กำเนิดใหม่ : เทพยุทธ์จ้าวกระบี่ 【จบแล้ว】

        บทที่ 37 สุสานปราณมังกร

        ค่ำคืนมืดมิดดั่งสายน้ำเมื่อเห็นสีหน้าแปลกๆ ของฉู่อวิ๋น มู่หรงซินก็ก้าวถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัวยามนี้นางจำผลข้างเคียงของถุงน้ำดีงูหลามครามได้แล้ว นางตกใจกระโดดลุกขึ้นยืนอย่างกังวลคล้ายจะสิ้นสติ

        “นี่! มีสติหน่อย อย่า...อย่าเข้ามา!” น้ำเสียงของมู่หรงซินสั่นเทา

        “ข้า...ข้าควบคุมตัวเองไม่ได้!” ดวงตาของฉู่อวิ๋นกลายเป็นสีแดงและยังคงเข้าใกล้มู่หรงซินมากขึ้น

        มู่หรงซินพยายามใช้มือซ้ายต้านฉู่อวิ๋นที่สิ้นสติไว้แต่ก่อนที่จะผลักออกไป ปลายแขนเรียวหยกก็ถูกฉู่อวิ๋นล็อกเอาไว้

        “เสร็จกัน! โอ๊ย...เจ็บ!”

        มู่หรงซินตกตะลึง หากนางรู้เช่นนี้นางควรจะหันหลังกลับและวิ่งหนีไป แต่ตอนนี้นางถูกฉู่อวิ๋นควบคุมไว้แล้ว

        "ร้อน…"

        ฉู่อวิ๋นคว้ามือหยกของมู่หรงซินด้วยมือขวากระชากให้นางเข้ามาในอ้อมแขนของเขา และกอดเอาไว้แน่น

        “อ๊ะ! เจ้าจะทำอะไร! นี่!” หมัดสีชมพู[1]ของมู่หรงซินฟาดเข้าที่หน้าอกของฉู่อวิ๋นอย่างต่อเนื่องพยายามจะสลัดออก ทว่าหลังจากที่ฉู่อวิ๋นกลืนน้ำดีงูหลามครามลงไปความแข็งแกร่งทางร่างกายของเขาก็เกินสี่พันจินไปถึงระดับเจ็ดของขอบเขตควบแน่นพลังปราณแล้ว

        แม้ว่ามู่หรงซินจะพยายามทำร้ายเขาครั้งแล้วครั้งเล่าเธอก็หนีไม้พ้น เมื่อเผชิญหน้ากับฉู่อวิ๋นที่ไร้ซึ่งสตินางไม่สามารถฆ่าเขาได้จึงทำได้เพียงใช้กำลังสุดท้ายผลักเขาออก

        แต่แรงยื้อยุดครั้งนี้ทำให้ทั้งคู่เสียการทรงตัวและล้มลงกับพื้น

        ยามนี้ ทั้งสองเผชิญหน้ากันฉู่อวิ๋นจับมือของนางแนบลงกับพื้น ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากมู่หรงซินเพียงนิดเดียว

        “เจ้างามมาก…”เขาจ้องมองใบหน้าอันละเอียดอ่อนของมู่หรงซินอย่างเหม่อลอยและไม่พูดอะไรออกมาอีก

        “แน่นอน คุณหนูเช่นข้า...ย่อมงามอยู่แล้ว! เจ้าโง่!”

        เมื่อได้ยินดังนั้นดวงตาที่สวยงามของมู่หรงซินก็เปล่งประกายอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็พยายามดิ้นรนอยู่สักพัก แต่ก็ยังไร้ประโยชน์ ในท้ายที่สุดนางทำได้เพียงสบตาคู่งามของนางกับดวงตาของฉู่อวิ๋นต่อไป

        “คืนนี้ ข้าต้องถูกฉู่อวิ๋นรังแกหรือนี่? ไม่!” ได้ยินเสียงความคิดที่พุ่งขึ้นมาจากในใจมู่หรงซินก็หลั่งน้ำตา

        วันนี้นางต้องยอมจำนนต่อกรดของงูหลามคราม จากนั้นก็ถูกฉู่เฟยดูถูกด้วยวาจา และตอนนี้นางก็กำลังถูกฉู่อวิ๋นที่อยู่ตรงหน้าควบคุมเอาไว้อย่างป่าเถื่อนยังไม่รู้ผลจะเป็นอย่างไร

        ในฐานะลูกสาวของเจ้าเมืองไป๋หยางนางไม่เคยต้องตกอยู่ในสภาพที่น่าสังเวชเช่นนี้มาก่อน

