเรีย
นั่นคือลูกคนสุดท้องของพวกเขา
เด็กคนนั้น!
ความร้อนในอกเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ และกล้ามเนื้อในร่างกายของเขาดูเหมือนจะลุกเป็ไฟ
โคเรียเพียงแค่คร่ำครวญ
เธออายุแค่สี่ขวบ
ไอ้สารเลว
กล้าดียังไง!
“โคเรีย!”
“ปีศาจ! มาหาข้า!”
“เ้ากล้า! ทำไม่ได้!”
เทลส์ ซินดี้ และแม้แต่ไรอันที่กำลังจับมือที่ถูกตัดออก ต่างก็คลานไปทางเควดอย่างเมามัน เพียงเพื่อจะโดนเขาเตะคนเดียว , กวาดออกไปในมุม
“เธอไม่ได้รับอนุญาติให้ทำร้ายเธอ!”
ในขณะนี้ ร่างหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้ารูในกำแพงอย่างแ่า
นั่นคือตอนนี้ และเคลลี่ก็กลัวกลับไปที่หลุม
ในเวลานี้ เขารีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ พยายามปกป้องโคเรีย
แต่ทาเลสก็ส่ายหัวด้วยความเ็ป
ไม่ คุณยังไม่พอ
เควดจับหมัดของเคลลี่ได้อย่างง่ายดาย
“อย่ารบกวนการแสดง” เควดหัวเราะคิกคักโดยไม่ลังเล โดยไม่ลังเล ไม่มีอุปสรรคใดๆ แล้วกัดคอเคลลี่
ดวงตาของเคลลี่เบิกกว้างราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
ทาเลสทรุดตัวลงกับพื้น ไรอันเริ่มร้องไห้และหัวเราะราวกับว่าเขากำลังจะบ้า และซินดี้ก็ทุบพื้นอย่างแรง
เควดผลักเคลลี่ที่มีอาการหลอดลมหัก เืพุ่งออกจากหลอดเืแดง และไม่สามารถพูดอะไรได้สักคำ
โคเรียร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ
“อย่า! อย่าจับฉัน! ฉันเก่งมาก! ฉันไม่มีไข้ไทฟอยด์! ฉันไม่ทำ!”
เควดคว้าผมของโคเรียแล้วดึงหญิงสาวที่ร้องไห้ออกมาจากรูเหมือนสัตว์เลี้ยง
จากนั้นเขาก็กางกริชออกมาและเลือกเหรียญเงินจากไฟ
“ไอ้สารเลว! ไอ้สารเลว!” เท
ลส์หลับตาลงและคำรามสุดกำลัง
เขาเกลียดตัวเอง
เกลียดโลกใบนี้
แล้ว.
จากนั้นเขาก็ดูเควดอย่างช่วยไม่ได้
ในการต่อสู้ที่สิ้นหวังและบ้าคลั่งของหญิงสาว เธอใช้กริชกดเหรียญเงินสีดำอันที่สองไปที่ใบหน้าของโคเรีย
หูคือเสียงสะอื้นของเด็กๆ
แม้แต่เสียงร้องของ Coria ก็หยุดลง
เป็ไปได้อย่างไร?
เธลส์นอนตายอยู่บนพื้น ราวกับว่าเขาได้หมดความหวัง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังสีเทา
เฉพาะหน้าอก ที่ที่มันถูกลวก เท่านั้นที่ร้อนแผดเผา
เควดยกทั้งกริชและเหรียญเงินออกจากใบหน้าของหญิงสาว ทำให้หญิงสาวกรีดร้อง
เขาหายใจเข้าและมองไปรอบ ๆ ทันใดนั้นรู้สึกเบื่อเล็กน้อย
รีบไปซ่อมมันซะ แล้วหาพวกเด็กเหลือขออีก
เดี๋ยวก่อน ภราดรทำแบบนี้ไม่ดีเหรอ?
การดื่มของเควดเริ่มจางหายไป
ไม่ว่าเขาจะเป็ใคร ในเมื่อริคกับอันธพาลไม่ปรากฏตัว ก็ไม่เป็ไร
เขาหลับตาแล้วส่ายหัว
แล้วฉันก็อยากจะใช้สองมือหักคอของหญิงสาว
ฮะ?
เมื่อยกมือซ้าย จู่ๆ เควดก็รู้สึกแปลกๆ เขาแค่ถือกริชแล้วกดเหรียญเงินเข้าที่หน้าของหญิงสาวไม่ใช่หรือ?
กริช?
เขาไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเื่นี้
เควดยังคงยกมือซ้ายขึ้นและเช็ดคอของคอเรีย
ในขณะนี้ Thales ซึ่งนอนอยู่บนพื้น กำลังสิ้นหวัง มือขวาของเขาดูเหมือนจะััอะไรบางอย่างซึ่งทำให้เขาตัวสั่นเล็กน้อย
กริช?
