ฟึ่บ! ฟึ่บ!
เสียงรัวหมัดในอากาศดังท่ามกลางความเงียบในห้องสี่เหลี่ยมที่มีอาจารย์โคโรเนโร่ คุณรีบอร์น สึนะและยามาโมโตะนั่งอยู่
แม้ทุกคนจะไม่ได้ตั้งใจแต่บรรยากาศดันอวลไปด้วยความตึงเครียด ความคาดหวังก็มาตกที่ศึกของฉันอย่างช่วยไม่ได้ เท่าที่ได้ยินมาจากพวกสึนะเล่าที่โรงเรียน การแข่งขันไม่ได้ต่อสู้จริงจัง บางครั้งก็แทบไม่ต้องเจ็บตัวเลย แต่อยู่ๆการแข่งวันนี้กลับเป็การต่อสู้เต็มรูปแบบ เล่นเอาหายใจไม่ทั่วท้อง
“ พร้อมแบบสุดขั้ว!! ” ฉันไม่ชอบความเงียบและไม่ชอบอยู่เฉยๆ เืมันร้อนจนรับรู้ถึงเส้นเืทุกเส้นที่กระตุกรัวด้วยความตื่นเต้น การได้ะโปล่อยพลังออกมาช่วยลดความเครียดและทำให้ใจเย็นได้อย่างน่าประหลาด
รอคนมาเรียกอยู่ในห้องเตรียมตัว อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมาซ้อมfootwork แล้วรัวหมัดอีกสองสามที เืนักมวยมันเดือดจนหยุดไม่อยู่
“ คุณซาซางาวะ เรียวเฮ ได้เวลาแล้วครับ ” ชายแปลกหน้าเปิดประตูเข้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียงแต่คนที่สะดุ้งใมีเพียงสึนะ
อาจารย์โคโรเนโร่คว้าผ้าขนหนูสีขาวบนโต๊ะขึ้นพาดไหล่ เขาเดินนำออกไปในฐานะพี่เลี้ยง คุณรีบอร์นแยกไปรวมตัวกับกรรมการ อีกสองคนที่มาช่วยรับหน้าที่เป็ลูกมือในสนาม
เส้นทางเดินเข้าสังเวียนไม่ได้ไกล แต่เพราะความหนักอึ้งในใจทำให้รู้สึกยาวนาน
เดินเข้ามา ภายในสนามเงียบกริบผิดจากที่จินตนาการไว้ เก้าอี้หลายร้อยตัวไม่มีเงาคนให้เห็น มีแค่ผู้ชายสามคนที่ไม่รู้จักกับคุณรีบอร์นนั่งอยู่ข้างสังเวียน
ไม่มีประกาศแนะนำตัวผ่านไมค์ ไม่มีเสียงปรบมือต้อนรับใดๆ กรรมการตัดสินบนสังเวียนเพียงแค่ส่งสัญญาณให้ลอดเชือกเข้าไปโดยมีอาจารย์โคโรเนโร่ตามมาติดๆ
เป็ครั้งแรกที่ฉันได้เห็นคู่ต่อสู้ของวันนี้ ผู้ชายสกินเฮดครึ่งหัวผมที่เหลืออีกด้านย้อมเขียว สวมเสื้อกล้ามสีดำ กางเกงวอร์มขายาวผิดกับภาพลักษณ์ของนักมวย
ก่อนจะใส่นวมชก ชายแปลกหน้าทั้งสามที่นั่งอยู่ลุกขึ้นยืน พอสปอร์ตไลท์ส่องชัดๆถึงเห็นว่ากรรมการคือฝาแฝดกับผู้ชายผมยาวที่หน้าตาไร้อารมณ์
“ วันนี้เ้าหญิงแห่งท้องนภาไม่สามารถเดินทางมาร่วมการแข่งได้ ท่านจึงให้พวกเราดำเนินการแทน ” แม้ในตอนที่เขาพูดสีหน้ากับน้ำเสียงก็ยังราบเรียบ ผมสีอ่อนกับสูทสีขาวทำให้ดูโดดเด่นเกินหน้าทุกคนในนี้
“ สำหรับการแข่งในวันนี้จะให้แข่งชกมวยสากล ชนะน็อคเท่านั้น ไม่มีการนับคะแนน ”
“ ใครยืนได้เป็คนสุดท้าย ชนะครับ ” ฝาแฝดทั้งสองผลัดกันอธิบายกติกา ไม่น่าเชื่อว่าทั้งสามคนจะทำงานด้วยกัน คาแรคเตอร์ดูแตกต่างกันสุดๆเลย แต่ช่างเื่นั้นเถอะ กติกามันทำให้ฉันแทบอยู่ไม่สุข ชนะด้วยการน็อคเอาท์เท่านั้น… เยี่ยมเลย ฉันจะชกจนกว่าจะตายกันไปข้าง!
