ใต้หล้าโกลาหล (นิยายแปล)

ตอนที่ 13 กาฬโรค (2)

        “สวินเอ๋อร์ หากว่าข้ามีวิธีช่วยองค์ชายรองและราษฎรแคว้นจ้าว แต่จำเป็นต้องให้เจ้าเสี่ยงอันตราย เจ้าจะยินดีหรือไม่”

        เสวี่ยสวินย่อมรู้หนักเบา นางพยักหน้า แม้ต่อให้เบื้องหน้าเป็นภูเขาดาบทะเลเพลิง นางก็เต็มใจจะลองดูให้เต็มที่กันสักตั้ง!

        “ดี ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังแน่นอน!”

        พูดแล้วจางเอ่อร์ก็ก้าวเข้าไปในท้องพระโรง ถวายบังคมจ้าวอ๋องและร่วมหารือเรื่องกาฬโรคไปกับเหล่าเสนาอำมาตย์

        จ้าวอ๋องเห็นว่าจางเอ่อร์ยังไม่กลับฉางซาน คนผู้นี้เปี่ยมปัญญามากกลยุทธ์เสมอมา บางทีอาจจะมีแผนการดีๆ ในใจอดไม่ได้ที่จะปลาบปลื้มยินดี

        “หลานชายมาพอดี! เรื่องราวความเป็นมาคาดว่าเจ้าเองก็คงทราบกระจ่างแล้ว มีอะไรดีๆ จะเสนอแนะหรือไม่”

        “จางเอ่อร์คิดว่าตอนนี้มิใช่เวลามาปลุกระดมก่อสงคราม ยามนี้ราษฎรในอาณาเขตแคว้นจ้าวติดกาฬโรคแล้ว เกรงว่าผู้คนต่างหวาดหวั่นขวัญผวา หากยืนกรานฝืนเดินทัพละก็ ไม่อาจมั่นใจถึงสิบส่วนว่าจะสามารถคว้าชัยมาได้ อีกทั้งอาการประชวรขององค์ชายรองเองก็ไม่อาจชักช้าคอยท่า!”

        การวิเคราะห์ของเขาอยู่บนเหตุบนผล ขุนนางทั้งหลายพากันผงกศีรษะเห็นด้วย

        “เช่นนั้นตามความเห็นเจ้า ยามนี้ควรจัดการอย่างไร”

        จางเอ่อร์ตอบ “ยามนี้สิ่งสำคัญที่สุดก็คือทำให้ฉินฮ่องเต้ส่งมอบเทียบยาออกมา จัดการคลี่คลายเรื่องกาฬโรคก่อน สร้างขวัญให้จิตใจคนมั่นคง! และหลีกเลี่ยงมิให้กาฬโรคลุกลามกระจายไปทั่วแคว้นจ้าว เรื่องอื่นค่อยว่ากันวันหลังก็ย่อมได้!”

        จ้าวอ๋องโคลงศีรษะเอ่ยอย่างจนปัญญา “แต่ฉินฮ่องเต้ผู้นี้ถือทิฐิดึงดัน ตัวข้าส่งราชทูตไปมากมายเท่าไรก็ไม่เคยได้รับเสียงตอบกลับจากแคว้นฉินแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังสังหารราชทูต! เจตนาของฉินฮ่องเต้ทุกคนต่างรู้ดี!”

        “เสด็จพ่อ ลูกยินดีเป็นราชทูตเดินทางไปแคว้นฉิน ขอท่านโปรดพระราชทานอนุญาตด้วยเพคะ!”

        ทันทีที่วาจานี้เอ่ยออกมา คนทั้งหลายต่างพากันตะลึง เห็นเพียงองค์หญิงสวินเดินเข้ามาในท้องพระโรง กิริยาท่าทางไม่หยิ่งผยองแต่ก็มิได้ถ่อมตนต่ำต้อย

        ความจริงเสวี่ยสวินฟังอยู่ด้านนอกท้องพระโรงมานานค่อนวันแล้ว คิดว่าภารกิจเร่งด่วนสำคัญตอนนี้คือการคิดหาหนทางว่ามีวิธีใดสามารถทำให้ฉินฮ่องเต้อิ๋งเจิ้งยอมตอบตกลงส่งมอบเทียบยาออกมาได้บ้าง จุดหลักสำคัญขึ้นอยู่กับสิ่งนี้ ‘ความจริงใจ’ ดังนั้นตนจึงเดินเข้ามาอย่างไม่ลังเล!

