บทที่ 3
พี่ชายที่แสนดี
“คุณชายใหญ่ ตื่นแล้วหรือขอรับ”
เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงเรียกของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เดินเข้ามาหาไผ่ในห้องในมือของอีกฝ่ายมีถาดใส่อ่างล้างหน้ากับชุดน้ำชา เด็กหนุ่มคนนี้มีรูปร่างผอมสูงอายุก็น่าจะมากกว่าร่างที่ไผ่เข้ามาอาศัยอยู่ตอนนี้
หลังจากที่ไผ่ได้นั่งทบทวนความทรงจำของตนเองมาได้สักพักเวลานี้เขาจะต้องรีบทำความเข้าใจกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า และเมื่อไผ่เริ่มสงบใจของตัวเองได้แล้วเขาจึงพยักหน้าขึ้นลงหนึ่งครั้ง แล้วดึงเอาคำพูดโบราณที่เขามักจะใช้ในการเขียนนิยายมาลองพูด เพื่อใช้ตอบคำถามของเด็กหนุ่มตรงหน้า
“ข้า...ข้าเพิ่งตื่น” เมื่อพูดจบไผ่ก็สังเกตปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มตรงหน้าและเมื่อเขาเห็นว่าอีกฝ่ายเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด เขาก็เริ่มรู้สึกโล่งใจที่ตัวเองสามารถสื่อสารกับคนที่นี่ได้
“คุณชายใหญ่ขอรับ บ่าวไปสอบถามองครักษ์ด้านนอกมาแล้วเราคงซ่อนตัวอยู่ที่นี่ได้อีกแค่สองวันนะขอรับหากนานกว่านี้เกรงว่าพวกนักฆ่าอาจไล่ตามเรามาทันขอรับ” หยงหม่าพูดพร้อมกับลอบมองสีหน้าของผู้เป็นายไปด้วย
เมื่อไผ่ได้ยินเื่ที่เด็กหนุ่มตรงหน้าพูดและได้เห็นแววตาที่อีกฝ่ายใช้มองมาที่เขา เขาก็ยังจับต้นชนปลายอะไรไม่ถูกเขาจึงแสร้งทำหน้ามึนๆ แล้วตอบกลับอีกฝ่ายไป “ที่นี่...ที่ไหน?”
หยงหม่ารู้สึกใในคำถามของผู้เป็นายเขาจึงรีบพุ่งเข้าไปจับแขนทั้งสองข้างของผู้เป็นายไว้
“คุณชายใหญ่ขอรับ...นี่บ้านบ่าวไงขอรับ! คุณชายติดไข้จากเด็กคนนั้นมาหรือขอรับหรือว่าคุณชายใหญ่จะะเืใจเื่ท่านแม่ของคุณชายจนล้มป่วยแล้วขอรับ” หยงหม่าร้องไห้อย่างลืมอาย ในใจของเขายามนี้รู้สึกสงสารผู้เป็นายจนปวดใจและเขากลัวก็ว่าผู้เป็นายจะเป็อันใดไปอีกคน ด้วยร่างกายของอีกฝ่ายนั้นอ่อนแอเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว
“คุณชายใหญ่ขอรับ...ไม่เป็ไรนะขอรับ คุณชายใหญ่ยังมีนายท่านกับคุณชายรอง‘จินเฟยหลง’ อยู่นะขอรับ”
‘จินเฟยหลง ชื่อนี้คุ้นจังแฮะ!’ ไผ่คิดในใจ
หยงหม่าเริ่มกังวลหนักขึ้นเมื่อเห็นผู้เป็นายเอาแต่เงียบ
“คุณชายใหญ่ขอรับ! คุณชายใหญ่จินเฟยเทียน”
‘คุณชายรองจินเฟยหลง คุณชายใหญ่จินเฟยเทียน’
อย่าบอกนะว่า...นี่เขาทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่ยังแต่งไม่จบของตัวเอง!
และอย่าบอกนะว่า...ตอนนี้เขาอยู่ในร่างของ ‘คุณชายใหญ่จินเฟยเทียน’ ที่เป็เพียงแค่ตัวละครที่ถูกกล่าวถึงในบางตอนของนิยายเพียงเท่านั้นไม่มีแม้แต่บทสนทนาในนิยายเลยด้วยซ้ำ!
