คืนนั้นฝนตกหนักฟ้าร้องคำรามเป็ระยะทั้งเมืองจมอยู่ในความมืดจากไฟดับเป็บริเวณกว้าง มีนานั่งอยู่ที่ระเบียง มือถือแบตใกล้หมด พัดลมก็หยุด หมดหนทางจะนอน ขณะที่เธอกำลังคิดจะออกไปเดินเล่นฆ่าเวลา เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ
“พี่มีนา…อยู่ไหมคะ?” เสียงเพชรเอ่ยอย่างไม่แน่ใจนัก
มีนาเปิดประตู พบร่างบางในเสื้อยืดตัวเดียวและกางเกงขาสั้น ใบหน้าเปียกน้ำฝนเล็กน้อย
“ไฟดับหมดเลยอะค่ะ หนูกลัวฟ้าร้อง…พอจะอยู่ด้วยได้ไหม?”
มีนาเลิกคิ้ว “โตแล้ว กลัวอะไรเป็เด็ก”
“เด็กที่อยากซบอกพี่มีนาอะ…ได้มั้ยคะ” เพชรยิ้มแป้น
เธอถอนหายใจ แต่ก็เปิดประตูให้เข้ามา
ทั้งสองนั่งบนโซฟาใต้แสงเทียนที่มีนาไปจุดมาความเงียบระหว่างพวกเขาไม่ได้อึดอัด แต่กลับชวนให้หัวใจเต้นรัวแปลก ๆ เพชรนั่งชิดจนหัวไหล่ชนกับแขนของมีนากลิ่นหอมจากผิวเนื้อของเพชรลอยมาแตะจมูก
“หนูขนลุกเลยอะ” เพชรยกแขนให้ดูจริง ๆ
มีนาหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ตอบอะไร
แล้วจู่ ๆ เสียงฟ้าผ่าก็ดังเปรี้ยง! ทำให้เพชรสะดุ้ง เผลอขยับตัวเข้าไปซุกอกมีนา
หน้าอกนุ่มแแ่กับต้นแขนเธอแบบเต็ม ๆ
มีนาเกร็งตัว หัวใจเต้นระรัวเหมือนจะทะลุอก
“เอ่อ…ไม่ต้องซบก็ได้มั่งมั้ง”
“ขออีกแป๊บเดียว…แค่อีกนิดนะคะ” เพชรซุกแน่นขึ้นอีก
มีนาตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว กลิ่นจากเส้นผมของเพชรหอมอ่อน ๆ แบบที่ทำให้รู้สึกแปลก ๆ
สายตาเธอมองต่ำลงไปเห็นชายเสื้อยืดที่เลิกขึ้นจนเห็นผิวขาว ๆ ของเอวเพชร และ…เงาทะลุเสื้อตรงหน้าอก
เธอรีบเบือนหน้า กลืนน้ำลายลงคอ
แต่เหมือนเพชรจะรู้…สายตาเธอหันมามองมีนา แล้วยิ้ม
“พี่มีนาเขินเหรอคะ?”
“ไม่ได้เขิน”
“แล้วหน้าร้อนทำไมอะ?” เพชรเอื้อมมือแตะแก้มเธอเบา ๆ
ััเพียงนิดเดียว แต่กลับทำให้มีนาขนลุกไปทั้งร่าง
เสียงฝนยังตกอยู่เื้ั แต่ภายในห้องกลับเงียบกริบ มีเพียงจังหวะหายใจของคนสองคน
มีนาขยับลุกขึ้นทันที “ฉันจะไปดูน้ำที่รั่วตรงระเบียง”
เธอเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับ ปล่อยให้เพชรนั่งยิ้มอยู่ในความมืด
ในใจของทอมสาว…กำลังวุ่นวายราวกับพายุ
เธอรู้ดี…คืนนี้ไม่ได้มีแค่ฟ้าที่ฟาดลงมา
…แต่ใจของเธอก็ถูกฟาดไปด้วยเหมือนกัน
9K