        ครั้นเหล่าเสนาอำมาตย์เห็นว่าเป็นองค์หญิงสวิน ก็ต่างพากันวิจารณ์แสดงความเห็น “นับแต่โบราณมา ไหนเลยจะเคยมีสตรีไปเป็นราชทูตต่างแคว้น นี่เกรงว่าจะไม่เหมาะสมกระมัง...”

        เสวี่ยสวินย่อมได้ยินคำพูดของเสนาอำมาตย์เหล่านั้น ทว่านางไม่ได้ถอยหนี กลับยิ่งแสดงท่าทางแน่วแน่ไม่หวั่นไหว กล่าวคำหนักแน่นจริงจังเปี่ยมหลักเหตุผล

        “น้องจ้าวเซียตกอยู่ในอันตรายทุกเช้าค่ำ เขาเป็นญาติพี่น้องของข้า ทั้งเกี่ยวพันถึงชีวิตราษฎรแคว้นจ้าว พวกเขาเป็นเสาหลักของแคว้น และข้าในฐานะองค์หญิงแห่งแคว้นจ้าว ถือเป็นการแสดงความจริงใจได้ดีที่สุด! การเดินทางครั้งนี้จะต้องทำให้แคว้นฉินไร้ทางปฏิเสธ ได้รับเทียบยารักษากาฬโรคมาอย่างแน่นอน!”

        จางเอ่อร์เห็นสีหน้าแววตาแน่วแน่จริงจังของเสวี่ยสวินก็แสดงความชื่นชมในใจ แน่นอนว่าย่อมยินดีช่วยสนับสนุนนาง จึงพูดขึ้น “จางเอ่อร์ยินดีเดินทางไปเป็นราชทูตยังแคว้นฉินกับองค์หญิงสวิน! รับรองว่าจะพยายามสุดความสามารถเพื่อให้ได้รับเทียบยารักษากาฬโรคมา และสาบานว่าแม้ต้องตายก็จะปกป้องความปลอดภัยขององค์หญิงไว้ให้ได้ จะไม่ทำให้จ้าวอ๋องต้องผิดหวังที่ไว้วางใจพ่ะย่ะค่ะ!”

        เดิมทีจ้าวอ๋องไม่อยากให้บุตรสาวของตนเดินทางไปยังแคว้นฉิน อย่างไรเสียแคว้นฉินทางนั้นก็มิได้น่าคบหาทำความรู้จักด้วยง่าย! แต่ถ้ามีจางเอ่อร์ติดตามเสวี่ยสวินไปด้วยละก็ บางทีเรื่องนี้อาจพอมีหวังให้เปลี่ยนแปลงได้

        ด้วยเหตุนี้จึงมีราชโองการลงมาทันที แต่งตั้งให้จ้าวเสวี่ยสวินกับจางเอ่อร์เป็นราชทูตของแคว้นจ้าว เดินทางไปเยือนแคว้นฉินในอีกไม่กี่วันข้างหน้า!

        เสวี่ยสวินมองจางเอ่อร์ด้วยสายตาซาบซึ้งขอบคุณ ก่อนคลี่ยิ้มให้

        นางรู้ดี หากครั้งนี้ไม่ได้เขาลุกออกมาช่วยพูด เช่นนั้นตนคงไม่มีทางได้เดินทางไปแคว้นฉินแน่นอน

        โชคดีเหลือเกิน ไม่ว่าเวลาใด สถานการณ์ไหน เขาก็เข้าใจความคิดนางเสมอ!

        จางเอ่อร์เห็นรอยยิ้มของเสวี่ยสวินที่ไม่ได้พบเห็นนานแล้ว ในใจก็ปลาบปลื้มยินดี ‘สวินเอ๋อร์ ข้าเคยบอกแล้วว่าจะปกป้องเจ้าไปตลอดชีวิต ย่อมไม่มีทางผิดคำสัญญาในวันนั้นเด็ดขาด!’

        …

        แผนกลับฉางซานเห็นทีจำเป็นต้องเลื่อนออกไปก่อน จางเอ่อร์ตอบจดหมายลูกน้องคนสนิทกลับไปหนึ่งฉบับ หลังมอบหมายธุระสำคัญที่เกี่ยวข้องเรียบร้อยแล้ว ก็เตรียมตัวเดินทางไปยังแคว้นฉินพร้อมเสวี่ยสวิน

        “องค์หญิง พาหม่อมฉันไปด้วยเถิดเพคะ! ไปแคว้นฉินครานี้เดินทางไกลนับพันลี้ หม่อมฉันเป็นห่วงพระองค์...”

        นับตั้งแต่เข้าวัง เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ก็ติดตามเสวี่ยสวินตลอด เวลานี้จึงทำใจแยกจากองค์หญิงไม่ได้