ฝนตกอีกแล้ว
เสียงละอองฝนกระทบกระจกหน้าต่างห้องทำงานของเขาดังขึ้นไม่ขาดสาย
เมฆ ยืนถือถ้วยกาแฟพลางมองออกไปที่ท้องฟ้าสีเทาหม่นแล้วยกแก้วขึ้นเป่าลมให้คลายร้อนจากนั้นก็จิบอึกเล็ก ๆ เพื่อชิมรสชาติขมปร่า เช้าที่มืดครึ้มเข้ากับอารมณ์ของเขาตอนนี้เหลือเกิน
หนุ่มใหญ่ตื่นเช้าแบบนี้มาหลายปีแม้ว่าจะไม่เคยชอบเลยก็ตาม ดังนั้นหากมีเวลาสักนิดให้ได้ผ่อนคลายก่อนเริ่มวันใหม่เขาก็จะดื่มด่ำกับมันให้เต็มที่เสมอ
“เมฆคะ” เสียงแ่เบาดังมาจากอีกห้องหนึ่ง
เมฆเก็บสีหน้าเหยเกของตัวเองแทบไม่ทันเมื่อได้ยินเสียงนั้น และเขาก็รู้สึกผิดทันทีที่นั่นเป็ปฏิกิริยาแรกของตัวเอง ร่างหนาเดินย้อนกลับเข้าไปในห้องนอนใหญ่ที่เพิ่งออกมาเมื่อชั่วโมงที่แล้วอย่างรวดเร็ว
ในแสงสลัวนั้นเขามองเห็นเงาของภรรยานอนนิ่งอยู่บนเตียง
“ผมอยู่นี่ครับ คุณโอเครึเปล่า”
“หิวน้ำจังค่ะ...” แก้วตา เอ่ยเสียงแหบพร่า ริมฝีปากบางแห้งผาก ใบหน้าที่ยังคงเค้าความสวยเอาไว้ซูบตอบ ดวงตาฉายแววเหนื่อยล้า
เมฆเดินไปที่โต๊ะข้างเตียงแล้วหยิบแก้วน้ำมาจ่อที่ริมฝีปากแห้งผากของภรรยา “ค่อย ๆ นะ อย่างนั้น... ระวังสำลัก” คำเตือนนี้เขาพูดซ้ำมาเป็พันเป็หมื่นครั้งเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกวางโปรแกรมเอาไว้
คนเป็สามีมองแขนที่เต็มไปด้วยรอยช้ำจากการโดนเข็มเจาะ และร่างกายอันผอมแห้งด้วยความหนักใจ หลังป้อนน้ำเสร็จเขาก็ห่มผ้าแล้วทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ จากนั้นก็เริ่มเล่าเื่ฝนให้เธอฟัง แต่ก็ได้ไม่กี่คำเท่านั้นแก้วตาก็หลับไปต่อหน้าต่อตา
หนุ่มใหญ่สูดหายใจเข้าลึกแล้วถอยออกจากห้องไปเงียบ ๆ โดยไม่ลืมแง้มประตูไว้ครึ่งหนึ่ง
นี่คือชีวิตที่เขาใช้ต่อเนื่องมาหลายปีหลังจากที่มะเร็งร้ายเข้ามาพรากเอาพลังชีวิตจากคนเป็ภรรยาไป แก้วตากลายเป็เพียงร่างไร้ชีวิตชีวา และมันกัดกินเขาอยู่ทุกวันที่ต้องมองเธอค่อย ๆ ทรุดโทรมลงไปเรื่อย ๆ โดยไม่อาจทำอะไรได้
มือหนากำเข้าหากันแน่น
เมื่อเขากลับมาที่ห้องทำงานฝนก็เบาลงจนแทบไม่ได้ยินเสียงอีกแล้ว แวบแรกเขาอดเสียดายไม่ได้ แต่สายฝนที่ขาดหายก็ทำให้เขาเห็นอะไร ๆ ชัดขึ้น... เช่น รถบรรทุกขนย้ายขนาดใหญ่ที่เขาไม่เห็นมาก่อนที่จอดอยู่หน้าบ้านหลังข้าง ๆ
บ้านหลังงามที่ว่างมากว่าหนึ่งปี นับั้แ่สามีภรรยาที่เคยอาศัยอยู่ที่นั่นเกษียณและย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด
เมฆจิบกาแฟพลางมองดูรถคนนั้นราวกับเป็ความบันเทิงเพียงหนึ่งเดียวที่หาได้ เมื่อความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวหนุ่มใหญ่ก็อดสมเพชตัวเองไม่ได้ ก่อนแค่นเสียงหัวเราะออกมาคำหนึ่ง
เขามองเฟอร์นิเจอร์ถูกขนย้ายไปทีละชิ้น บางชิ้นสวยมากและดูเหมือนของเก่าแก่ แต่ถ้าเขามองผิดมันก็คงเป็ของทำเลียนแบบชั้นดีเชียวล่ะ
“ใครซื้อไปนะ” เมฆเฝ้ามองไปเรื่อย ๆ และนึกสงสัยว่าใครเป็คนซื้อบ้านหลังนั้น
ปรากฏว่าความสงสัยของเขาก็ถูกคลายลงในวินาทีนั้นเองเมื่อรถเอสยูวีคันใหญ่แล่นเข้ามาในลานจอดรถ คนสามคนเดินลงมาเป็สามีภรรยาคู่หนึ่งซึ่งต่างคนต่างจับมือกันเดินไปที่ประตูหน้าทันที แต่ที่ดึงความสนใจของเขาเอาไว้คือผู้โดยสารคนสุดท้ายต่างหาก
