“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

เสียงแตกสลายของค่ายกลโบราณยังคงก้องสะท้อนอยู่ในอากาศ เศษอักขระแหลกสลายเป็นละอองแสงลอยวน ราวกับเศษเสี้ยวสวรรค์ที่ถูกฉีกขาด เฉินหยวนยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่านั้น — เสื้อคลุมดำของเขาขาดวิ่น เลือดสดไหลจากมุมปาก และดวงตาสีเงินดำที่เพิ่งปลดปล่อยพลังสายเลือดเต็มขั้นนั้น…กลับสั่นไหวไม่มั่นคง

“เจ้า…ทำลายค่ายกลได้จริง ๆ…”
เสียงศัตรูยุคสวรรค์โบราณคนหนึ่งเปล่งออกมา ทว่าแฝงด้วยความหวาดกลัวมากกว่าความโกรธ

พลังที่เฉินหยวนปลดปล่อยเมื่อครู่ มันไม่ใช่เพียงแค่การฝืนชะตา แต่เป็นการ “บิดเบือนกฎแห่งการดำรงอยู่” ราวกับพลังที่ไม่ควรเกิดขึ้นบนผืนฟ้าใด ๆ

แต่ร่างของเฉินหยวนเองก็กำลังทรุดลง — แขนขวาที่ถือดาบฟ้าร่วงสั่นอย่างรุนแรง เส้นเลือดดำปูดขึ้นเหมือนกำลังจะระเบิดออกมาจากภายใน ทุกการหายใจเต็มไปด้วยแรงกดทับเจ็บปวด

“ราคาของสายเลือดนี้…คือการกัดกินตัวข้าเอง”
เฉินหยวนคิดในใจ แต่กลับเผยรอยยิ้มเย็นเยียบบนใบหน้า

เหล่าศัตรูโบราณที่เหลืออีกสี่ ต่างถอนพลังออกชั่วคราว ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าประชิดในทันที แววตาพวกเขามองเฉินหยวนไม่ต่างจาก “สัตว์ร้ายที่หลุดออกจากกรง” แต่ก็เต็มไปด้วยความโลภ—เพราะพลังนี้คือสิ่งที่แม้แต่พวกเขาในยุคสวรรค์ยังไม่เคยสัมผัสมาก่อน

“เลือดนี้…คือกุญแจสู่การหวนคืนของสวรรค์โบราณ!”
“หากเราได้ครอบครอง มันจะกลายเป็นมรดกสูงสุดของพวกเรา!”

เสียงกระซิบเจือความทะเยอทะยาน ทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียด

แต่ก่อนที่ศัตรูจะเคลื่อนไหว เงาลึกลับ ปรากฏขึ้นเบื้องหลังค่ายกลที่แตกสลาย — ร่างในชุดคลุมสีเทาโบราณ ดวงตาข้างหนึ่งปิดสนิท อีกข้างส่องแสงคล้ายเปลวไฟนิรันดร์

เขาคือ “ผู้อยู่เหนือค่ายกล” ผู้เฝ้ามองการแตกสลายครั้งนี้มานานหลายพันปี บุรุษผู้นี้มิใช่ศัตรูทั้งห้า แต่เป็น “ผู้จัดวาง” ค่ายกลเดิม…

“เด็กน้อย เจ้าเข้าใจหรือไม่ ว่าการฉีกทำลายตราประทับนี้…คือการเปิดทางสู่วิบัติใหม่”

เสียงของเขาสั่นสะท้านดุจสายฟ้าฟาดลงกลางจิตวิญญาณ ทุกผู้ได้ยินต่างตัวสั่นสะท้าน

เฉินหยวนฝืนยืนขึ้น ดาบในมือส่องประกายบางเบา เขาเงยหน้าสบตากับชายลึกลับนั้น

“หากสิ่งที่เจ้ากล่าวคือวิบัติ…ข้าก็จักเผชิญมันด้วยตัวข้าเอง! เพราะเหนือสวรรค์ ยังมีข้า!”

สิ้นคำประกาศ เสียงแตกหักก็ดังขึ้นอีกครั้ง — คราวนี้มิใช่ค่ายกล หากแต่เป็น เส้นโซ่แห่งความทรงจำ ที่ผนึกอยู่ในห้วงจิตเฉินหยวน…แตกออกทีละเส้น

ภาพเลือนรางปรากฏต่อหน้าเขา — ใบหน้าของแม่ ยืนอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงโบราณ และเสียงบุรุษผู้หนึ่งที่เอื้อนเอ่ย…

“หากเจ้าคือเลือดเนื้อของนาง…จงอย่าหวั่นไหวต่อราคาที่ต้องชำระ”

ดวงตาของเฉินหยวนเบิกกว้าง ความจริงที่ไม่ควรถูกเปิดเผย เริ่มก่อตัวขึ้น…