กู่ซิ่วหยิบชุดกระโปรงสีชมพูออกมาจากกระเป๋า“ฮุ่ยฮุ่ย นี่แม่ซื้อชุดใหม่มาให้ แม่เลือกอยู่นานกว่าจะเจอตัวที่ถูกใจราคาตั้งสิบแปดหยวน ลูกลองดูสิว่าพอดีตัวหรือเปล่า”
สวี่ฮุ่ยรับชุดมาแล้วพูด“ไม่ต้องลองหรอกค่ะ ถ้าใส่ไม่ได้เดี๋ยวหนูเอาไปแก้ที่ร้านตัดเย็บเองค่ะ”
กู่ซิ่วปิดประตูบ้านแล้วค่อยพูดด้วยเสียงเบา “ฮุ่ยฮุ่ยลูกช่วยยกคะแนนสอบของตัวเองให้น้องได้ไหม?”
“จะยกให้ได้ยังไงคะ?”
“แกกับน้องก็แค่สลับตัวกันง่ายจะตาย”
“ไม่ใช่ว่าปีนี้น้องจะสอบติดวิทยาลัยวิชาชีพและถึงขั้นสอบติดมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอคะ?ทำไมต้องเอาคะแนนของหนูไปด้วย?”
คำพูดไม่กี่คำของสวี่ฮุ่ยตอกย้ำกู่ซิ่วเธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “แกแค่ตอบแม่มาว่าตกลงหรือไม่ตกลง!”
“ไม่!”พูดแล้วสวี่ฮุ่ยก็ถือชุดกระโปรงวิ่งไปที่ประตู เปิดประตูแล้ววิ่งออกไป
จากนั้นก็หยุดฝีเท้าแล้วโยนชุดเข้าไปในบ้าน“หนูก็ว่าอยู่ว่าทำไมจู่ ๆ แม่ถึงได้ทำดีกับฉันขึ้นมา ทั้งซื้อชุดให้ทั้งให้เยว่เยว่ซื้อแตงโมมาให้ฉันกินที่แท้ก็อยากให้เยว่เยว่สวมรอยเป็หนูไปเรียนมหาวิทยาลัย!”
แม่บ้านหลายคนที่กำลังเด็ดผักอยู่หน้าบ้านได้ยินแบบนั้นก็หันมามองบ้านสกุลสวี่ด้วยความใ
กู่ซิ่วไม่กล้าออกมาจากบ้าน
“หนูจะเอาเื่นี้ไปบอกพ่อ!”สวี่ฮุ่ยหันหลังออกตัววิ่งก็ชนเข้ากับสวี่เยว่ที่ซื้อแตงโมกลับมาพอดี
สวี่เยว่เหลือบมองไปด้านหลังแล้วถามเสียงค่อนข้างดัง“พี่จะไปไหน?”
สวี่ฮุ่ยพูดด้วยสีหน้าเ็า“ฉันไม่ยอมยกโอกาสเรียนมหาวิทยาลัยให้เธอหรอกนะถ้าแน่จริงก็สอบให้ติดด้วยตัวเธอเองสิ!”
พูดจบกำลังจะวิ่งต่อ ทันใดนั้นก็มีชายคนหนึ่งถลันเข้ามาจากประตูบ้านพักเอาปลายมีดผ่าแตงโมวาววับมาจ่อที่คอของเธอ
เพื่อนบ้านหลายคนใจนหลบเข้าไปในบ้านปิดประตูแ่า แล้วมองออกมาทางหน้าต่าง
กู่ซิ่วกับสวี่เยว่สองแม่ลูกก็รีบหลบเข้าไปในบ้านทันที
สวี่เยว่มองออกมาทางหน้าต่างเห็นชายที่มีปานจับสวี่ฮุ่ยเป็ตัวประกัน ก็ทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจเธอโยนไฟใส่สวี่ฮุ่ยได้จริง ๆ
เธอกำหมัดแน่นร้องเชียร์คนร้ายในใจ ตั้งตารอให้เขาฆ่าสวี่ฮุ่ยให้ตายคาที่!
กู่ซิ่วมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วถามอย่างคาดเดา“ผู้ชายที่จับพี่สาวลูกเป็ตัวประกัน ใช่นักโทษหนีคดีหรือเปล่า?”
สวี่เยว่พยายามปกปิดความดีใจสุดชีวิต“น่าจะใช่มั้งคะ หนูก็ไม่แน่ใจ”
ส่วนกู่ซิ่วดีใจจนออกนอกหน้า“เวรกรรมตามทันยัยเด็กเวรนั่นแล้ว!”
เธอก็ภาวนาในใจให้นักโทษฆ่าสวี่ฮุ่ยให้ตายไปซะเหมือนกันแบบนั้นเธอจะได้ไม่ต้องเสียเวลาคิดแผนแย่งคะแนนสอบของสวี่ฮุ่ยแค่ให้ลูกสาวคนเล็กสวมรอยเด็กเวรนั่นไปเรียนมหาวิทยาลัยก็พอ
สวี่ฮุ่ยใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันจนสมองขาวโพลนแต่เพราะกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เธอจึงตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว
เธอเหลือบมองคนร้ายที่จับเธอเป็ตัวประกัน
พอเห็นปุ๊บสวี่ฮุ่ยก็ร้องในใจว่า แย่แล้ว!
คนที่จับเธอเป็ตัวประกันคือชายมีปานนี่เอง
หรือชายมีปานจะรู้แล้วว่าเธอเป็คนแจ้งความจับเขาเลยยอมเสี่ยงบุกมาแก้แค้นเธอ?
สวี่ฮุ่ยถามด้วยความหวาดกลัว“ทำไม...ทำไมถึงจับฉันเป็ตัวประกัน?”
ชายมีปานใช้สันมีดฟันที่ไหล่ของเธออย่างแรงแม้จะไม่เห็นเื แต่ก็เจ็บมาก
ถึงสวี่ฮุ่ยจะทนเจ็บเก่งเธอก็ยังเจ็บจนหน้าเบ้
ชายมีปานพูดอย่างเกรี้ยวกราด“เลิกเสแสร้งได้แล้ว ฉันรู้แล้วว่าเธอเป็คนแจ้งความจับฉัน!”
สวี่ฮุ่ยรีบปฏิเสธทันควัน“ฉันไม่ได้ทำ อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ!”
ชายมีปานใช้สันมีดฟันเธออีกครั้ง“น้องสาวเธอบอกกับฉันเองกับปาก เธอยังจะปฏิเสธอีกเหรอ?”
สวี่เยว่ที่อยู่ในบ้านได้ยินประโยคนั้นก็หน้าซีดเผือดขึ้นมาเธอไม่คิดเลยว่าชายมีปานจะไม่จัดการสวี่ฮุ่ยทันที แต่กลับคุยกับพี่สาวของเธอแถมยังลากเธอเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยอีก
ทว่าคิดอีกทีจะลากเธอเข้าไปเกี่ยวข้องแล้วมันยังไงล่ะ?
ขอแค่คนร้ายเชื่อว่าสวี่ฮุ่ยเป็คนแจ้งความจับเขาเขาก็ต้องฆ่ายัยนั่นแน่!
1K