        แม้ว่ามู่หรงซินจะได้รับการช่วยเหลือจากฉู่อวิ๋นถึงสองครั้งและรู้สึกประทับใจในตัวเขาแต่นางก็ไม่อยากให้เขาทำลายความบริสุทธิ์ของนางในที่ทุรกันดารเช่นนี้

        อย่างน้อย ก็ไม่ใช่ตอนที่ฉู่อวิ๋นไม่ได้สติ

        "ได้โปรด!ตื่นเร็วเข้า...ฮือ..." ท่าทีที่ดื้อรั้นของมู่หรงซินค่อยๆ อ่อนลงในที่สุดน้ำตาสองสามหยดไหลอาบแก้มของนาง

        เมื่อฉู่อวิ๋นได้ยินเสียงร้องไห้เขาก็ได้สติขึ้นมา ดวงตากลับมาชัดเจนอีกครั้ง

        “ข้าขอโทษ! ข้า...เอ่อ...”ฉู่อวิ๋นแค่อยากจะขอโทษ แต่เงางูปรากฏขึ้นมาในใจเขาอีกครั้ง จิตใจของเขาถูกควบคุมหลังจากต่อต้านหลายครั้ง เหงื่อกาฬก็ไหลริน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป

        “เจ้างูเหม็นนี่...ข้าไม่เชื่อเลยว่าจะควบคุมเจ้าไม่ได้!เชอะ!”

        จู่ๆ ฉู่อวิ๋นก็ตบพื้นยันร่างกายให้ลุกขึ้น และรีบถอยห่างจากมู่หรงซินไปสิบก้าว

        "จิ๊!"

        "สารเลว!"

        ฉู่อวิ๋นตะโกนด้วยเสียงทุ้มใช้ร่องรอยสุดท้ายของจิตสำนึกที่ชัดเจนของเขาควบคุมการไหลเวียนอย่างรวดเร็วของพลังปราณฮุ่นหยวนในร่าง ทันใดนั้น เส้นลมปราณหกสิบสี่เส้นก็ส่องแสงเจิดจ้าพลังปราณไหลผ่านราวกับสายรุ้ง

        โชคดีที่มีความสงบของพลังปราณฮุ่นหยวนฤทธิ์จากถุงน้ำดีงูหลามครามเหล่านั้นจึงค่อยๆ ถูกระงับไป

        แต่ฉู่อวิ๋นยังคงกังวลเขาหันหลังกลับ ก้าวไปสองสามก้าว กระโดดลงไปในทะเลสาบขนาดใหญ่ที่กระเพื่อมอย่างรุนแรงพร้อมกับว่ายไปรอบๆเพื่อทำให้อุณหภูมิในร่างกายเย็นลง ช่วยให้พลังปราณฮุ่นหยวนสามารถไหลเวียนอยู่รอบๆตัวได้ดีขึ้นและปรับแต่งถุงน้ำดีที่เหลืออยู่ของงูหลามคราม

        บนริมฝั่งมู่หรงซินจัดแต่งเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงของนางให้เข้าที่ ใบหน้าของนางยังคงแดงอยู่ทั้งโกรธทั้งรำคาญ นางลุกขึ้นนั่งตัวตรงแล้วตะโกนไปทางทะเลสาบ"ฮือ...ถ้าวันนี้เกิดอะไรขึ้นกับข้า ข้าไม่ไว้ชีวิตเจ้าแน่!”

        ฉู่อวิ๋นกำลังว่ายน้ำอยู่ในทะเลสาบเมื่อได้ยินคำพูดของมู่หรงซิน เขาก็ตัวสั่นและเกือบจะสำลักน้ำ

        ถ้าเมื่อครู่เขาไม่รู้สึกตัวและทำอะไรสกปรกกับมู่หรงซินลงไปจริงๆก่อนที่เขาจะเข้าสู่รอบที่สองของการประลอง เขาคงถูกเจ้าเมืองมู่หรงไล่ล่าจนตายก่อนไม่ต้องพูดถึงสามอันดับแรกด้วยซ้ำ

        หลังจากนั้นไม่นานฉู่อวิ๋นก็ขัดเกลาถุงน้ำดีงูหลามครามในร่างกายได้เสร็จสมบูรณ์ ก่อนจะก้าวขึ้นฝั่งอีกครั้งด้วยสีหน้าเขินอาย

        "ฟิ้ว!"

