ตอนที่ 27
“รู้ไหม วันนี้ฉันเสียหน้ามาก เื่แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นถ้าแกคุมคนงานให้ดี”อังเดรยกแก้วน้ำสีอำพันดื่มจนหมดภายในพริบตาดวงตาคมมองไปยังลูกน้องที่ยืนอยู่ไม่ห่างกันอย่างเอาเื่
“ผมขอโทษครับนาย ผมผิดเอง” โทนี่ลูกน้องคนสนิทเอ่ยขึ้น ตอนนี้ทั้งรู้สึกผิดและรู้สึกกลัวคนที่กำลังจ้องหน้าเป็ที่รู้กันว่าอังเดรเป็คนโมโหร้ายและชอบทำร้ายลูกจ้างที่ไม่ได้ดั่งใจเสมอ
“คราวนี้ฉันจะยกโทษให้สักครั้ง อย่างน้อยวันนี้เพราะความสะเพร่าของแกทำให้ฉันได้รู้ว่าคุณพุดแก้วคนสวยฉลาดมากแค่ไหน”อังเดรพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แววตามีความพอใจแฝงอยู่เมื่อพูดถึงเธอ
“นายหมายถึงคุณนายชาโรนอฟคนนั้นเหรอครับ”โทนี่มองเ้านายอย่างแปลกใจ
“ใช่ ผู้หญิงคนนั้นน่าสนใจสวยแล้วก็ฉลาดเธอทำให้ฉันประทับใจั้แ่ครั้งแรกที่พบกัน” อังเดรยิ้มหวานยามเมื่อเอ่ยถึงพุดแก้ว
“แต่เธอเป็เมียของหมอนั่นนะ”คนเป็ลูกน้องทักท้วง
“ฉันรู้ หมอนั่นโชคดีเป็บ้า ได้ผู้หญิงที่สวยและมีไหวพริบแบบนั้นไปฉันไม่เข้าใจ ทำไมโชคเข้าข้างหมอนั่นตลอด”ที่ผ่านมาดูเหมือนว่าคู่แข่งของเขาจะได้รับสิ่งที่ดีๆ เสมอและยังทุกเื่เสียด้วย
“แล้วเราจะทำอย่างไรต่อนายจะหาทางเอาตัวสองคนนั้นกลับไหม”
“ไม่ นายรู้ดีว่าฉันพูดคำไหนคำนั้นถือเสียว่าให้พวกมันไปคอยรับใช้คุณนายคนสวยอย่างพุดแก้วแทนก็แล้วกัน” โทนี่มองเ้านายของตัวเองดูเหมือนว่านายของเขาจะเจอรักแรกพบแล้ว และเป็รักแรกพบที่ไม่มีทางเป็ไปได้เสียด้วย
“ท่าทางนายจะสนใจเธอมากนะ”
“ผู้หญิงที่สวยและมีไหวพริบหายากนะแต่ก็นั่นแหละ หมอนั่นหาเจอ” น้ำเสีงอังเดรหงุดหงิดเล็กน้อย
โทนี่มองเ้านายของตนอีกครั้ง ท่าทางแบบนี้แสดงว่าอังเดรสนใจหญิงสาวคนนั้นจริงๆและดูเหมือนว่าเขามีอะไรบางอย่างที่คิดจะทำแต่ไม่ได้พูดออกมาเท่านั้น
บรรยากาศในการรับประทานอาหารค่ำเต็มไปด้วยความเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรกันเลยแม้แต่คำเดียวนิโคลัสไม่พูดอะไรกับพุดแก้วมาั้แ่หลังจากอังเดรกลับไปแล้วเขานั่งมองหน้าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาเคร่งเครียดในขณะที่พุดแก้วไม่สนใจเขา
“เรามีเื่ต้องคุยกัน”เสียงห้าวเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างระหงกำลังจะลุกจากที่นั่ง พุดแก้วนั่งลงตรงที่เดิม
“พูดได้ด้วยเหรอเห็นเงียบมาั้แ่บ่ายนึกว่าเป็ใบ้” หญิงสาวถามกวนๆ
“เื่วันนี้ตอนที่คุณช่วยสองคนนั้นผมขอบใจ” นิโคลัสเริ่มต้นด้วยคำขอบใจ
“ไม่เป็ไรค่ะมันเป็หน้าที่ของภรรยาที่ต้องช่วยสามี ถึงแม้ว่าจะเป็เพียงแค่ในนามก็ตามที”หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