อาจารย์โคโรเนโร่ใส่นวมให้ พอได้สังเกตเขาในระยะใกล้ก็เพิ่งรู้ว่าจริงๆอาจารย์ยังไม่แก่ น่าจะยี่สิบปลายไม่ก็สามสิบต้น แต่เพราะความดุ ความเข้มงวดแบบทหารที่เขาถ่ายทอดมา เสริมให้น่าเคารพนับถือสมกับเป็อาจารย์
“ ฟังให้ดี การแข่งวันนี้นายได้เปรียบ ลูซซูเรียถนัดมวยไทย กับการชกที่ใช้ขาไม่ได้ก็ไม่ต่างอะไรกับนกไร้ปีก ใช้โอกาสนี้จัดหนักให้เต็มที่ไปเลยนะเว้ยเฮ้ย ” มือหยาบยัดฟันยางเข้าปากมาโดยไม่ทันตั้งตัว เขาตบไหล่เป็การเรียกพลัง แต่ดันมือหนักจนชินเลยรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา ถ้าอาจารย์ไม่เอ่ยฉันคงไม่มีทางรู้ชื่ออีกฝ่าย ลูซอะไรนะ? เรียกยากชะมัด
เสียงระฆังดังเป็การให้สัญญาณเริ่มยกที่หนึ่ง
เขาเป็ฝ่ายบุกเข้ามาก่อน แย็บหมัดซ้ายเหมือน้าลองเชิง ฉันทำได้เพียงตั้งการ์ดปิดหน้าไว้ รอจังหวะสวนคืน โดยที่ไม่ทันระวัง หมัดตรงเข้ากระแทกข้างลำตัวจนปวด ความเจ็บวิ่งแล่นไปทั่วร่าง แต่ยิ่งเจ็บเราก็ยิ่งเืร้อน นี่แหละมวย!
จังหวะขยับเท้าอย่างมีชั้นเชิงของอีกฝ่ายพยายามไล่ต้อน แต่สัญชาตญาณฉันมันตื่นแล้ว ใครจะยอมถูกต้อนกัน ฉันจึงพลิกมารุกกลับ รัวหมัดไปตามใบหน้าไม่ยั้งมือแต่เขาไม่หลบ
มือใหญ่ของเขากลับแสกเข้าที่หน้าจนภาพดับไปชั่วขณะ เสี้ยววินาทีที่สติหลุดลอย ความเ็ปจากหูซ้ายลามไปทั่วสมอง เขายังไม่หยุดมือ ฉันจึงต้องยกแขนขึ้นกันก่อนจะาเ็เกินจำเป็
รู้เลยว่าร่างกายภายใต้รสนิยมประหลาดฝึกมาอย่างชำนาญ การรัวหมัดไม่ยั้งจังหวะแบบนี้ใช้พลังงานมหาศาล บังคับให้ฉันทำได้แค่ตั้งรับและสวนกลับบ้างบางโอกาสที่คิดว่าจะไม่โดนตีกลับ
ตอนนี้ระยะห่างใกล้เกินไป ฉันต้องถอยออกมาเพื่อประสิทธิภาพในการออกหมัดแต่อีกฝ่ายกัดไม่ปล่อย เขายังคงคุมจังหวะ นำเกมต้อนฉันให้หลังชนเชือก ฉันตั้งรับเก็บคางย่อลงปิด่ลำตัว แต่หมัดหนักๆที่เข้ามา่ท้องทำเอาเจ็บจุกจนขาสั่น
เต๊ง! เต๊ง!