        ทันใดนั้นลูกศรพลังปราณก็ยิงออกมาจากความว่างเปล่า ฉู่อวิ๋นตกใจมากจึงรีบหลบและตะโกนว่า"คุณหนูมู่หรง อย่าทำอย่างนี้เลย! เจ้าไม่ได้เสียอันใดไปเสียหน่อย... คราวนี้นับว่าข้าหุนหันพลันแล่นเอง!"

        "เชอะ!"มู่หรงซินเดินเข้ามา นางดูน่าสงสารเล็กน้อย และพูดดุด้วยใบหน้าแดงก่ำ "ไร้ยางอาย!"

        เมื่อมองดูมู่หรงซินที่โกรธเกรี้ยวฉู่อวิ๋นก็เกาหัวแล้วพูดด้วยรอยยิ้มแห้งๆ "เป็น...เป็นข้าที่ทำอะไรไม่ยั้งคิด ข้าไม่ควรกินน้ำดีงูลงไปแบบนั้น ข้าขอโทษ"

        “ไร้ยางอาย!” มู่หรงซินด่า

        “ข้า...เจ้าจะให้ชดเชยอย่างไร?” ฉู่อวิ๋นพูด

        "ไร้ยางอาย!"

        "นี่…"

        "ไร้ยางอาย!"

        มู่หรงซินตะโกนสาปแช่งฉู่อวิ๋นอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นนางก็หยุด หันหลังกลับและนั่งลงข้างกองไฟอย่างห่อเหี่ยว

        “ผู้หญิงเข้าใจยากนัก…ยังไงพี่สาวก็ดีกว่า” ฉู่อวิ๋นสูดหายใจเข้ายาวส่ายหัวและไม่พูดอะไร

        แสงจันทร์เริ่มเย็นลงกลางคืนเริ่มมืดมิด ชายหญิงนั่งล้อมกองไฟเล็กๆ ริมทะเลสาบต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง

        บนภูเขา ในป่าใหญ่ทุกอย่างเงียบสงบและมืดมน เสียงของสัตว์ปีศาจก็มาๆ หายๆ เป็นครั้งคราว

        ฉู่อวิ๋นเกือบจะพยายามคุยกับมู่หรงซินแต่นางก็หน้าแดงและหันหนี นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาแต่ไม่จากไปสิ่งนี้ทำให้ฉู่อวิ๋นทำอะไรไม่ถูก จึงดูดซับพลังวิญญาณและฝึกฝนอย่างเงียบ ๆ

        เทือกเขาไป่หลิงในเวลากลางคืนเป็นที่ที่อันตรายมากมีสัตว์ปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนที่ผ่านไปผ่านมา ทั้งยังมีทัศนวิสัยที่ไม่ดี ดังนั้นผู้เข้าร่วมการประลองส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะพักผ่อนและรอจนถึงวันรุ่งขึ้นค่อยกลับมาล่าสัตว์ปีศาจเพื่อรับแต้ม

        ถัดจากทะเลสาบ มีดวงไฟสาดประกายเล็กๆและเสียงครึกโครมดังออกมา

        ฉู่อวิ๋นตื่นขึ้นมาจากสถานะฝึกฝนทันทีรู้สึกไม่สบายใจอย่างหนัก

        “ไม่ถูก! แปลกมาก ทำไมที่นี่ถึงเงียบขนาดนี้? แม้แต่เสียงสะเก็ดไฟก็ยังได้ยินเสียงชัดเจน? มีบางอย่างแปลกๆ!”

        จู่ๆ ฉู่อวิ๋นก็ลุกขึ้นและมองไปรอบๆทำให้มู่หรงซินซึ่งอยู่ไม่ไกลตกใจเช่นกัน

        “จู่ๆ เจ้าลุกขึ้นมาทำไม?! อยากให้ข้ากลัวหรืออย่างไร?”

        “บริเวณนี้ตอนกลางคืนควรมีสัตว์ปีศาจเยอะสิ แต่ฟังนะมันเงียบมาก...เงียบจนน่ากลัว!” ดวงตาของฉู่อวิ๋นมุ่งมั่น ความรู้สึกไม่สบายใจของเขารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

        เพื่อไม่ให้พ่ายแพ้มู่หรงซินก็ยืนขึ้นและพูดล้อเลียน "หึ! เจ้ากลัวความมืดหรือ? มีคุณหนูเช่นข้าอยู่ด้วยยังจะมีอะไรต้องกลัวอีก? ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีแต่ความใคร่ แต่ไม่มีความกล้า!"