เขาไม่ได้คิดอะไรมากเช่นกัน
Thales ลุกขึ้นอย่างสั่นสะท้านและซ่อนมือไว้ข้างหลังเขา
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
ในสายตาของซินดี้ เทลส์ซึ่งตัวสั่นอยู่บนพื้นเมื่อสักครู่นี้ ก็กระโจนเข้าใส่ทันที
“ไปลงนรกซะ!” ผู้
อพยพอายุ 7 ขวบที่ต้องดิ้นรนกับความบ้าคลั่งของสองโลกและสองชีวิต ถูกแทงและบิดไปที่คอของเควด
“น่ารำคาญชะมัด!”
เควดเห็นการกระทำของเขาแล้ว แต่เขาหันศอกกลับอย่างเฉยเมย
จากนั้น Thales ก็โดน Quaid ที่ใจร้อนตีด้วยศอก
“ปัง!”
เทลส์เอาหัวชนขอบหลุม มีดาวสีทองเข้าตา
แต่เขายังคงเงยหน้าขึ้นมองที่มือของเขาอย่างดื้อรั้น
ที่นั่น ถือกริชที่ขโมยมาจากซันเซ็ทบาร์
กริชที่มีใบมีดเปื้อนเื
ทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
เควดตกตะลึงครู่หนึ่ง ก้มศีรษะลงด้วยความประหลาดใจ และมองไปที่ทาเลส ซึ่งถูกกระแทกและไอลงกับพื้น
ดวงตาที่ประหลาดใจของเควดอยู่ได้ไม่นานก่อนที่เขาจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
ทันใดนั้น เขาก็ปล่อยโคเรียไป จากนั้นเอื้อมมือที่สั่นเทาไปแตะคอของเขาด้วยความไม่เชื่อ
เริ่มด้วยชิ้นที่อบอุ่น ชื้น และเหนียว
ความรู้สึกนี้...
เควดสั่นเล็กน้อย และความรู้สึกอุ่น ๆ แผ่ซ่านไปทั่วกระดูกไหปลาร้าและแผ่ขยายไปที่หน้าอกและหน้าท้องอย่างรวดเร็ว
ในสายตาของเควด เทลส์ เ้าเด็กบ้านั่นกำลังดิ้นรน แต่ค่อยๆ ปีนขึ้นจากพื้นอย่างมั่นคง กริชในมือของเขาสั่นเล็กน้อยด้วยมือขวา
แต่ความถี่ก็สั่นอย่างต่อเนื่อง
ในขณะนั้น Quaid ก็ตื่นตระหนก
เขาเอามือแตะคออย่างไม่เลือกหน้า จับรูขนาดใหญ่ที่คอของเขาซึ่งมีเืไหลออกมาด้วยความตื่นตระหนก
แต่มือและคางที่สั่นเทานั้นดูเหมือนจะขัดต่อเจตนาของเขา และเืแดงก็พุ่งออกมาเป็สีแดงสดราวกับสีที่ทาไม่หยุด
เควดกัดฟันเพียงเพื่อจะรู้สึกอ่อนแรงอยู่ใต้ขาของเขา ดังนั้นเขาจึงถอยหนึ่งก้าว
แต่ขั้นตอนนี้ทำให้เขาล้มลงกับพื้นอย่างแ่เบา ไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก
เทลส์อ้าปากค้างอย่างเงียบงัน
ความเ็ปที่หน้าอกของเขายังคงดำเนินต่อไป แต่ในขณะนี้ Thales เงยหน้าขึ้นภายใต้การจ้องมองที่น่าใของ Coria และ Cindy และด้วยเสียงหัวเราะที่แยกไม่ออกของ Ryan เขามอง Kui อย่างเฉยเมยแต่หนักแน่น เยอรมนี
“ไปลงนรกซะ” เทลส์กัดฟัน ตาลุกเป็ไฟ และเขาพูดทีละคำ:
“ถังขยะ”
ถังขยะ
ของเสีย?
เมื่อได้ยินคำพูดที่เขาไม่สามารถทนได้ ฟันของเควดก็แน่นขึ้น และความโกรธของเขาก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง
แต่สิ่งที่มาพร้อมกับความโกรธนั้นไม่เหมือนเมื่อก่อน แต่ภาพตรงหน้ากลับมืดมน เบลอ ไกลออกไป เล็กลง แตกเป็เสี่ยงๆ
ดวงตาของเขาโปนออกมาราวกับว่าพวกเขากำลังจะโผล่ออกมาจากเบ้าตา จ้องมองที่ทาเลสอย่างดื้อรั้น
เป็ไปได้ยังไง ฉัน...
ฉันคือขวานเื ของโรดา...
ฉันทำได้ยังไง...
ความรู้สึกที่คอของฉันเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ แม้กระทั่งความเ็ปก็หายไป
เควดกัดฟันด้วยความเ็ป
แต่เทลส์ก็มองเขาอย่างเ็า
เควดซึ่งเกือบจะสิ้นหวัง ยื่นมือที่สั่นเล็กน้อยออกมาอย่างยากลำบาก
เขาเอื้อมมือที่ยาร่าแทงไปทางทาเลสและพูดเสียงแหบ
“ไอ้เด็กบ้า--”
มือเปื้อนเืกวาดทั่วใบหน้าของทาเลสอย่างอ่อนแรง ทิ้งร่องรอยของเืไว้
นี่เป็คำพูดสุดท้ายของ "Blood Axe" Quaid Roda ในโลกของ Errol