เสียงระฆังดังหมดยกที่ 1 กรรมการเข้ามาห้ามก่อนที่เขาจะกระแทกมาอีกหมัด
ฉันมองเขาเดินกลับมุมด้วยรอยยิ้ม สามนาทีช่างยาวนาน ฉันรู้ตัวดีว่าตัวเองรับการโจมตีมากไปจนอาจส่งผลในยกหลังๆ
อาจารย์โคโรเนโร่ยืนหน้าเครียด เขาคว้าเอาฟันยางออกจากปากแล้วแทรกกลับด้วยขวดน้ำ ความเย็นสดชื่นสาดเข้าหน้าเหมือนเรียกสติ ความเจ็บเปลี่ยนเป็ด้านชา
“ นายยืนเป็กระสอบทรายมากไปแล้วเว้ยเฮ้ย ถอยออกมาให้ได้ หมัดแกไร้เทียมทานเมื่ออยู่ในระยะที่เหมาะสมนะเว้ยเฮ้ย ”
“ ครับ! ” คำพูดของอาจารย์ยิ่งเป็การจุดไฟให้เืนักสู้มันเดือด ยกสองนี่แหละ ต้องเอาคืนแบบสุดขั้ว!!
เสียงระฆังเริ่มยกสองดังขึ้นไม่ทันไร ชายรสนิยมแปลกก็เข้าประชิดตัวพร้อมโจมตีไม่ยั้งมืออีกครั้ง หมัดหนักพอให้กระสอบทรายสะท้านเน้นเข้าข้างลำตัว มือต่อยสวนเข้าที่หน้าอีกฝ่ายอัตโนมัติ พยายามถอยออกมาสร้างระยะห่างตามที่อาจารย์บอก
ะโถอยหลังมา ปล่อยแย็บลองวัดระยะ ตำแหน่งของเขากับความยาวแขนเรากำลังพอดี ถ้าเป็ตอนนี้ละก็ต้องต่อยกลับได้บ้างแน่ แต่เขายกยิ้ม ก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน ดูถูกกันเกินไปแล้วโว้ย!
ฉันตั้งสมาธิ หมัดฮุคชุดนี้จะพลาดไม่ได้ ปากบอกกับตัวเองแบบนั้น แต่ร่างกายตอบสนองไวกว่าความคิด น้ำหนักย้ายไปลงปลายเท้า สะโพก หัวไหล่ มือขวาปล่อยหมัดเล็งเข้าที่ลำตัว เขาหลบง่ายดายและไม่ว่าฉันจะพยายามโจมตีเขาอีกกี่ครั้ง เขาก็เบี่ยงตัวหลบได้ทุกครั้งไป
ความไวพาร่างอีกฝ่ายเข้าวงในอีกครั้ง ได้! ระยะประชิดก็ได้ จะทำให้รู้ว่าระยะไหนก็ต่อยล้มได้แบบสุดขั้ว!! มือกำแน่นสวนกลับอีกฝ่ายที่กำลังได้ใจไป ความรู้สึกที่นวมโดนร่างกายอีกฝ่ายมันสะใจแบบนี้! ปล่อยโอกาสให้ต่อยได้สองสามหมัด เขาก็ตอบแทนด้วยหมัดหนักรัวๆอีกครั้ง แขนมันยกขึ้นมากันเอง แรงกระแทกส่งความเ็ปผ่านิัและกระดูก แขนชาไร้ความรู้สึกไปชั่วขณะ
หมดยกที่สองแล้ว ฉันยังไม่สามารถล้มเขาได้ ยิ่งใช้เวลามากขึ้น ความเหนื่อยล้ายิ่งก่อตัวอยู่ภายใน สายตาเผลอมองเขาที่พักอยู่ที่มุม ถึงจะมีคนใส่ชุดคลุมสีกรมท่ากับผู้ชายผมสีทองปิดหน้าปิดตายืนบังอยู่แต่เห็นชัดว่าท่าทียังดูสบายๆ ฉันเริ่มกังวลแล้วว่าตัวเองจะชนะมืออาชีพได้จริงไหม
ยกที่สามเริ่มต้น รอบนี้เปิดมาก็เน้นชกเข้าที่หน้าแต่วงแขนกว้างพอให้ย่อตัวหลบ หมัดซ้ายสวนทิศทางเข้าเน้นที่แก้ม กลิ่นคาวเืคลุ้งเต็มปาก แรงขนาดนี้ กินข้าวไม่อร่อยไปอีกหลายวันแน่
ฉันรุกกลับ เดินหน้าต่อยซ้ายขวาไปเรื่อยๆ ข้อสำคัญคือเริ่มแล้วห้ามถอยหลัง ไม่ว่าฉันจะโดนสวนคืนหรือต่อยโดนบ้างไม่โดนบ้าง การได้เป็ฝ่ายคุมเกมยังไงก็ได้เปรียบ ความแรงในทุกๆการยืดแขนต่อยทำอีกฝ่ายเซ ในหัวเสี้ยววินาทีหนึ่งมองเห็นชัยชนะ ถ้าใช้หมัดฮุคตอนนี้ละก็ทำได้แน่!
