~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~
Ep.24
ฉันเดินเข้ามามองดูใบหน้าของคาเอลฉันเอื้อมมือไปกุมมือเขาเอาไว้ ทุกอย่างชั่งดูเงียบงันไปหมด
"ฮึก~ นายจะตื่นขึ้นมาใช่ไหม ฉันจำได้แล้วจำได้ทุกอย่างแล้วนายตื่นขึ้นมาเถอะนะ ฮื้อๆ ขอร้องละตื่นขึ้นมาเซ่"
ฉันเขย่าร่างคาเอลอย่างคนบ้าร้องะโอยู่คนเดียวทำไมฉันถึงรู้ตัวช้าขนาดนี้นะทำไมต้องเป็แบบนี้
"นายจะทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้นะ ไหนบอกจะปกป้องฉันไง ตื่นขึ้นมาเดี่ยวนี้นะ ฮื้อๆ ฉันรักนายนะ ฮื้อๆ ฉันพี่นะได้ยินฉันไหม"
ฉันกุมมือมาแนบแก้มพูดแบบที่เขาชอบฉันรักเขามากขนาดไหน ทำไมถึงได้สายเกินไปแบบนี้
" คบกับฉันนะ"
เสียงแหบพร่าเอ่ยแ่เบาฉันรีบจ้องมองคนตรงหน้าทันที
"คาเอล นายๆยังไม่ตายหรนายฟื้นขึ้นมาแล้วเหรอ"
ฉันไม่รู้ว่าจะใช้อารมณ์ไหนดีดีใจเสียใจหรือจะช๊อคที่เขาตายแต่อยู่ๆก็ฟื้นขึ้นมา คงไม่ใช่วิญญานมาสื่อสารแน่ฉันมั่นใจ
"ว่าไงคบฉันนะ"
"นี่นายแกล้งตายหรอ"
"ถ้าไม่ทำแบบนี้ เธอก็คงไม่ยอมบอกฉัน"
"มันไม่ตลกนะคาเอล นายเล่นแรงเกินไปแล้วนะ"
ฉันจะเดินหนีแต่คาเอาก็คว้ามือฉันไว้ก่อน
"โอ๊ย! แม่งเอ่ยขยับแทบไม่ได้"
ฉันรีบหันไปดูอาการเขาทันทีคนนะไม่ใช่มนุษย์เหล็กที่จะไม่รู้สึกอะไร สภาพเขาก็สะบักสะบอมพอตัว
"มันน่าจะตีให้ตายจริงๆ รู้ไหมว่าฉันรู้สึกแย่แค่ไหนที่คิดว่านายตายไปแล้ว"
"ฉันจะตายได้ไง ฉันยัง้าเวลาที่จะอยู่กับเธออีกนานเลย ตกลงคบกับฉันนะ"
คาเอลมองฉันนิ่งแววตาเขาสั่นไหว ฉันจึงพยักหน้าตอบตกลงฉันจะไม่ปล่อยให้เวลามันผ่านไปแบบนี้อีกแล้ว ฉัน้าเขา คาเอลยิ้มดีใจฉันจึงยิ้มหวานให้เขาแล้วเปลี่ยนมาเป็รอยยิ้มปีศาจร้ายทันที
"นายไม่รอดแน่ ฉันจะฆ่านายเองโกหกเก่งนักนะ"
"วาเลนใจเย็นๆก็ได้นะฉันแค่อยากจะรู้เองไม่ได้จงใจจะทำให้เธอโกรธเลย"
"เตรียมตัวได้เลย"
"หมอ!!!!!!"