“แต่ถึงไม่มีคุณ ผมก็จัดการเื่นั้นได้ผมไม่อยากให้คุณเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเื่ของคนงานมากนัก” ท่าทางเขาเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย
“คุณจะบอกฉันว่าขอบใจแต่คราวหลังไม่ต้องใช่ไหมคะ” พุดแก้วรู้ทัน และก็ใช่เมื่อนิโคลัสพยักหน้ารับ
“ฉันอยากรู้ว่าทำไม”
“อังเดร เซียร์คอฟไม่ใช่คนที่คุณจะเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยไม่ว่ากรณีใดๆเขาเป็คนอันตรายคนหนึ่ง หมอนั่นหาทางเล่นงานผมอยู่ผมเกรงว่าเขาจะเบนเข็มไปเล่นงานคุณ” ชายหนุ่มพูดตามตรง แม้ว่าจะดูเป็การระแวงก็ตามที
“คุณเป็ห่วงฉันเหรอ” พุดแก้วถามเสียงเบา
“ผมเป็ห่วงทุกคนที่อยู่กับผม ซึ่งคุณเป็หนึ่งในนั้น”เขาพยายามควบคุมเสียงให้เป็ปกติ
“ขอบคุณนะที่เป็ห่วงแต่คิดว่าเขาคงไม่ทำอะไรฉันหรอก เพราะฉันไม่มีอะไรที่ขวางผลประโยชน์และฉันดูแลตัวเองได้” พุดแก้วไม่คิดว่าอังเดรจะทำอะไรตนเพราะไม่มีเื่ธุรกิจมาเกี่ยวข้อง
“ถ้าเป็อย่างนั้นก็ดีผมกลัวว่าคุณจะเก่งแต่ปากที่นี่ไม่ใช่เมืองไทยดังนั้นจะซ่ากับใครต้องดูตาม้าตาเรือให้ดีเพราะคุณอาจจะทำให้ผมเดือดร้อน”
“ฉันรับรองว่าจะพยายามไม่ทำอะไรที่จะส่งผลให้คุณเดือดร้อนและคิดว่าคุณคงไม่เดือดร้อนอะไร เพราะฉันคงไม่ได้จะเป็ภรรยาคุณไปตลอดชีวิต”หญิงสาวเชิดหน้าอย่างถือดี
“คุณนี่มันปากดีจริงๆ ฟังนะ ผมต้องใส่ใจคุณเพราะคุณเป็ผู้หญิงของผมหัดจำไว้บ้าง” นิโคลัสพูดพร้อมทั้งถอนหายใจออกมาเบาๆเหนื่อยใจที่ผู้หญิงตรงหน้าทำเป็ใสซื่อไม่รู้เื่
พุดแก้วเดินเข้าเดินออกร้านค้าหลายร้านและแวะเลือกดูสินค้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน นิโคลัสมีงานต้องทำเลยให้ฟลิ้นต์พาเธอออกมาเดินเล่นในเมืองโดยให้เหตุผลว่ากลัวจะถูกพวกพ่อค้าหลอกขายของไม่ดีให้
“ไม่คิดว่าจะมาเจอคุณที่นี่” อังเดรทักทายขึ้นจากด้านหลังทำให้พุดแก้วละสายตาจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
“ฉันก็ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่เหมือนกันค่ะ”หญิงสาวยิ้มให้อย่างเป็มิตรในขณะที่ฟลิ้นต์คุมเชิงอยู่ในที
“ผมออกมาเดินเล่นแถวนี้บ่อยไม่น่าเชื่อว่าสามีคุณจะยอมให้คุณออกมาเดินเล่นในที่แบบนี้”
“ทำไมคะ” พุดแก้วถามกลับอย่างสุภาพ
“ก็สามีคุณเป็พวกนิยมความหรูหรานี่ครับ”อังเดรตอบ พุดแก้วยิ้มก่อนที่จะหันมามองหน้าฟลิ้นต์เล็กน้อย บอดี้การ์ดหนุ่มสบตากับนายหญิงรู้ว่าเธอไม่ได้เชื่อสิ่งที่อังเดรพูดไปเสียหมด
“คุณอาจจะเข้าใจผิดความจริงเขาก็ไม่ใช่คนติดหรูอะไรหรอกค่ะเพียงแต่ด้วยภาระทางหน้าที่การงานทำให้ไม่ค่อยมีเวลาจะมาทำอะไรแบบนี้”พุดแก้วแก้ตัวแทน
“คุณแก้ตัวให้เขา”
“เปล่าค่ะ ฉันก็พูดไปตามที่เห็นว่าแต่คุณมาทำอะไรที่นี่คะ” พุดแก้วถามเขากลับบ้าง