        “วิ้ว——”

        ทันใดนั้น ลมเย็นพัดโชยผ่านมาความหนาวเย็นพัดผ่านผิวหนังของพวกเขา และบรรยากาศก็มืดลง

        "อ๊ะ!"

        มู่หรงซินสะดุ้งในที่สุดตัวตนเด็กสาวของนางก็ถูกเปิดเผย ในใจนางรู้สึกหวาดกลัวอยู่เล็กน้อยพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ข้า...ข้าว่าเรานั่งลงเถอะ มันหนาวนิดหน่อย..."

        ฉู่อวิ๋นสูดกลิ่นลมอย่างระมัดระวังแต่ทันใดนั้นคิ้วของเขาก็ขมวดแน่น

        ในลม มีกลิ่นแปลกๆ จางๆ ปนมาด้วย

        “มีบางอย่างแปลกๆ ! ดูเหมือนว่าสัตว์ปีศาจทั้งหมดจะหายไป! ไม่ได้ข้าต้องไปตรวจสอบหน่อย เจ้ารออยู่ที่นี่ก็ได้” ฉู่อวิ๋นหยิบกระบี่เศวตรรุ้งขึ้นมาและกำลังจะหันหลังกลับเข้าไปในป่า

        "นี่! อย่าทิ้งข้าไว้คนเดียว!ข้า...ข้าก็อยากเห็นว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง" เมื่อเห็นฉู่อวิ๋นจะจากไปมู่หรงซินก็รีบตามเขาไปทันที นางไม่กล้าอยู่ที่นี่คนเดียวหรอก

        สุดท้ายทั้งสองก็เดินผ่านป่าบนภูเขาอันมืดมิดระหว่างทางก็พบว่าร่องรอยของสัตว์ปีศาจหายไปเกือบหมดทั้งป่าเงียบสงัดไร้ซุ่มเสียงใดๆ

        พวกเขาทั้งสองเคลื่อนตัวไปข้างหน้าต้านแรงลมใบหน้าของฉู่อวิ๋นเริ่มเคร่งขรึมมากขึ้น คิ้วของเขาขมวดแน่น

        เพราะหากเดินต่อไปทางทิศนี้ก็จะไปถึงสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลฉู่แห่งไป๋หยาง สุสานปราณมังกรเป็นสถานที่ที่มีพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดในเทือกเขาไป่หลิง

        “หรือเกิดอะไรขึ้นกับสุสานกัน?” ฉู่อวิ๋นกัดฟันและเร่งความเร็ว

        เมื่อเขากำลังจะเข้าใกล้สุสานปราณมังกรฉู่อวิ๋นก็ชะลอความเร็วลงและปล่อยให้มู่หรงซินเดินตามหลังมาอย่างระมัดระวัง

        เขามองไปรอบๆมองเห็นกำแพงภูเขาขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้าโดยมีประตูที่เรียบง่ายฝังปักอยู่ที่ด้านล่างซึ่งดูเหมือนจะไม่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา มีการปกป้องไว้ทุกทิศทาง

        แต่สภาพแวดล้อมโดยรอบกลับเงียบสงบจนน่าขนลุก

        “สุสานปราณมังกรเป็นพื้นที่ต้องห้ามสำหรับตระกูลมีผู้อาวุโสที่มีอำนาจและมีสัตว์ปีศาจที่ตระกูลเลี้ยงเอาไว้ปกป้องแต่ทำไมตอนนี้มันถึงไร้ชีวิตชีวาเช่นนี้?” ฝ่ามือของฉู่อวิ๋นชื้นเหงื่อ ใบหน้าของเขาเคียดขึ้ง

        สายตาของมู่หรงซินดีกว่าฉู่อวิ๋นนางสังเกตจากระยะไกลผ่านป่าภูเขาที่มีรอยกระดำกระด่างทันใดนั้นก็พูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ"นั่น...ประตูสุสานเหมือนจะเปิดออกแล้ว!"

        "อะไรนะ!?"

        หัวใจของฉู่อวิ๋นเต้นแรงมีเพียงผู้นำตระกูลอย่างฉู่เจิ้นหนานเท่านั้น ที่สามารถเปิดประตูสุสานปราณมังกรได้แต่ตอนนี้เขาอยู่ในเมืองไป๋หยาง แล้วผู้ใดจะมาเปิดประตูนี้ได้?

        สัตว์ปีศาจเฝ้าสุสานที่หายไป

        ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์สุสานที่หายไป

        ประตูสุสานที่ถูกเปิดออก

        แท้จริงแล้ว มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

        --------------------

        [1] อธิบายถึงผู้หญิงที่อ่อนแอและน่ารัก