เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์ไม่เป็ไปตามที่ตนเองคิด หลิวซื่อหนี่จึงรีบฉุดแขนแม่ตนเองหวังจะหนีกลับบ้าน
“พี่ซื่อหนี่เ้าคะ ผักป่าพวกนี้ข้านำกลับบ้านได้หรือไม่เ้าคะ”
“เ้าเอากลับไปได้เลย ข้าไม่ได้อยากได้ของๆ เ้า” หลิวซื่อหนี่กัดฟันพูดด้วยความโกรธ
“ขอบคุณเ้าค่ะ” หลิวจางิ่แสร้งทำท่าดีใจเมื่อได้ยิน
ป้าสะใภ้และหลิวซื่อหนี่เดินจากไปแล้ว เมื่อชาวบ้านเห็นว่าไม่มีเื่ใดให้สนุกอีกจึงแยกย้ายกันกลับบ้านของตน
หลิวจางิ่มองไปรอบๆ เห็นว่าทุกคนเดินจากไปหมดแล้วก็รีบเช็ดน้ำตา ใช้มือปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าของตนเอง หลังจากนั้นนางมองสำรวจลูกชายแล้วใช้มือปัดฝุ่นให้ลูกชาย เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จึงถือตะกร้าเตรียมกลับบ้าน แต่ยังพบว่าลูกชายยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ
“เฟยหรง เ้าเป็อะไร? มีอะไรจะพูดกับแม่หรือ?”
“ท่านแม่ ทำไมท่านแม่ถึง...”
“ถึงพูดโกหกน่ะหรือ ก็เพราะว่านับจากวันนี้ไป แม่จะไม่ให้ใครมารังแกพวกเราได้อีกอย่างไรล่ะ” หลิวจางิ่มองลูกชายแล้วอธิบายต่อ “ครั้งนี้แม่ขอโทษ การพูดโกหกมันไม่ดีจริงๆ แม่สัญญาว่าแม่จะไม่ทำอย่างนี้อีก”
'หากไม่จำเป็นะเ้าลูกชาย' หลิวจางิ่พูดต่อในใจ
“พวกเ้า...” ฉู่อันกำลังจะต่อว่าสองแม่ลูก แต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงไปหลังจากที่มองเห็นสภาพของภรรยา
“เกิดอะไรขึ้นกับพวกเ้า”
“ข้าพาเฟยหรงไปเก็บของป่าที่ชายป่าท้ายหมู่บ้าน ได้ของมามากมาย เพียงแต่ระหว่างทางป้าสะใภ้และหลิวซื่อหนี่พยายามจะแย่งของไปจากข้า แต่ข้าไม่ยอม” หลิวจางิ่ตอบคำถามพร้อมทั้งทำท่าว่าไม่ใช่เื่ใหญ่
“พวกเขาทำอะไรเ้าอีกหรือไม่?” ฉู่อันหรี่ตามองภรรยาแล้วถาม ในยามปกติหากนางมีเื่กับป้าสะใภ้ไม่ว่าผลจะออกมาเป็อย่างไร นางจะต้องกลับมาโวยวายเขากับลูกชายทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม
“ไม่ได้ทำอะไรเ้าค่ะ” หลิวจางิ่ไม่อยากตอบคำถามเขาต่อแล้ว “ข้าจะเข้าครัวไปเตรียมอาหารเย็น ท่านช่วยอาบน้ำให้เฟยหรงได้หรือไม่เ้าคะ”
“ข้าซื้อกุ้งมาจากลุงจาง ข้าวางไว้ในห้องครัว” ฉู่อันพูดเสร็จก็จูงมือลูกชายเดินออกไป
หลิวจางิ่ยืนมองวัตถุดิบที่มี 'อย่างน้อยวันนี้ก็มีกุ้งให้กินนะ ทำข้าวอบเผือกใส่กุ้งให้พวกเขากินก็แล้วกัน'
ใช้เวลาทำอาหารครู่ใหญ่ ก็เริ่มได้กลิ่นหอมลอยมาจากห้องครัว ฉู่อันและฉู่เฟยหรงนั่งที่โต๊ะอาหารอย่างรอคอย
“เฟยหรง เ้าบอกพ่อมาว่าวันนี้เกิดเื่ใดขึ้น”
“วันนี้ท่านแม่กับข้าไปหาของป่าที่ชายป่าท้ายหมู่บ้านขอรับ ได้ไข่ไก่ป่า ผักป่า แล้วก็เผือกมาจำนวนหนึ่ง” ฉู่เฟยหรงตอบบิดาอย่างยินดี ก่อนที่จะปรับลดน้ำเสียงลง “ท่านย่าใหญ่้ามาแย่งอาหารไปจากท่านแม่ แต่ท่านแม่ไม่ยอมขอรับ ท่านย่าใหญ่และท่านป้าซื่อหนี่จึงด่าว่าท่านแม่ ท่านแม่เสียใจจนร้องไห้”
“ท่านแม่เ้ายอมให้คนต่อว่าหรือ? แล้วนางยังทำได้แค่ร้องไห้เสียใจหรือ? เฟยหรง เ้ามีสิ่งใดปิดบังพ่อ”
“ไม่มีขอรับ เื่ราวเป็ไปอย่างที่ข้าเล่าให้ท่านพ่อฟัง ชาวบ้านล้วนเห็นเหตุการณ์กันทั้งหมด ท่านพ่อขอรับ...” ฉู่เฟยหรงหยุดมองหน้าบิดาก่อนพูดต่อ “ท่านพ่อขอรับ ท่านแม่เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ”
4K