“ผมมาเดินเล่นครับ”ชายหนุ่มไม่อยากบอกว่า ความจริงแล้วมาหาคู่ขาที่อยู่แถวนี้
“อย่างนั้นหรือคะ”
“คุณจะให้เกียรติไปจิบชากับผมได้ไหมครับ”อังเดรชวนพร้อมทั้งส่งยิ้มที่คิดว่ามีเสน่ห์ที่สุดให้เธอพุดแก้วยิ้มตอบก่อนที่จะหันมาทางฟลิ้นต์อีกครั้ง
“ได้ค่ะแต่คุณต้องให้ฉันพาเพื่อนไปด้วย” หญิงสาวเดินมาหยุดข้างบอดี้การ์ดของสามีหน้าตาเฉย
“ก็ได้ครับ” อังเดรตอบตกลงทั้งที่ไม่พอใจอย่างที่สุด
“ท่าทางเขาชอบคุณมากนะครับ” ฟลิ้นต์เอ่ยขึ้นหลังจากที่แยกจากอังเดรกลับมาขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว
“แค่ชวนดื่มชาไม่ได้หมายความว่าจะสนใจฉันหรอก”
“ไม่ครับสายตาเวลาที่มองคุณบอกได้ว่า เขาสนใจคุณมาก” ฟลิ้นต์ยืนยันความคิดของตัวเอง
“ถามหน่อยได้ไหมอังเดรนี่ร้ายกาจมากเลยเหรอ”
“คุณอยากรู้จริงๆ หรือครับ”
“ใช่ บอกหน่อยสิเ้านายของคุณไม่ค่อยพูดอะไรเอาแต่ออกคำสั่ง” พุดแก้วบ่น
“เขาเป็ผู้ชายที่น่ารำคาญมากพอสมควรหลายปีที่ผ่านมาพยายามจะแข่งกับท่าน แต่ไม่ว่าจะทำวิธีไหนก็สู้ไม่ได้เสียที เขาชอบทำร้ายคนงานถ้าไม่ได้ดังใจคนงานที่เหมืองมักจะหนีมาทำงานที่เหมืองของเรา นอกจากนั้นยังเป็เ้าหนี้เงินกู้นอกระบบที่น่ากลัวมากคนหนึ่ง”ฟลิ้นต์ค่อยๆ เล่าสิ่งที่รู้มาให้ฟัง
“ท่าทางดูไม่น่าจะเป็คนแบบนั้นเลยนะ”
“เขาเป็พวกขี้อิจฉาทางที่ดีผมว่าคุณเชื่อสิ่งที่ท่านบอกจะดีกว่าครับถ้าไม่จำเป็อย่าไปยุ่งกับหมอนั่น” บอดี้การ์ดร่างใหญ่เตือน
“เขาไม่ได้ร้ายกับฉันถ้าเขาพูดฉันก็ต้องตอบ แต่เอาเป็ว่าฉันจะระวังตัวมากขึ้นก็แล้วกันวันนี้ขอบใจนะที่มาเป็เพื่อน” พุดแก้วส่งรอยยิ้มแทนคำขอบคุณ
“ด้วยความยินดีครับ”
“คุณหิวอะไรไหม คุณฟลิ้นต์” พุดแก้วชวนคุย
“ไม่ครับ” เขาตอบสั้นๆ
“รู้ไหม ถ้าไม่มีคุณมาด้วยฉันคงไม่ได้ออกนอกบ้านอากาศที่นี่หนาวจริงๆ นะ”
“อากาศหนาวเป็เื่ปกติของที่นี่ สองสามวันมานี้ดูคุณสดใสขึ้นนะครับ”
“ฉันนอนอุดอู้อยู่ในบ้านมาตั้งหลายวันพอหายและได้ออกมาสูดอากาศข้างนอกก็ต้องสดชื่นอยู่แล้วว่าแต่ที่นี่มีที่ไหนน่าเที่ยวอีกบ้าง มีร้านขายพวกเครื่องหอมไหม”พุดแก้วสนใจของพวกนี้และเก็บสะสมอยู่
“พอจะมีครับเป็ร้านเก่าแก่ของเมืองนี้ ถ้าคุณสนใจผมจะพาไปดู”
“ไปสิ รู้ไหมว่าฉันสะสมพวกน้ำหอมนะ”พุดแก้วเล่าอย่างอารมณ์ดี แต่เมื่อเห็นสีหน้าบอดี้การ์ดหนุ่มทำให้ต้องถามว่า
“มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“คุณเป็ผู้หญิงไม่แต่งตัวไม่แต่งหน้า ไม่ใส่น้ำหอม แต่คุณกลับสะสมเครื่องหอมพวกนี้” เขาพูดตรงๆ พุดแก้วยิ้มแล้วเอ่ยว่า
“มนุษย์ทุกคนล้วนมีความแปลกในตัวนะคุณบอดี้การ์ดความชอบของคนต่างกัน ว่าแต่ฉันอยากเห็นร้านน้ำหอมที่คุณบอกแล้วแหละ”
“อีกไม่เกินสิบนาทีผมคิดว่าคุณน่าจะประทับใจ” ฟลิ้นต์พูดอย่างมั่นใจ
66K
