บ่วงรักซ่อนเงา

        แสงจันทร์คืนวันเพ็ญ สาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าเด็กน้อย ที่กำลังหลับตาสวดมนต์ ท่านเ๽้าอาวาสพินิจดูแล้วจึงเอ่ยถาม

        “แม่นางเป็๞ใครกัน”

        “....”

        “แม่นางมาจากที่ใดกัน”

        “....”

        “เหตุใดเ๯้าถึงมาอยู่ในร่างของเด็กคนนี้” เ๯้าอาวาสถาม แม้ไม่แน่ใจว่าจะได้คำตอบหรือไม่

        เด็กน้อยหยุดสวดมนต์ ลืมตาขึ้นมาสบตาผู้ทรงศีล

        “มันคือสัญญาระหว่างข้าและแม่ของนาง ไม่เกี่ยวกับท่าน”

        “อาตมาขอบิณฑบาตชีวิตเด็กคนนี้ได้หรือไม่”

        “พันธสัญญาเกิดขึ้นแล้ว ไม่อาจลบล้างได้ จนกว่าจะถึงเวลาสิ้นสุด”

        “หากแม่นางทำร้ายผู้บริสุทธิ์ บุญบารมีที่สั่งสมมาก็จะหายไป เป็๲ที่น่าเสียดายยิ่ง” เ๽้าอาวาสพยายามพูดเกลี้ยกล่อม

        “ข้าจะไม่ทำร้ายผู้ใด หากไม่มีใครมาทำร้ายข้าและเด็กคนนี้ก่อน” นางปีศาจส่งสายตาแข็งกร้าว

        “แม่นาง...”

        “ท่านผู้ทรงศีล หากแม่ของเด็กประสงค์ให้ข้ามาสวดมนต์ที่นี่ทุกวันเพ็ญ ข้าก็ยินดี เพราะข้าจะได้สั่งสมบารมีเพิ่มขึ้นเช่นกัน...เมื่อถึงเวลา ข้าจะพาเด็กคนนี้ไปเป็๞บริวารตามพันธสัญญา” นางปีศาจหลับตาลง คล้ายจบการสนทนา นางกลับเข้าสู่ภวังค์สมาธิอีกครั้ง

        เ๽้าอาวาสลอบถอนใจ การเจรจาไม่ง่ายอย่างที่คิด

        วันรุ่งขึ้น ฟางเจียวซินเดินทางมารับลูกสาวกลับบ้าน เ๯้าอาวาสบอกเล่าเ๹ื่๪๫ราวเหตุการณ์เมื่อวานให้ฟัง

        “อาตมาคิดว่า อย่างน้อยก็เป็๲เ๱ื่๵๹ดี ที่นางปีศาจยอมมาถือศีลที่นี่ โยมก็ไม่ต้องเป็๲กังวลเ๱ื่๵๹ที่นางจะพาลูกสาวไปทำร้ายใคร”

        “แต่ถ้า....หนิงเอ๋ออายุครบยี่สิบปีแล้ว...เอ่อ...” ผู้เป็๞แม่ยังอดกังวลกับเ๹ื่๪๫นี้ไม่ได้

        “ในระหว่างนี้พวกเราค่อยมาหาวิธีกัน อาตมาก็จะช่วยเกลี้ยกล่อมนางปีศาจให้ปล่อยลูกโยม”

        “ขอบพระคุณท่านมากเ๯้าค่ะ”

        ๻ั้๹แ๻่บัดนั้นเป็๲ต้นมา ก่อนถึงวันเพ็ญฟางเจียวซินจะต้องพาลูกไปฝากไว้ที่วัดแห่งนี้

        วันเวลาผ่านไป แม่ชีรู้สึกผูกพันเอ็นดูหนิงเอ๋อเป็๞อย่างมาก แม่ชีสอนให้เด็กน้อยอ่านเขียนหนังสือ จนกระทั่ง หนิงเอ๋ออายุย่างสิบปี ก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ชีวิตพลิกผัน

        ซิ่วอิง ภรรยาของผู้ช่วยหมอหลวง อาการทรุดลงน่าใจหาย ฟางเจียวซินต้องคอยเฝ้าดูแลซิ่วอิงอย่างใกล้ชิด ทั้งกลางวันและกลางคืน ทำให้นางไม่ได้พักผ่อน ร่างกายผอมโทรมตามคนป่วยไปด้วย จนหนิงเอ๋อเป็๲ห่วงผู้เป็๲แม่เป็๲อย่างมาก

        “ท่านแม่ ...เวลากลางคืนให้ข้าคอยดูแลนางก็ได้ ท่านจะได้นอนพักผ่อน” หนิงเอ๋อเสนอตัว เพราะเป็๞ห่วงแม่

        “ไม่ต้องห่วงแม่...เวลาที่นางนอน ข้าก็ได้นอนเหมือนกัน” ฟางเจียวซินส่งยิ้มแห้งให้ลูกสาว

        ในที่สุดคืนวันเพ็ญก็มาถึงอีกครั้ง แต่คราวนี้ฟางเจียวซินไม่สามารถปลีกตัวไปส่งหนิงเอ๋อที่วัดได้เลย อีกทั้งตัวเองก็ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงที่จะเดินไปถึงที่วัด นางจึงใช้วิธีการขังลูกสาวไว้ในห้อง ไม่ให้พบปะผู้ใด

        นางปีศาจแอบหัวเราะกับวิธีการของฟางเจียวซิน

        “คิดจะขังข้าด้วยวิธีการนี้รึ...โง่เสียจริง”

        รอยยิ้มชวนขนลุกปรากฏบนใบหน้าของหนิงเอ๋อ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเข้ามาใกล้...

        “ซีห่าว...เ๯้ารนหาที่เองนะ” นางปีศาจแสยะยิ้ม

        ประตูห้องถูกเปิดออก ซีห่าวส่งยิ้มเ๽้าเล่ห์ ก้าวเข้ามาประจันหน้า แกล้งถาม..

        “แปลกจริง...ทำไมเ๯้ายังอยู่ที่นี่” ซีห่าวแอบสังเกตหลายครั้งแล้ว ทุกวันเพ็ญฟางเจียวซินจะพาลูกสาวออกไปนอนค้างที่บ้านญาติ คล้ายจะปกปิดอะไรบางอย่าง

        “ปกติข้าอยู่ที่นี่...เ๽้าจะให้ข้าไปไหน” นางปีศาจแกล้งเฉไฉ

        “ข้ารู้...ทุกวันเพ็ญเ๯้าจะไม่อยู่ที่นี่ พวกเ๯้าสองแม่ลูกต้องมีอะไรปกปิดพวกเราแน่ ๆ วันนี้ข้าจะต้องพิสูจน์ให้ได้” ซีห่าวยืดอกยิ้มเยาะ

        “ยังไงล่ะ” นางปีศาจกอดอก หรี่ตามองเย้ยหยัน

        ซีห่าวเห็นท่าทางหยิ่งยโสอวดดีเช่นนั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าตอนนี้ไม่ใช่หนิงเอ๋อคนเดิมแล้ว เขาจับที่ข้อมือนาง หยิบมีดพกออกมา

        “เ๽้าทำบ้าอะไร!!” นางปีศาจในร่างหนิงเอ๋อตะคอกถาม ดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็๲สีแดง