“ อั่ก!… ” ความหลงระเริงพลางตาให้ทุกอย่างมืดบอดชั่วคราวจนไม่ทันสังเกตท่าทีของเขาเลย รู้ตัวอีกที ช่องท้องก็ได้รับการกระแทกอย่างแรงจนขาอ่อน ร่างกายหนักอึ้ง ภาพเอียงผิดวิสัย ทรุดลงัักับพื้นสังเวียน
ถ้าตอนนี้ทุกคนจะฮือฮาอะไรขึ้นมาก็คงไม่ได้ยิน มองเห็นแต่แสงไฟบนหัวเป็ภาพวุ้นๆ ต้องลุกขึ้นมาให้ได้จะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด!
“ 3 ”
“ 4 ”
“ 5 ”
“ 6 ”
หูแว่วเหมือนได้ยินเสียงกรรมการนับหก แรงฮึดทั้งหมดลงไปที่ขา มือทั้งสองคว้าเชือกช่วยทรงตัว ฉันทำได้ ฉันต้องลุกขึ้นมาให้ได้
“ ไหวไหม? ” มือหยาบของกรรมการจับให้มองหน้าเขา ฉันพยักหน้าตอบ โฟกัสเข้าไปในตาอีกฝ่ายให้รู้ว่ายังไหว ขายังตั้งท่าได้แม้จะสั่นเบาๆ
การแข่งดำเนินต่อ เขาทำทีจะเข้ามาใกล้อีก ฉันจึงถอยหนี ต้องตั้งสติให้มั่นคงกว่านี้ก่อน ไม่งั้นโดนอีกหมัดลุกไม่ได้แล้วแน่
เต๊ง! เต๊ง!
เสียงระฆังดังหมดยกที่สามช่วยชีวิตได้หวุดหวิด เดินกลับมุมอย่างโงนเงน ไม่นั่งเพราะรู้ว่าจะลุกขึ้นมาอีกไม่ได้ อาจารย์โคโรเนโร่สาดน้ำเข้าหน้า หยิบน้ำที่สึนะยื่นให้มาบ้วนเืในปากทิ้ง
“ พยายามเข้านะครับ คุณพี่ชายทำได้อยู่แล้ว ”
“ ใช่แล้ว รุ่นพี่อย่าเพิ่งท้อนะครับ ”
เสียงเชียร์ของสึนะและยามาโมโตะจุดไฟสู้ให้ลุกโชนอีกครั้ง อาจารย์ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงส่งกำลังใจผ่านการตบไหล่สองสามทีแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ฉันฝึกหนักมาตั้งหลายเดือนจะทำให้อาจารย์เสียเวลาเปล่าไม่ได้
ยกที่สี่เริ่มขึ้น
เขาบุกเข้ามาดุเดือดกว่าที่ผ่านมาคงอยากให้จบที่ยกนี้ หนึ่งนาทีที่ได้พักขา ช่วยได้มากจริงๆ อย่างน้อยก็ไม่สั่นพั่บจนจะล้มแบบเมื่อกี้
การเคลื่อนไหวของเขาช้าลงนิดหน่อยอาจจะเริ่มเหนื่อยแล้ว ทุกหมัดที่พุ่งเข้ามาเหมือนภาพช้า ฉันตั้งรับมั่นใจว่าหมัดต่อจากนี้เข้า่ท้องแน่ แต่เพียงเสี้ยววินาทีที่เขาบิดไหล่ทิศทางของมันกลับพุ่งเข้าหน้า ทั้งแก้มและตาขวาปวดตุบ ทัศนียภาพครึ่งหนึ่งหายไปในพริบตา ฉันสูดจมูกดึงน้ำที่กำลังไหลออกมากลับลงคอแต่กลิ่นเืคละคลุ้งจนแทบสำลัก
ฉันบุกกลับทั้งๆที่แทบทรงตัวไม่อยู่ ทุ่มสุดตัวแบบไม่มีอะไรจะเสีย เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงนวมกระทบก้องในหู อาจารย์บอกว่าหมัดของเราแรงก็แค่ต้องต่อยให้โดนอีกฝ่ายให้ได้ก็พอแล้ว ความคิดและความเคยชินจากการฝึกซ้อมสั่งร่างกายให้ชกไปข้างหน้าอย่าหยุดพัก
เดินหน้า ลงน้ำหนักในหมัดซ้ายขวาให้เหมือนเป็ศึกครั้งสุดท้ายในชีวิต ฉันไม่ได้มองคู่ต่อสู้ด้วยซ้ำ ตอนนี้ทุกอย่างมันพร่ามัวไร้สติเหมือนละเมอฝัน นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่ถ้าเป็แบบนี้ได้แพ้แน่
“ หยุด! พอได้แล้ว ” เสียงลุงกรรมการเหมือนสายฟ้าที่ผ่าลงกลางหัว ฉันได้สติทันที ร่างอวบของลุงขวางหน้าแต่มองไม่เห็นเลยว่าไอ้คนชื่อเรียกยาก รสนิยมประหลาดนั้นอยู่ไหนหรือว่าหมดยกโดยที่ฉันไม่ได้ยินเสียงระฆังกัน?