คาเอละโลั่นทันทีที่ฉันใช้สองมือจับลำคอเข้าไว้ฉันแค่นหัวเราะในลำคออย่างสะใจ แค่อยากจะเอาคืนคนตรงหน้าบ้างก็เท่านั้นฉันโน้มตัวก้มลงจูบคาเอลที่คิดว่าฉันจะบีบคอเขาจริงๆ คาเอลจูบตอบฉันกลับแล้วถอนจูบอย่างอ้อยอิ่งสายตาเราสองคนประสานกันแค่นี้ฉันก็มีความสุขแล้ว ไม่้าอะไรแล้ว
"โอ๊ย! ปวดแขนจังเลยป้อนหน่อยสิ"
"เอาอันนี้เหรอ"
ฉันถามคาเอบหลังจากที่เขาอาการดีขึ้นมากแล้วย้ายมาอยู่ห้องvipได้
"กูละรำคาญกับมึงจริงๆเมื่อก่อนแม่งโดนยิงวันสองวันมึงยกพวกไปตีกับแก๊งอื่นได้พอทีนี้มาสำออย"
"นี่นะเบิดโว้ย! มันต่างกันมึงก็พูดสะ"
โจเซฟทำทีรำคาญคาเอลแต่ก็คอยมาเยี่ยมไม่เคยห่างห่วงเหละดูออก ฉันจำให้กับท่าทีของพวกเขาคาเอลชอบบ่นเจ็บนู้นเจ็บนี่แต่หมอบอกร่างกายเขาฟื้นตัวเร็วมากจนหายห่วง หึๆเขามันช่างเ้าเลห์นัก
"นี่ตรงนี้มันปวดๆช่วยดูให้หน่อย"
คาเอลชี้ไปที่ไหลของเขาฉันเลยโน้มตัวไปดูเผื่อว่าแพลอาจจะบวมหรือเปล่า
~จุ๊ฟ
คาเอลหอมแก้มฉันแล้วยิ้มเ้าเล่ห์ แผนการชั่งเยอะจริงนะ โจเซฟได้แต่ส่ายหน้าเอื่อมระอา หรือบางทีสมองเขาอาจจะได้รับการกระทบกระเทือนถึงได้ติ๊งต๊องแบบนี้
ตอนนี้คาเอลดีขึ้นแล้ว เขาสามารถกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้ และฉันคือคนที่มาเฝ้าคนป่วยแบบเขา เพราะขาที่เจ็บเลยค้อวคอยพยุงเพราะหมอนี่แทบจะไม่ยอมใช้ไม้ค้ำเลย
"ใกล้ตายยังว่ะ!"
"ปากดีนะมึงแม่งแช่งกูอยู่ได้"
"ก็มึงตายไวๆ กูจะได้ดูแลน้องวาเลนไงว่ะ"
"เดี่ยวกูกระโดนถีบแม่งไอ้เวรนี่"
คาเอลลุกขึ้นยืนทันทีโจเซฟได้แต่ยักไหล่ไม่เกรงกลัว แต่เอ๊ะ ขาเขาไม่ได้เจ็บหรอกเหรอ
"ขานาย หายแล้วเหรอ"
"เอ่อ คือ มันก็ดีขึ้นนิดๆแล้ว"
"โกหก นายนี่มันจริงๆเลยนะถ้าแบบนี้ฉันจะไม่มาหานานอีกแล้ว"
"โอ๋ๆ ขอโทษนะ พี่ขอโทษต่อไปจะไม่แกล้งแล้วคร้าบ"
คาเอลโอบกอดฉันถึงอย่างนั้นฉันก็โกรธเขาไม่ลงอยู่ดี
"มึงหายดีก็ควรจะทำงานบ้างนะเว้ย อย่ามัวแจ่ลั้นล้าอยู่"
"เออ แม่งนิดๆหน่อยๆ ไม่ชอบกูในมุมอ่อนแอไง"
"ขอร้องเถอะ ทุเรศลูกตากูว่ะ"
"นี่ถ้ามึงไม่ใช่เพื่อนกูนราป่านนี้ได้เฝ้าพระอินทร์ไปแล้ว"
คาเอลทำท่าใช้นิ้วปาดคอ ส่วนโจเซฟยักไหล่ไม่แคร์สองคนนี้กัดกันแต่ก็รักกันมากอยู่ดี สุดท้ายก็แค่เถียงกันไปมาเหมือนเด็กๆ ฉันอยากจะรักษาเวลานี้ให้นายที่สุด
878