‘ลิขิตรักของท่านแม่ทัพไร้ใจ’ เป็นิยายแนวจีนโบราณที่ไผ่เป็คนแต่งขึ้นมาเดินเื่โดยพระเอก ‘จินเฟยหลง’ ที่เป็แม่ทัพใหญ่ของแคว้น พระเอกของเื่มีปมเื่ครอบครัวในวัยเด็ก จึงทำให้เขากลายเป็คนเ็าปิดกั้นตัวเองจากผู้อื่นจนคนขนานนามว่า ‘ท่านแม่ทัพไร้ใจ’ แต่เมื่อพระเอกได้พบกับนางเอก ‘หนิงฮุ่ยหลิง’ กำแพงที่เขาเคยสร้างไว้เพื่อป้องกันหัวใจของตัวเองนั้น ก็เริ่มพังทะลายลงพร้อมกับความรักที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาทีละนิดท่ามกลางปัญหาและอุปสรรคที่โหมกระหน่ำเข้ามารอบด้าน เพื่อที่จะให้พระเอกกับนางเอกได้ร่วมฝ่าฟันไปด้วยกันซึ่งอุปสรรคส่วนใหญ่ก็มักจะมาจากตัวร้าย ‘หยางิเซียน’
“คุณชายใหญ่...คุณชายใหญ่ขอรับ! หรือท่านจะป่วยจริงๆ บ่าวจะรีบไปตามหมอมานะขอรับ”
แม้สติจะหลุดลอยไปไกลแต่ไผ่ในร่างของจินเฟยเทียนก็รีบเอื้อมมือไปคว้าแขนของเด็กหนุ่มตรงหน้าเอาไว้ “ข้าสบายดี เ้าไม่ต้องไปตามหมอมาหรอก...อาหม่า”
“ขอรับคุณชายใหญ่”
ใช่จริงๆด้วย ‘หยงหม่า’ เป็บ่าวคนสนิทของจินเฟยเทียน เป็คนที่อยู่ในเหตุการณ์การช่วยชีวิตตัวร้ายของจินเฟยเทียนและเป็คนที่นำเื่ราวที่เกิดขึ้นกลับไปเล่าให้พระเอกฟัง
“อาหม่า เ้าเลิกร้องไห้ก่อนได้หรือไม่ ข้าไม่ได้เป็อะไรข้าเป็ถึงคุณชายใหญ่ของจวนแม่ทัพเชียวนะ หากเ้ายังร้องไห้ไม่หยุดข้าคงต้องร้องไห้ตามเ้าเป็แน่”
‘ตอนนี้ตัวข้าเองก็รู้สึกหัวเราะไม่ได้ ร้องไห้ไม่ออกอยู่แล้ว’
จินเฟยเทียนที่มีไผ่เป็ไส้ในเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้านั่งร้องไห้เขาก็อดที่จะสงสารอีกฝ่ายไม่ได้เพราะหากลำดับตามเหตุการณ์ในนิยายแล้ว พวกเขาเพิ่งจะผ่านเหตุการณ์การหนีตายจากพวกนักฆ่าที่ฮูหยินรองกับอนุสามส่งมาลอบฆ่าฮูหยินเอกกับคุณชายใหญ่...นั่นก็คือเขาในตอนนี้
“อาหม่า เรามาอยู่ที่นี่กันกี่วันแล้วนะ?”
หยงหม่าแม้จะแปลกใจกับคำถามแต่เขาก็ยอมตอบกลับผู้เป็นายแต่โดยดี“วันนี้เป็วันที่สองแล้วขอรับ” หยงหม่าตอบอีกฝ่ายพร้อมกับเช็ดน้ำตาของตัวเองไปด้วย
หลังจากที่เขาได้คำตอบไผ่ก็ให้หยงหม่าออกไปทำงานของตัวเองต่อคล้อยหลังหยงหม่าจินเฟยเทียนคนใหม่ก็หันกลับมาสนใจเด็กชายที่นอนหันหลังให้เขาอยู่...
เด็กชายคนนี้ไม่ต้องเดาเขาก็รู้ว่าเป็ใคร
เด็กคนนี้คือ‘หยางิเซียนวัยเยาว์’ ตัวร้ายในนิยายของไผ่...ที่องครักษ์ของจินเฟยเทียนไปพบว่ามานอนสลบอยู่ข้างเรือนของหยงหม่าจินเฟยเทียนจึงรับเข้ามาดูแลเพราะความสงสาร
ไผ่นั่งปะติดปะต่อเื่ราวในนิยายกับเหตุการณ์ในปัจจุบัน
ถ้าตามลำดับเหตุการณ์ในนิยายแล้ว...
นี่เขาทะลุมิติเข้ามาในจุดเริ่มต้นของนิยายเลยนะเนี้ย!
และก็ยังเป็จุดจบของตัวละครจินเฟยเทียนด้วยเช่นกัน...
ไผ่ที่ตั้งใจจะแต่งตัวละครตัวนี้ขึ้นมาเพื่อเสียสละชีวิตให้กับตัวร้ายทำให้ตัวร้ายรู้สึกผิดและติดค้างและตัวละครนี้ก็ยังเป็ปมครอบครัวในชีวิตของพระเอก...ที่จะทำให้่ท้ายของเื่ หลังจากพระเอกรู้ความจริงจึงลงมือจัดการกับตัวร้าย...โดยที่อีกฝ่ายไม่กล้าขัดขืนหรือโต้ตอบ
หากวันนี้เป็วันที่สองที่พวกเขาหลบหนีจากพวกนักฆ่าตามที่หยงหม่าบอกงั้นก็วันพรุ่งนี้แล้วสินะ ที่จินเฟยเทียนจะต้องทำหน้าที่เป็พี่ชายที่แสนดี เสียสละชีวิตของตนเองให้กับหยางิเซียน
‘หึ! เข้ามาที่นี่ได้สองวันก็ต้องตายเสียละ’
ถ้าเขาตายในร่างของจินเฟยเทียนที่นี่เขาจะได้กลับไปโลกเดิมของตัวเองใช่ไหม?
แล้วถ้าเขาตายไปแล้วตายไปเลยโดยไม่ได้กลับไปโลกเดิมล่ะ!
หรือ...ถ้าเขาไม่ยอมสละชีวิตของตัวเองให้กับตัวร้ายล่ะจะเกิดอะไรขึ้น? เนื้อเื่ในนิยายของเขาจะเปลี่ยนไปไหม?
คำถามมากมายวิ่งเข้ามาในหัวไผ่...
ตกลงพรุ่งนี้เขาจะทำอย่างไรดี?
20K
![การหวนคืนของจอมพลคนสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576564_67815117.webp)
![Get It On คืนที่หนึ่ง [MARKBAM]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1607147568_11016345.webp)