‘กึก’ ถ้วยกาแฟถูกวางทิ้งไว้บนขอบหน้าต่าง กาแฟหอมกรุ่นไม่ได้รับการสนใจอีกต่อไป
สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับเธอเพียงคนเดียว หัวใจอันเฉื่อยชาของเขาเต้นเร็วขึ้น จากประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาหลายสิบปีของเขา เมฆได้เห็นผู้หญิงสวย ๆ มามากมายจนกลายเป็เื่ธรรมดาไปแล้ว แต่บางอย่างในตัวหญิงสาวคนนี้ทำให้เขาสะดุด
เธอตัวเล็กเหลือเกิน กะจากสายตาเขาคิดว่าเธอน่าจะสูงประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบเิเเท่านั้น ผมสีน้ำตาลเข้มขับให้ใบหน้าเล็กหวานฉ่ำ
เขาเฝ้ามองเธอเดินตามหลังพ่อแม่อย่างใจลอย และโดยไม่ทันตั้งตัวเธอก็หยุดเดินแล้วหันมาให้เขาเห็นหน้าเธอชัดขึ้น... แก้มขาวเนียนอมชมพูไร้ที่ติด ดวงตากลมโตและรอยยิ้ม--- ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อที่ยกขึ้นทำให้หนุ่มใหญ่เผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
มือของเขาสั่นเล็กน้อย ขณะมองเธอเดินเข้าไปในบ้าน
หนุ่มใหญ่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ พอรู้สึกตัวก็รู้สึกผิด--- มันเสียมารยาทมาก เขาไม่ควรไปจ้องหญิงสาวที่อายุน้อยพอจะเป็หลานของตัวเองด้วยความรู้สึกแบบนั้นเลย
ปฏิทินบนผนังบอกว่าเขากำลังจะอายุครบหกสิบปีในไม่กี่ปีซึ่งหมายความว่าหากเดาไม่ผิดเขาน่าจะอายุมากกว่าสาวน้อยคนนั้นเกือบสี่สิบปี
เมฆเข้าใจแรงดึงดูดระหว่างชายหญิงดี หากเป็เวลาปกติเขาคงยั้งใจได้ดีกว่านี้ แต่มันก็หลายปีเหลือเกินแล้วที่เขาไม่ได้มีความสัมพันธ์กับใคร สุขภาพที่ย่ำแย่ของแก้วตาทำให้กิจกรรมทางเพศของเราสิ้นสุดลงไปนานจนเขาลืมไปแล้วว่าครั้งสุดท้ายมันเกิดขึ้นเมื่อไร ส่วนเขาก็มัวแต่ดูแลเธอจนไม่มีเวลาให้ตัวเอง
แค่คิดจะไปปลดปล่อยกับใครสักคนเขาก็รู้สึกกับคนป่วยจะแย่ ถ้านี่ไม่ใช่ชีวิตที่เปล่าเปลี่ยวและสิ้นหวังอย่างที่สุดเขาก็ไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไรแล้ว
แม้ความเหงาจะไม่ใช่ข้ออ้างให้เขาคิดไม่ซื่อกับสาวน้อยข้างบ้านที่เพิ่งจะเคยได้เห็นหน้ากันเป็ครั้งแรก แต่เขาก็ควบคุมตัวเองไม่ได้เลย
ขณะที่หนุ่มใหญ่กำลังต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองอยู่นั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวที่หน้าต่างห้องตรงข้าม...
อึก เมฆกลืนน้ำลายด้วยความตื่นเต้นปนคาดหวังโดยไม่รู้ตัว
แล้วเขาก็ไม่ผิดหวังเมื่อหญิงสาวคนเดิมก็ปรากฏตัวขึ้น เธอมองสำรวจวิวรอบบ้านใหม่ของตัวเองโดยไม่รู้ว่ากำลังถูกแอบมอง ตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นมาพบกับเขา เมฆเห็นเธอสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็เปลี่ยนมาส่งยิ้มและโบกมือทักทายเขาทันที
น่ารัก หนุ่มใหญ่ชะงักก่อนจะตอบสนองด้วยการโบกมือตอบ
พวกเขาแลกเปลี่ยนสายตากันเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะหันหลังและเดินหายไป เมื่อนั้นเองเมฆถึงได้หยิบกาแฟเย็นชืดของตัวเองขึ้นมาจิบอีกครั้ง
“อะ เย็นหมดแล้ว”
783