“ 2 ”
“ 3 ”
“ 4 ”
“ 5 ”
ลุงนับถอยหลังทำไมฉันยังยืนอยู่นะ หรือว่าความจริงฉันน็อคไปแล้วแต่ที่ยืนอยู่ตอนนี้คือิญญา? ไม่น่าละจำอะไรไม่ได้เลย
“ อึก! ” สายตามองต่ำหาเสียงโอดครวญที่ดังใกล้ถึงพบร่างแข็งแรงนอนหน้าแนบพื้น
ฉันต่อยเขาเหรอ? ไอ้คนที่แข็งแรงโคตรๆคนนั้นอ่ะนะ! หา! ตอนไหนกัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ 7 ”
“ 8 ”
ถึงจะเหมือนความทรงจำขาดหายไปชั่วขณะ แต่ตอนนี้ขออย่างเดียวว่าอย่าลุกขึ้นมาเลย ไม่งั้นคนต่อไปที่จะนอนก็คงเป็ฉันนี่แหละ
“ 9 ”
“ 10 ”
เต๊ง! เต๊ง!
ขาฉันทรุดทันทีที่ได้ยินเสียงระฆังครั้งสุดท้าย ทำได้แล้ว ชนะแล้ว! ในที่สุดฉันก็———-
จบบันทึกลับ Ryohei Sasagawa
ร่างหนาหมดสติทันทีที่รู้ว่าตนเป็ฝ่ายชนะ ผิวสีแทนหุ้มกล้ามเนื้อเป็มัดๆมองเห็นร่องรอยการาเ็ชัด เม็ดเหงื่อที่เกาะผมสีขาวสั้นกุดสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ คัมภีร์เทพทั้งสามเดินทางกลับเมื่อหมดหน้าที่ เพราะเ้าหญิงแคนดี้ไม่มา อัลโกบาเลโน่รีบอร์นจึงเรียกเ้าหน้าที่ซึ่งเตรียมพร้อมอยู่นอกสนามมารับตัวทั้งสองที่าเ็ส่งโรงพยาบาล
ซาวาดะ สึนะโยชิะโดีใจได้เสี้ยววินาที ใบหน้าอ่อนเยาว์กลับเคร่งเครียดขึ้น บทสรุปที่แท้จริงอยู่ในมือเขาแล้ว ถ้าแพ้ความพยายามของทุกคนจะสูญเปล่า เพื่อนๆที่ไม่รู้เื่อะไรด้วยก็พลอยตกอยู่ในอันตราย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ขนทั้งร่างลุกชูชันด้วยความกลัว ยิ่งนึกหน้าของหัวหน้าแก๊งวาเรีย ดวงตาสีแดงเหมือนสิงโตพร้อมขย้ำเหยื่อความรู้สึกด้านลบสารพัดก็เข้าครอบงำจนจะเป็บ้า
“ ฉันจะชนะได้ไหมนะ ? ” เขาเหลือบมองผู้เป็อาจารย์ ส่งสายตาราวกับกำลังขอคำยืนยันจากคนที่ฝึกเขามาหลายเดือน รีบอร์นมองตอบ เขาน่าจะได้ยินประโยคคำถามแต่กลับไม่พูดอะไรเลยสักคำ เขาเพียงแค่มองตอบนิ่ง บ่งบอกถึงความไม่มั่นใจเช่นเดียวกัน
1K
